“เถียนเถียน ชอบคุณครูซ่งไหม?”
หลี่เถียนเงยหน้ามองเย่เจา
หรือว่าคนที่คุณย่าหมายตาให้มาเป็นลูกสะใภ้ก็คือ...
คุณครูของเธอ?
หลี่เถียนบอกไม่ถูกว่าดีใจหรือเปล่า แต่ก็แปลกใจอยู่บ้าง
ก่อนหน้านี้ก็ไม่เห็นมีข่าวแว่วอะไรเลยนี่นา!
“คุณย่า คุณครูซ่งเป็นครูที่ดีค่ะ ยุติธรรมกับเด็ก ๆ ทุกคน แต่ก็ค่อนข้างเข้มงวด”
เย่เจาหัวเราะเสียงดังสองครั้ง
“คนอื่นก็พูดแบบนี้เหมือนกัน”
“แล้วหนูคิดว่าเธอเป็นคนดีไหม?”
ดูท่าจะเลี่ยงไม่ตอบให้ชัดคงไม่ได้แล้ว
“หนูไม่ได้เกลียดเธอค่ะ ส่วนพ่อจะชอบหรือเปล่า หนูไม่รู้”
หลี่เถียนไม่รู้เลยว่าจี้อวิ๋นเป็นคนแบบไหน
แต่หลี่หยวนเฉาน่าจะชอบผู้หญิงที่มีบรรยากาศงามสง่าแบบเหวินชิงจริง ๆ
แค่คนที่ชอบกลับไม่เหมาะจะใช้ชีวิตคู่กัน
“คุณครูซ่งเป็นภรรยาของทหารที่เสียชีวิตในสงครามทางใต้ ไม่มีลูก”
“ถ้าดูทั้งคุณสมบัติและอายุ เธอกับพ่อของหนูเหมาะสมกันมาก”
“ส่วนจะเข้ากันได้ไหม ก็ต้องแล้วแต่โชคชะตา”
หลี่เถียนเห็นด้วยกับท่าทีของเย่เจามาก
ช่วยจับคู่ให้ แต่ไม่บังคับเด็ดขาด
โรงเรียนอนุบาลอยู่ใกล้ แถมเลิกเรียนเร็วด้วย
หลี่เถียนกลับมาถึงบ้านและเล่นอยู่พักใหญ่แล้ว หลี่จื่อหลงถึงเพิ่งสะพายกระเป๋านักเรียนเข้ามา
เขาวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ แล้วหยิบแอปเปิลจากจานผลไม้ขึ้นมากัดทันที
กัดไปคำเดียว แอปเปิลก็เป็นรอยบุ๋มเล็ก ๆ
เขาเคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อย
“ค่อย ๆ กิน เดี๋ยวก็ได้กินข้าวแล้ว”
เย่เจาหยิบผ้าเช็ดหน้าไปซับเหงื่อให้หลานชาย