หูซิงยกมือขวาขึ้น ชี้ไปยังแถวหนึ่งของนักเรียน
“นักเรียนแถวนี้ช่วยเก็บการบ้านของทุกคนในแถวตัวเองหน่อย”
จ้าวหมิงหมิงลุกขึ้น เก็บการบ้านไปทีละคน
ส่วนคนที่อ้างว่าไม่ได้ทำการบ้านหรือไม่ได้เอามา ต่างก็เดินไปหลังห้องเองโดยไม่ต้องมีใครบอก
หูซิงขมวดคิ้วเดินตามไป
“ใครที่พรุ่งนี้เอาการบ้านมาได้ ตอนนี้กลับไปนั่งที่ได้เลย”
มีเด็กผู้หญิงคนเดียวก้มหน้ากลับไปนั่งที่
หูซิงมองเด็กแสบอีกสามคนที่เหลือ
“ครูจำชื่อพวกเธอไว้แล้ว ภายในสัปดาห์นี้ต้องทำการบ้านให้ครบ แล้วเขียนรายงานสำนึกผิดเพิ่มอีก 1 ฉบับ ความยาวไม่เกิน 100 ตัวอักษร แถมต้องให้ผู้ปกครองเซ็นด้วย”
ทั้งสามคนที่ไม่โดนตี กำลังจะยิ้มประจบครู
แต่พอได้ยินว่าต้องเขียนรายงานสำนึกผิด แถมยังต้องให้ผู้ปกครองเซ็นชื่อ พวกเขาก็หดคอเงียบกริบ ราวกับนกกระทา
“ถ้าถึงเวลานี้ของสัปดาห์หน้าแล้วยังทำไม่เสร็จ ครูไม่อยากฟังข้ออ้างอะไรทั้งนั้น จะเชิญผู้ปกครองมาโรงเรียนทันที”
ตายแล้ว ยังจะเชิญผู้ปกครองมาอีกเหรอ?
เหงื่อเย็นกับเหงื่อร้อนผุดไหลลงมาพร้อมกัน
แยกไม่ออกแล้วว่าเหงื่อออกเพราะอากาศร้อนหรือเพราะตกใจกลัวกันแน่
“ถ้าผู้ปกครองของพวกเธอพูดเองว่าไม่ต้องสนใจพวกเธอ ครูก็จะไม่ตามทวงการบ้านจริง ๆ”
พอฟังคำพูดของครูหูแล้ว แต่ละคนก็หลังงอ ไหล่ตก ได้แต่เสียดายว่ารอยแยกบนพื้นแคบเกินไป มุดลงไปซ่อนตัวไม่ได้
จะมีผู้ปกครองคนไหนยอมให้ครูไม่สนใจลูกตัวเองกันล่ะ?
พอโดนครูตำหนิ กลับบ้านไปก็ต้องมาเจอผู้ปกครองระบายอารมณ์ใส่อีก
เป็นเด็กนี่ลำบากจริง ๆ
“เอาละ ถ้าไม่อยากให้ครูเชิญผู้ปกครองมา ก็รีบทำการบ้านให้เสร็จภายในสัปดาห์นี้”