คนรุ่นเก่าความคิดอนุรักษนิยม เรื่องแบบนี้ตัดสินได้ยากจริง ๆ
หลี่เถียนตบไหล่หยวนจวินเบา ๆ
“คุณน้าคงลำบากมาก ต้องจัดการเรื่องข้างนอกตั้งมากมาย แล้วยังต้องคำนึงถึงความรู้สึกของคนในครอบครัวด้วย ชีวิตหนักหนากว่าคนอื่นตั้งเยอะ ตอนนี้เธอต้องสนับสนุนแม่ให้เต็มที่นะ”
“แม่แค่กำลังทำสิ่งที่ตัวเองชอบ นั่นคืออาชีพของแม่ เป็นสิ่งที่ควรได้รับความเคารพ”
“ฉันนับถือคนที่พยายามก้าวไปข้างหน้า”
“เธอต้องพูดกับผู้ใหญ่ในบ้านให้เข้าใจ แล้วก็ต้องช่วยเกลี้ยกล่อมพ่อด้วย”
“พวกเขาไม่สนับสนุนก็ไม่เป็นไร แต่อย่าขัดขวางแม่เด็ดขาด”
หลี่เถียนมองหยวนจวินอย่างจริงจัง
“จงเห็นคุณค่าของชีวิตที่มีทั้งพ่อและแม่ให้ดี แล้วปกป้องครอบครัวของตัวเองไว้”
หยวนจวินพยักหน้าอย่างจริงจังเช่นกัน
“แต่เถียนเถียน พวกเขาจะฟังคำพูดของเด็กอย่างฉันเหรอ?”
หลี่เถียนยิ้ม
“ไม่แน่ว่าจะฟัง แต่พอเธอพูดแล้ว อย่างน้อยพวกเขาก็คงได้ทบทวนตัวเองบ้าง”
“ถ้าพ่อยังห่วงพวกเธอสองพี่น้อง เขาก็จะพยายามเอง”
หยวนจวินเชื่อใจหลี่เถียน
ที่แม่ของเขากล้าออกจากบ้าน ออกจากเขตบ้านพักข้าราชการ ก็มีหลี่เถียนช่วยอยู่ไม่น้อย
“เถียนเถียน แม่เลี้ยงดีกับเธอไหม?”
“คุณน้าฉางดีกับฉันมาก ชอบให้ยืมหนังสือมาอ่าน พวกเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน ก็เลยไม่มีเรื่องขัดแย้งอะไร”
หยวนจวินหันไปมองจูหนานกะทันหัน
“หนานหนาน ทำไมไม่ให้พ่อกับคนอื่น ๆ ย้ายออกไปอยู่ข้างนอกล่ะ?”
จูหนานยิ้มขื่น
“เขาอยากอยู่ที่ไหน ฉันจะไปห้ามได้ยังไง ฉันไม่ได้มีฐานะในครอบครัวเหมือนเถียนเถียนสักหน่อย”