หลี่เซิ่งลี่เห็นเย่เจาเดินออกมา ก็รีบหยุดบทสนทนาที่คุยกันอยู่ก่อนหน้า
“แม่ใส่ชุดนี้แล้วสวยมากเลย”
หลี่ซือเหวินเดินวนรอบเย่เจาสองรอบ
“ถ้าดัดผมแล้วเปลี่ยนไปใส่รองเท้าหนังสักคู่ จะยิ่งสวยกว่าเดิมอีก”
หลี่เถียนปรบมือเห็นด้วย
“คุณย่าเป็นคุณย่าที่สวยที่สุดเลยค่ะ”
หลี่เซิ่งลี่หรี่ตามองภรรยา ส่วนพวกเด็ก ๆ จะพากันประจบอะไรนักหนา
แต่คุณย่าก็สวยที่สุดจริง ๆ นั่นแหละ
“ซือเหวิน พรุ่งนี้พาแม่ไปซื้อรองเท้าแล้วก็ไปดัดผมนะ”
“ต้องสวยจนทุกคนตะลึงไปเลย”
เย่เจายิ้มเขิน ๆ
“แม่ยังรู้สึกว่าสีแดงไปหน่อย ใส่ออกไปข้างนอกไม่ค่อยได้”
หลี่ซือเหวินส่ายหน้า
“แม่คะ แดงตรงไหนกัน ใส่แล้วพอดีมาก ดูเด็กลงตั้งสิบปีแน่ะ”
หลี่เถียนหันไปสำรวจหลี่เซิ่งลี่บ้าง
“คุณปู่ก็ต้องแต่งตัวหน่อยแล้วนะคะ คุณย่าสวยขนาดนี้ ยืนข้างคุณปู่แล้วดูไม่ค่อยเข้ากันเลย...”
เย่เจากับหลี่ซือเหวินหัวเราะลั่น
หลี่เซิ่งลี่ถลึงตาพลางชี้หน้าหลี่เถียน “ยัยเด็กอกตัญญู พูดอะไรแบบนั้นกัน ฉันตรงไหนไม่ดี”
หลี่เถียนรีบเข้าไปประจบเอาใจหลี่เซิ่งลี่
“คุณปู่ หนูหวังดีนะคะ ทำไมฟังไม่ออกว่าอันไหนคำพูดดี อันไหนคำพูดร้ายล่ะ”
“คุณย่าเดินออกไปข้างนอกแบบนี้ จะดึงดูดสายตาคนแก่ ๆ ได้ตั้งกี่คน!”
“คุณปู่ต้องรู้จักระวังตัวไว้บ้างนะคะ”
หลี่เถียนส่ายหน้า
“ภาพลักษณ์คุณปู่แบบนี้ไม่ไหวเลย...”
หลี่เซิ่งลี่ฮึดฮัดแล้วหันหน้าหนี
เขาไม่ชอบฟังคำพูดนี้เลย
ภาพลักษณ์ของเขามันไม่ดียังไงกัน
อีกอย่าง ตาแก่ซอมซ่ออย่างเขาจะต้องมีภาพลักษณ์อะไรด้วยล่ะ