“ฉันแค่พูดไปเรื่อย อย่าไปฟ้องคุณย่าล่ะ”
หลี่เถียนหัวเราะหึ ๆ
“คุณปู่ หนูอยากกินแอปเปิล”
หลี่เซิ่งลี่หยิบมีดปอกผลไม้มาปอกเปลือกให้อย่างว่าง่าย
“คุณปู่คิดจะต้มบะหมี่ให้คุณย่ากินแค่อย่างเดียวจริง ๆ เหรอคะ”
หลี่เซิ่งลี่ตั้งใจปอกเปลือกโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น
“ก็บอกไปแล้วไงว่าปู่ไม่มีเงิน ทั้งไม่สะดวกออกไปซื้อของด้วย”
หลี่เซิ่งลี่หยุดมือแล้วมองหลี่เถียน
“แล้วหนูเตรียมอะไรไว้ล่ะ”
หลี่เถียนกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนตอบอย่างมั่นอกมั่นใจว่า “หนูเตรียมร้องเพลงให้คุณย่าค่ะ เนื้อเพลงพี่ชายเขียนให้ ส่วนทำนองหนูคิดเอง”
หลี่เซิ่งลี่แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
“หลานปู่เป็นเด็กอัจฉริยะหรือไง ถึงแต่งเพลงเองได้แล้ว”
หลี่เถียนโบกมือเป็นเชิงบอกให้หลี่เซิ่งลี่อย่าเอะอะไป
“ต้องถ่อมตัวหน่อยค่ะ หนูแค่เอาคำอวยพรวันเกิดมาทำนองสนุก ๆ เอง ยังเรียกว่าแต่งเพลงไม่ได้หรอก”
ทำนองสนุก ๆ ก็ดีแล้ว!
“ปู่ขอฟังก่อนได้ไหม”
หลี่เถียนส่ายหัวจนแทบเหมือนกลองป๋องแป๋ง
“ไม่ได้ค่ะ ต้องเก็บเป็นความลับก่อน”
หลี่เซิ่งลี่หัวเราะร่า แล้วยื่นแอปเปิลให้หลี่เถียน
“อย่าลำเอียงนะ ถึงวันเกิดปู่ หนูก็ต้องเตรียมของขวัญให้ปู่ด้วย”
หลี่เถียนแกล้งทำเป็นตกใจ “คุณปู่ไม่เคยฉลองวันเกิดไม่ใช่เหรอคะ”
สีหน้าของหลี่เซิ่งลี่หม่นลงเล็กน้อย
“วันเกิดปู่ตรงกับวันที่คุณย่าเสียพอดี ตั้งแต่เด็กก็ไม่มีใครฉลองวันเกิดให้ ต่อมาปู่เองก็ไม่อยากฉลองแล้ว แต่คุณย่าจะต้มบะหมี่อายุยืนให้ปู่ทุกปี”