แต่พอหลี่เถียนตื่นขึ้นมา เธอก็พบว่าตัวเองย้ายไปนั่งอยู่ทางซ้ายของหลี่ซือเหวินแล้ว
หลี่เถียนพูดไม่ออกอยู่บ้าง
พอมองสองคนนั้นอีกที หัวแทบจะชนกันอยู่แล้ว
“อาสะใภ้เล็ก หนูจะไปห้องน้ำ”
หลี่ซือเหวินไม่ตอบสนองหลังจากได้ยิน
หลี่เถียนจึงยื่นมือไปดึงแขนหลี่ซือเหวิน
แต่ก็ยังไม่ตอบสนองอยู่ดี
เธอเลยเรียกซ้ำอีกครั้ง
“อาสะใภ้เล็ก หนูจะไปห้องน้ำ”
ก็ยังไม่ได้ผล
แบบนี้ใครจะทนไหวกัน!
หลี่เถียนลุกขึ้น ยกมือสองข้างป้องปากแล้วตะโกนเสียงดังว่า “หลี่ซือเหวิน หนูจะไปห้องน้ำ!”
คราวนี้ไม่ใช่แค่หลี่ซือเหวินที่ได้ยิน แต่คนทั้งโรงหนังก็ได้ยินกันหมด
หลี่ซือเหวินหน้าแดงก่ำ รีบโน้มตัวไปปิดปากหลี่เถียน
“คุณหนูตัวแสบ ไปเดี๋ยวนี้แหละ”
หลี่ซือเหวินจูงหลี่เถียน ก้มตัวเดินออกไปโดยไม่สนใจจางฉี่เจ๋ออีก
“หลี่เถียนเถียน เธอจงใจใช่ไหม!”
หลี่เถียนไม่ตอบหลี่ซือเหวินที่ทั้งอับอายทั้งโมโห เธอออกวิ่งไปห้องน้ำทันที
หลี่ซือเหวินได้แต่ยืนจ้องแผ่นหลังของหลี่เถียนตาเขียว
ขากลับ หลี่เถียนจงใจเดินยืดยาดเหมือนหนอน
ยกขาขึ้น แต่ไม่ยอมก้าวไปไหนสักที!
หลี่ซือเหวินหมั่นเขี้ยวจนแทบกัดฟัน เดินเข้าไปอุ้มเธอขึ้นมา
“จางฉี่เจ๋อไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจหรือไง?”
“มีด้วยเหรอ หนูไม่เห็นรู้เลย”
หลี่เถียนกะพริบตากลมโต ทำหน้าใสซื่อ
“เถียนเถียน นาน ๆ ทีเราจะได้เจอกัน เธออย่าก่อกวนสิ”
หลี่เถียนไม่สนใจหลี่ซือเหวินที่ทำเสียงอ่อนลง
“หนูแค่อยากไปห้องน้ำ แค่นี้ก็ไม่ได้เหรอ?”
หลี่เถียนรู้ว่าลูกไม้เล็ก ๆ ของตัวเองใช้กับจางฉี่เจ๋อไม่ได้ และก็ไม่ได้คิดจะลงมืออะไรง่าย ๆ อยู่แล้ว