หลี่ซือเหวินเรียนมหาวิทยาลัย มีเงินอุดหนุนจากรัฐ แถมที่บ้านยังให้เงินใช้จ่ายอีก
เธอไม่ได้ขัดสนเงินสักหน่อย
ตอนนี้หลี่เถียนแค่อยากเพิ่มเงินเก็บของตัวเองให้มากขึ้น
“ไม่รู้ละ พี่ให้ฉันทำงาน ก็ต้องจ่ายเงินให้ฉัน”
หลี่ซือเหวินโมโหจนขยี้หัวหลี่เถียนแรง ๆ
“เธอนี่เห็นเงินสำคัญกว่าชีวิตเลยนะ ยังไงพี่ก็ไม่มีเงิน อยากได้เงินก็ไปขอพ่อเธอสิ”
หลี่เถียนกลอกตา “เงินของพ่อก็เป็นเงินของฉัน ตอนนี้ฉันอยากได้เงินของพี่ต่างหาก”
“จะให้ไหมล่ะ?”
หลี่ซือเหวินมีเงินสิบหยวนอยู่แล้ว แต่ถูกหลานสาวตัวน้อยรีดไถก็อดรู้สึกไม่เต็มใจไม่ได้
เธอไม่อยากส่งเสริมพฤติกรรมไม่ดีแบบนี้ด้วย
หลี่เถียนไม่พูดอะไร เดินนำไปข้างหน้าคนเดียว
พอนึกถึงหวังป๋อที่ทำให้ปวดหัวกว่าเดิม หลี่ซือเหวินก็ขบฟันแล้วหยิกแก้มหลี่เถียนเบา ๆ
“เดือนละห้าหยวน มากกว่านี้ไม่ได้แล้ว!”
หลี่เถียนเม้มปากยิ้ม “ก็ได้ เห็นแก่ที่พี่ปฏิบัติกับฉันดี ฉันคิดราคาถูกให้ก็แล้วกัน”
“เอาความฉลาดนี่ไปใช้กับหวังป๋อสิ ทำให้เขาปรับตัวเข้ากับครอบครัวเราให้เร็ว ๆ พวกเราจะได้เอ็นดูเธอเหมือนเจ้าหญิงตัวน้อย โดยเฉพาะป้าใหญ่ของเธอ ถ้าเธออารมณ์ดี รับรองว่าเธออยากได้อะไร ก็จะหามาให้หมด!”
หลี่เถียนฟังแล้วรู้สึกสบายใจขึ้นมาก จึงเป็นฝ่ายจับมือหลี่ซือเหวิน แล้วพากันวิ่งตามหลี่หยวนเฉาที่อยู่ข้างหน้า
หลี่หยวนเฉานั่งที่นั่งข้างคนขับ ส่วนหลี่ซือเหวินกับเด็กอีกสองคนนั่งอยู่เบาะหลัง
หลี่ซือเหวินจงใจให้หลี่เถียนนั่งข้างหวังป๋อ จะได้ตีสนิทกับเขาเสียหน่อย