หลี่หยวนเฉาขมวดคิ้ว มองออกไปอย่างครุ่นคิด
“ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว ถ้าพลาดขึ้นมาจริง ๆ อาจเกิดเรื่องใหญ่ได้”
“หยวนเซียง พาสองคนนั้นถอยไปไกล ๆ หน่อย”
หลี่หยวนเซียงส่ายหน้า
“พี่ครับ ผมแข็งแรง วิ่งเร็ว พี่บอกผมก็พอว่าต้องทำยังไง”
เวลาเร่งด่วน หลี่หยวนเฉาไม่ได้โต้เถียง
“ไปบอกเจ้าหน้าที่สวนสัตว์ก่อน บอกว่าริมน้ำมีนักท่องเที่ยวเยอะเกินไป กลัวว่าจะเกิดเรื่อง”
“ได้ครับ”
หลี่หยวนเซียงรับคำแล้วรีบวิ่งเหยาะ ๆ จากไป
แม้จะเป็นวันหยุดเทศกาล แต่ก็ยังมีเจ้าหน้าที่กระจายกันอยู่ตามจุดต่าง ๆ ไม่น้อย
หลี่เถียนเองก็อยากช่วยออกแรงด้วย
“พ่อ หนูจะไปกับพี่ช่วยกันห้ามนักท่องเที่ยวที่กำลังเดินมาทางนี้นะคะ”
หลี่หยวนเฉาไม่พูดอะไร เพียงจูงเด็กทั้งสองไปยังทางเข้าบ่อปลาคาร์ป
สิ่งที่หลี่เถียนพูด เขาก็นึกถึงเหมือนกัน จะให้เด็กสองคนพุ่งไปอยู่แถวหน้าอย่างเดียวได้ยังไง
ทั้งสามคนจับมือกันเป็นแนวกั้น
“ริมแม่น้ำคนเยอะเกินไป กรุณารอสักพักแล้วค่อยมาเที่ยวกันนะครับ”
พอเห็นนักท่องเที่ยวเดินมาทางนี้ ก็จะเอ่ยเตือนสักประโยค
เตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่เบื่อ
คนส่วนใหญ่ยอมฟัง โดยเฉพาะเมื่อคำเตือนนี้ออกมาจากปากทหาร ก็ยิ่งดูน่าเชื่อถือ
แต่ก็มีคนดื้ออยู่บ้าง
ยิ่งห้ามก็ยิ่งจะไป
หลี่หยวนเฉาไม่ได้สนใจคนแบบนั้น ขอแค่ห้ามคนส่วนใหญ่ไว้ได้ก็พอ
ด้วยความพยายามของพวกเขา สถานการณ์จึงค่อย ๆ ดีขึ้น
คนที่เดินเข้าไปมีน้อยลง ส่วนคนที่เดินออกมากลับมากขึ้น
เมื่อหลี่หยวนเซียงพาเจ้าหน้าที่สวนสัตว์มาถึง พวกเขาก็ส่งมอบหน้าที่กันอย่างง่าย ๆ แล้วถอนตัวออกมาได้อย่างเรียบร้อย