“พวกเรายังเด็ก ต้องพึ่งพ่อแม่เลี้ยงดู แต่ไม่ได้หมายความว่าพ่อแม่ต้องละทิ้งชีวิตของตัวเอง พวกเราก็ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องแบบนั้นเหมือนกัน”
หวังป๋อก้มหน้าเงียบ
“หลี่เถียน พ่อฉันจากไปแล้ว แม่ก็ไม่ได้อยู่ข้าง ๆ ฉันไม่มีบ้านแล้ว...”
หวังป๋อนั่งร้องไห้อยู่บนพื้น ไหล่สั่นระริก เขาร้องไห้อย่างเศร้าสร้อย
ร้องไห้ออกมาได้ก็ดีแล้ว
หลี่เถียนไม่ได้ปลอบ แต่ขยับไปนั่งเป็นเพื่อนเขา
พอเขาหยุดร้อง หลี่เถียนจึงยกมือเช็ดน้ำตาให้
“คุณป้าส่งเธอมาปักกิ่ง ก็เพราะอยากหาที่เรียนดี ๆ ให้ ที่นี่ก็คือบ้านของเธอ”
“เธอเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของฉัน”
หวังป๋อหันมามองหลี่เถียนด้วยดวงตาคลอหยาดน้ำตา
ส่วนหลี่เถียนก็ยิ้มให้เขามองตามสบาย
ผ่านไปนานทีเดียว หวังป๋อจึงดึงหลี่เถียนให้ลุกขึ้น แล้วกล่าวขอบคุณอย่างจริงจัง
หลี่เถียนก้าวเข้าไปกอดหวังป๋อ
“พี่ชาย ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวของเรานะ”
หวังป๋อชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็กอดตอบหลี่เถียน
หลี่เถียนยิ้มออกมา
“ดูหน้าเล็ก ๆ ของพี่สิ เลอะเหมือนแมวเลย เดี๋ยวฉันไปเอาผ้ามาให้”
หลี่เถียนกระโดดโลดเต้นไปหยิบผ้าชุบน้ำจากห้องน้ำ แล้วกลับมาเช็ดหน้าให้หวังป๋อ
พอออกมาอีกครั้ง หลี่เถียนก็ยิ้มมองเย่เจา
“คุณย่า เกี๊ยวสุกหรือยังคะ? พี่ชายหิวแล้ว”
“ใกล้แล้ว ๆ!”
เย่เจากวักมือเรียกหลี่เถียนมาหา
“พี่ชายเป็นอะไรไป?”
หลี่เถียนโน้มเข้าไปกระซิบข้างหูเย่เจา เล่าเรื่องข้างในคร่าว ๆ
หลี่ซือเหวินกับหลี่เซิ่งลี่ก็ชะโงกเข้ามาฟังด้วยความอยากรู้