หมู่บ้านโคโนฮะ หน้าอนุสรณ์สถานผู้วายชนม์
คาซามะคาบหญ้าหางหมาไว้ในปาก พิงแผ่นศิลาจารึกพลางหาวหวอดอย่างเกียจคร้าน
แดดกำลังดีจนเขาเริ่มง่วงงุน
“เฮ้อ ไหนบอกว่าจะมารำลึกถึงผู้ตายด้วยกันแท้ ๆ คาคาชิหมอนั่นคงหลงทางอยู่บนเส้นทางชีวิตอีกแล้วสินะ...”
สำหรับคนที่ทะลุมิติมา โลกอันตรายสูงที่ชีวิตคนมีค่าไม่ต่างจากหญ้าอย่างโลกนินจา การเอาตัวรอดแล้วนอนตีพุงไปวัน ๆ นั่นแหละคือวิถีที่ดีที่สุด
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงแสร้งทำตัวเป็นพวกไม่เอาไหนอย่างขยันขันแข็งมานานกว่ายี่สิบปี
อาศัยความคุ้นเคยกับเนื้อเรื่องจากชาติก่อน ในที่สุดก็ไต่เต้าจนได้เป็นโจนินพิเศษ
โจนินพิเศษอย่างคาซามะนั้นมีแค่ผลงานของโจนิน ส่วนฝีมือการต่อสู้น่ะหรือ? ไม่มีข้อมูลให้สืบค้นเลยสักนิด
ขณะที่กำลังคิดว่าจะไปแอบกินดังโงะฟรีที่ร้านไหนดี จู่ ๆ เสียงชราก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“คาซามะ นี่คือท่าทีที่เธอมีต่อเหล่าวีรบุรุษของหมู่บ้านงั้นหรือ?”
ไม่ต้องหันกลับไปมอง คาซามะก็รู้ว่าเป็นใคร
น้ำเสียงแบบนี้ นอกจากตาแก่ที่เอา ‘เจตจำนงแห่งไฟ’ ไปใช้เป็นคำขวัญชวนคนเข้าลัทธิแล้ว จะเป็นใครได้อีก?
เขาค่อย ๆ หันกลับไป ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นสวมชุดคลุมพิธีการของโฮคาเงะ ไพล่มือไว้ด้านหลัง ดวงตาหรี่ลงขณะจ้องมองเขา
“โอ้ ท่านโฮคาเงะรุ่นที่สาม”
คาซามะฝืนยิ้ม “ทำไมถึงมาด้วยตัวเองล่ะครับ? ผมกำลังใช้วิธีเฉพาะตัวรำลึกถึงจิตวิญญาณอันสูงส่งของเหล่าวีรชน ที่ปรารถนาสันติภาพและไม่อยากเข่นฆ่ากันอีกแล้วนี่ครับ”
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นสูบกล้องยาสูบ “พูดได้ดี ในเมื่อเธอเข้าใจแก่นแท้ของสันติภาพขนาดนี้ พอดีเลย ปีนี้มีเด็กจบใหม่กลุ่มหนึ่ง ต้องการอาจารย์ยอดเยี่ยมอย่างเธอไปชี้แนะ”
“อย่าเลยครับ!”
คาซามะโบกมือรัว รีบขายเพื่อนร่วมทีมที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้ทันที “ท่านได้โปรดไว้ชีวิตผมเถอะ! ผมก็แค่โจนินพิเศษที่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ คาคาชิเก่งเรื่องดูแลเด็กกว่าผมเป็นร้อยเท่าแน่นอนครับ”
ซารุโทบิส่ายหน้า “คาคาชิมีภารกิจสำคัญอย่างอื่น ทีม 7 ฝากไว้กับเธอ”
“ผมปฏิเสธครับ!” คาซามะตอบเสียงหนักแน่น
ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย!
ทีม 7? อุซึมากิ นารูโตะ อุจิวะ ซาสึเกะ ฮารุโนะ ซากุระ?
นั่นมันกำลังรบหลักของสงครามโลกนินจาครั้งที่สี่ในอนาคตเลยนะ!
ให้เจ้าปลาทูอย่างเขาไปดูแล ถ้าอย่างนั้นสงครามโลกนินจาในอนาคตก็ยอมแพ้ไปเลยดีกว่า
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นถอนหายใจ “คาซามะ ฉันรู้ว่าเรื่องในตอนนั้นทำให้เธอขุ่นข้องใจ เธอถึงไม่ยอมออกมายืนแถวหน้าอยู่เสมอ
แต่อนาคตของหมู่บ้านต้องการเธอ ทั้งพลังสถิตร่างเก้าหาง ทั้งทายาทคนสุดท้ายของตระกูลอุจิวะ... พวกเขาต้องการคนที่ชี้นำโลกทัศน์ให้ถูกต้อง”
คาซามะทำหน้าเหมือนกลืนยาขม “ท่านโฮคาเงะรุ่นที่สาม ผม...ไม่ไหวจริง ๆ ครับ”
“นี่คือคำสั่ง และฉันก็ทำเพื่อเห็นแก่หน้ามินาโตะกับฟุงาคุด้วย”
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นตบเอกสารใส่อกคาซามะ ก่อนหันหลังเดินจากไป ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้งแม้แต่น้อย
คาซามะก้มมองรูปเด็กสามคนบนเอกสารแล้วรู้สึกปวดฟันขึ้นมา
เป้าหมายสูงสุดของเขาคือใช้ชีวิตเอ้อระเหยจนถึงตอนจบ หาเมืองสงบงามสักแห่ง จิบชา อ่านหนังสือพิมพ์ แล้วใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสบายใจ!
ตอนนี้พังหมดแล้ว
มินาโตะเอ๋ย ทำไมถึงตายไปเสียได้?
ทั้งที่ตอนนั้นฉันก็...เอาเถอะ
“ชิ ช่างมัน” คาซามะพึมพำอย่างยอมแพ้ “อย่างมากก็ปล่อยพวกเขาไปตามยถากรรม ขอแค่ไม่มีใครตายก็พอ”
เขาหยิบหญ้าหางหมาที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาคาบอีกครั้ง แล้วเดินเอื่อย ๆ มุ่งหน้าไปยังโรงเรียนนินจา
……
ในเวลาเดียวกัน ณ ห้องเรียนโรงเรียนนินจา
“ครูหัวหน้าทีมคนใหม่นั่นคิดจะทำอะไรกันแน่! สายไปตั้งสองชั่วโมงแล้วนะเฟ้ย!”
อุซึมากิ นารูโตะยืนเหยียบบนเก้าอี้ มือเท้าเอว ตะโกนอย่างหัวเสีย
ฮารุโนะ ซากุระกอดอก เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ ในใจได้แต่กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง: บนโลกนี้มีผู้ใหญ่ที่ไม่น่าเชื่อถือขนาดนี้ได้ยังไงกัน!!
อุจิวะ ซาสึเกะล้วงกระเป๋าเสื้อ ยืนพิงกำแพงด้วยสีหน้าเย็นชา ก่อนแค่นเสียงหึ
นารูโตะกลอกตา คว้ายางลบกระดานดำบนแท่นสอนขึ้นมา แล้วเขย่งปลายเท้าหนีบมันไว้ตรงช่องประตูพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“ฮึ ๆ จะสั่งสอนเจ้าคนที่มาสายขนาดนี้สักหน่อย!”
“นารูโตะ นายมันโง่จริง ๆ! โดนด่าแน่!” ซากุระดุ ทว่าดวงตากลับเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ซาสึเกะเหลือบมองกับดักทึ่ม ๆ นั่น ก่อนเบือนหน้าหนีอย่างรังเกียจ
แผนเด็กสามขวบแบบนี้จะเอาไปจัดการโจนินเนี่ยนะ? ฝันไปเถอะ
จังหวะนั้นเอง ประตูห้องเรียนถูกดึงเปิดจากด้านนอก
ทั้งสามคนหันไปมองทางเข้าพร้อมกัน
ยางลบกระดานดำพุ่งใส่หัวคนที่เดินเข้ามา
นารูโตะฉีกยิ้มกว้าง ส่วนซากุระกลั้นหายใจด้วยความลุ้นระทึก
ภาพคนหัวเปื้อนฝุ่นอย่างที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น
ชายหนุ่มท่าทางเกียจคร้านที่คาบหญ้าหางหมาไว้ในปาก ใช้เพียงนิ้วชี้กับนิ้วกลางคีบยางลบที่ลอยอยู่กลางอากาศไว้ได้อย่างง่ายดาย
รอยยิ้มของนารูโตะแข็งค้างบนใบหน้า
ปากของซากุระอ้าค้างเป็นรูปตัวโอ
แม้แต่ซาสึเกะที่ทำเป็นเท่ตลอดเวลาก็ยังชะงักไป
เร็วชะมัด! มองการเคลื่อนไหวตอนลงมือไม่ทันเลย!
คาซามะคีบยางลบไว้ แล้วกวาดตามองหน้าเด็กทั้งสามคน ก่อนสายตาจะไปหยุดที่นารูโตะ
มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มชวนขนลุก ข้อมือสะบัดเบา ๆ
ฟึ่บ!
ยางลบกระดานดำกลายเป็นเงาดำ พุ่งเข้าไปอุดปากที่อ้ากว้างของนารูโตะในพริบตา
“อึก...แหวะ—!”
นารูโตะเบิกตากว้าง สำรอกยางลบกระดานดำออกมาคายลงพื้น
และในวินาทีนั้นเอง ระบบที่คนทะลุมิติควรจะได้รับตั้งแต่ยี่สิบกว่าปีก่อน ในที่สุดก็เริ่มทำงาน
【ติ๊ง!】
【ตรวจพบว่าสร้างสายสัมพันธ์กับอุซึมากิ นารูโตะ อุจิวะ ซาสึเกะ และฮารุโนะ ซากุระเป็นครั้งแรก ระบบตอบแทนการรับศิษย์เริ่มผูกมัดอย่างเป็นทางการ!】
【กฎ: เมื่อโฮสต์ถ่ายทอดหรือมอบสิ่งของหรือวิชานินจาใด ๆ ให้ศิษย์ จะได้รับผลตอบแทนแบบสุ่มตัวคูณ พร้อมโบนัสมหาศาล!】
【ศิษย์ที่ผูกมัดในปัจจุบัน: อุซึมากิ นารูโตะ อุจิวะ ซาสึเกะ ฮารุโนะ ซากุระ!】
【ศิษย์แข็งแกร่งขึ้น อาจารย์จะได้รับผลตอบแทนโบนัสมหาศาล 100 เท่า!】
คาซามะลองถามในใจว่า “ระบบ ถ้าฉันใช้เส้นสายส่วนตัวส่งเด็กสามคนนี้ให้คนอื่นในหมู่บ้านสอน แบบนี้นับเป็นของที่ฉันมอบให้ไหม?”
ระบบถึงกับอึ้งกับความคิดสุดพิลึกของคาซามะ ที่เพิ่งเริ่มต้นก็หาช่องโหว่เพื่อเอาของฟรีเสียแล้ว
หลังจากเงียบไปกว่าสิบวินาที ระบบจึงตอบด้วยเสียงสังเคราะห์แผ่วเบาปนจนใจว่า “...นับครับ ตราบใดที่ในนามยังเป็นศิษย์ของโฮสต์ ทรัพยากรที่โฮสต์เป็นผู้ชี้นำให้ไปฝากตัวเป็นศิษย์หรือได้รับมา จะถือว่าเป็นของที่โฮสต์มอบให้ทั้งหมด”
เมื่อได้ยินคำตอบยืนยัน ความคิดสุดบ้าบิ่นก็ผุดขึ้นในหัวคาซามะ
ในเมื่อจ้างคนอื่นทำก็ยังได้ผลตอบแทน 100 เท่า แล้วเขาจะเหนื่อยทำเองไปทำไม?
อุซึมากิ นารูโตะ ภายในร่างผนึกเก้าหางไว้ครึ่งหนึ่ง เป็นร่างจุติของอาชูร่า
ถ้าส่งไปฝากตัวเป็นศิษย์ของไมโตะ ไกกับสึนาเดะ... ถึงตอนนั้นคงได้ทั้ง ‘ประตูมรณะเปิดค้างถาวร’ แถมมีร่างอมตะจาก ‘วิชาร้อยพลัง’ อีก
ลองนึกภาพตอนสงครามนินจาครั้งที่สี่ นารูโตะสร้างคาถาแยกเงาพันร่าง แล้วร่างแยกทั้งพันเปิดประตูมรณะพร้อมกันเพื่อเตะอุจิวะ มาดาระดูสิ
ภาพนั้น แค่คิดก็เร้าใจชะมัด!
ไม่ต้องพูดถึงมาดาระจะได้ออกมาเต้นรำไหม เถ้ากระดูกคงโดนเตะจนลอยละล่องกลางอากาศไปแล้ว!
อุจิวะ ซาสึเกะ ร่างจุติของอินทรา ผู้ครอบครองเนตรสังสาระในอนาคต
เด็กมีแววขนาดนี้ ส่งให้จิไรยะดูแลไปเลย!
ถึงตอนนั้นคงได้วิชาเซียน ‘สุซาโนะโอะ’ แถมให้กามะบุนตะพ่นน้ำมันคางคกสักฟอด แล้วเสริมด้วยอามาเทราสึของซาสึเกะ ท้องฟ้าคงโดนเผาจนเป็นรูแน่
ส่วนฮารุโนะ ซากุระ...
เด็กผู้หญิงคนนี้ถึงไม่มีสายเลือดพิเศษ แต่เป็นหนอนหนังสือตัวจริงทางทฤษฎี
ถ้าหาทางเชื่อมเส้นสาย ส่งไปเรียนต่อกับโอโรจิมารุ ให้ศึกษาเรื่องการดัดแปลงร่างกายกับเทคโนโลยีขั้นสูง อนาคตก็ต้องเป็นนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่องแน่นอน!
เดิมทีคาซามะกำลังคิดว่าจะอู้ยังไง ปล่อยเด็ก ๆ ไปตามยถากรรมยังไง และสลัดภาระร้อนฉ่าทั้งสามคนนี้ทิ้งให้เร็วที่สุดยังไง
แต่ตอนนี้ มีทั้งผลตอบแทนโบนัส 100 เท่า แถมยังได้ปรมาจารย์อัตโนมัติช่วยฝึกแทนอีก?
มุมปากของคาซามะยกสูงขึ้นเรื่อย ๆ
ช่างหัวการเอาตัวรอดแล้วนอนตีพุง! ช่างหัวชีวิตบั้นปลายสุขสบาย!
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คาซามะปลาทูนอนตายได้ตายไปแล้ว คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกนายคือผู้รับเหมาหน้าเลือดที่สุดในโลกนินจา!
คาซามะคายหญ้าหางหมาออกจากปาก น้ำเสียงจริงจังขึ้นอย่างที่หาได้ยาก
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเธอสามคนคือศิษย์ของฉัน คาซามะ”
“เตรียมตัวให้พร้อม... ต้อนรับนรกหรือยัง?”