เมื่อกลับมาถึงคอกวัว ภายในมืดสลัว อากาศชื้นจากฟางแห้งปะปนกับกลิ่นสาบของสัตว์ กองฟืนตรงมุมกำแพงถูกลมพัดจนส่งเสียงกรอบแกรบ
เวินจิ่งหยวนไม่ได้พูดอะไรมาก เขาให้กู้เฟิงช่วยประคองขาที่บาดเจ็บของซูจิ่งเฉินให้มั่นคงก่อน จากนั้นก็หันไปเลือกไม้เนื้อแข็งลายแน่นมาสองสามท่อน ใช้มีดเล่มเล็กที่พกติดตัวเหลาเสี้ยนออกอย่างรวดเร็ว แล้วฉีกเสื้อเก่าของตัวเองที่ซักจนสีซีดเป็นแถบผ้ากว้างเท่า ๆ กัน
มือของเขานิ่งมาก ปลายนิ้วมีด้านบาง ๆ จากการจับหลอดยาและบดสมุนไพรมาหลายปี เขาประคองขาตามแนวกระดูกอย่างเบามือ ก่อนจะได้ยินเสียงทึบแผ่วเบาเมื่อกระดูกเข้าที่ ซูจิ่งเฉินสะดุ้งเฮือกด้วยความเจ็บปวด
เวินจิ่งหยวนไม่หยุดมือ วางแผ่นไม้ที่เหลาแล้วประกบสองข้างขาที่บาดเจ็บ จากนั้นใช้แถบผ้าพันรอบทีละชั้นเพื่อยึดให้แน่น แรงมือมั่นคงและแม่นยำ ไม่หลวมจนเลื่อนหลุด และไม่รัดแน่นจนเลือดลมไหลเวียนไม่สะดวก
เมื่อผูกปมสุดท้ายเสร็จ เขาจึงยืดตัวขึ้น ปัดเศษไม้ออกจากมือ แล้วพูดเสียงนุ่มว่า “เรียบร้อยแล้ว กระดูกเข้าที่ดี ไม่มีปัญหาใหญ่อะไร
แต่อาการบาดเจ็บของเส้นเอ็นและกระดูกต้องใช้เวลาพักฟื้น 100 วัน ช่วงสามเดือนนี้ต้องพักให้ดี อย่าขยับซี้ซั้ว กินอาหารบำรุงที่มีประโยชน์บ้าง พอหายดีแล้วก็จะไม่ทิ้งโรคเรื้อรังไว้”
หลินหว่านจือที่ใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวมาตลอด ในที่สุดก็โล่งอก รีบก้าวเข้ามาก้มขอบคุณ “ขอบคุณคุณหมอมากที่ช่วยเหลือ วันนี้ถ้าไม่ได้คุณ ไม่รู้ว่าจิ่งเฉินของบ้านเราต้องเจ็บหนักแค่ไหน”
“ไม่เป็นไรหรอก เรื่องเล็กน้อยเอง” เวินจิ่งหยวนโบกมือ สายตาหยุดอยู่ที่วิธีที่เธอเผลอประคองกระดูกไว้ตอนช่วยพยุงขาที่บาดเจ็บเมื่อครู่ เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนเอ่ยว่า