รถจอดลงหน้าบ้านตระกูลซู ทหารสองนายในเครื่องแบบเรียบร้อยก้าวลงมา สีหน้าร้อนใจ
โจวเหล่าเกินรออยู่หน้าประตูตั้งนานแล้ว เขารีบเข้าไปต้อนรับ “สหายทั้งสอง มาหาทหารปลดปล่อยประชาชนที่บาดเจ็บคนนั้นใช่ไหม?”
“ใช่ครับ คุณลุง” ทหารนายหนึ่งทำความเคารพ “ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนครับ อาการเป็นยังไงบ้าง?”
“อยู่ในบ้าน เพิ่งฟื้น ร่างกายยังอ่อนแอมาก ตามฉันมา”
ทั้งสองเดินตามโจวเหล่าเกินเข้าไปในบ้าน พอเห็นเจียงซงนอนหน้าซีดอยู่บนเตียง ขอบตาของพวกเขาก็แดงขึ้นมาทันที
พวกเขารีบเดินไปข้างเตียง เอ่ยเสียงสะอื้น “ผู้กอง พวกเรามาช้าไปแล้ว!”
เจียงซงลืมตาขึ้น พอเห็นทั้งสอง มุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนแรง “พวกคุณมาก็ดีแล้ว ข่าวกรองอยู่ในช่องซับด้านในเสื้อชั้นนอกของฉัน สำคัญมาก รีบส่งกลับไปทันที ห้ามชักช้า”
“รับทราบครับ! ผู้กองวางใจได้ พวกเราจะทำภารกิจให้สำเร็จแน่นอน!” ทั้งสองทำความเคารพอย่างหนักแน่น
พวกเขาประคองเจียงซงขึ้นรถจี๊ปอย่างระมัดระวัง ก่อนจากไป ทั้งสองก็ก้มคำนับซูเจี้ยนเย่และโจวเหล่าเกินอย่างสุดซึ้ง
“สหายซู หัวหน้ากองผลิตโจว ขอบคุณมากที่ช่วยชีวิตผู้กองของพวกเรา บุญคุณครั้งนี้พวกเราจะจดจำไว้ หลังทำภารกิจสำเร็จแล้ว จะกลับมาขอบคุณด้วยตัวเองแน่นอนครับ!”
ซูเจี้ยนเย่โบกมือ ยิ้มซื่อ ๆ “ขอบคุณอะไรกัน เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว ขอแค่เขาปลอดภัยก็พอ”
รถจี๊ปค่อย ๆ แล่นออกจากหมู่บ้าน หายลับไปตรงปลายถนน
ซูเจี้ยนเย่มองตามรถที่จากไป แล้วถอนหายใจยาว “ในที่สุดก็จบสักที ไม่คิดเลยว่าหยาหยาจะเก็บคนที่เจอบนเขากลับมาเล่น ๆ แล้วเขาจะเป็นถึงผู้กอง เรื่องนี้เหลือเชื่อจริง ๆ”
โจวเหล่าเกินหัวเราะเสียงดัง ตบไหล่เขาเบา ๆ “แสดงว่าหยาหยาของเราเป็นเด็กมีบุญ! พวกเรายังได้สร้างความดีความชอบโดยไม่ตั้งใจ แถมยังได้หมีดำตัวใหญ่มาฟรี ๆ อีกตัว!”