ผ่านไปนานพอสมควร ซูเชี่ยนเชี่ยนถึงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน เธอปาดน้ำตากับฝุ่นบนใบหน้า ก่อนยื่นมือออกไปแล้วพูดเสียงแข็งว่า
“เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว ฉันทำตามที่พวกคุณบอกแล้ว แถมยังโดนยัยตัวแสบที่บ้านเขาตบอีก เงิน 20 หยวนที่พวกคุณรับปากว่าจะให้ฉันล่ะ?”
“เงินอะไร?” หลิวกุ้ยหลานเหลือบตามอง พลางเท้าเอวพูดอย่างไม่รู้สึกผิด
“ตอนนั้นฉันบอกว่าจะให้เงินหลังเรื่องสำเร็จ! ตอนนี้ทำไม่สำเร็จแล้วยังจะเอาเงินอีกหรือ? ไม่มีทาง!”
“หลิวกุ้ยหลาน นี่เธอหลอกใช้ฉันใช่ไหม?” ซูเชี่ยนเชี่ยนโกรธจนหน้าซีด ชี้หน้าอีกฝ่ายด้วยมือที่สั่นเทา
“ฉันอุตส่าห์เดินทางไปตั้งไกล โดนด่าจนหูชา แถมยังถูกตบอีก เธอยังคิดจะไม่ให้เงินฉันสักหยวนใช่ไหม? บอกไว้เลย วันนี้เธอต้องจ่ายฉันมาครึ่งหนึ่ง ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้ไม่จบแน่!”
“ไม่จบแล้วเธอจะทำอะไรฉันได้?” หลิวกุ้ยหลานหัวเราะเยาะ สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน
“โดนตบก็สมควรแล้ว! ใครใช้ให้เธอไม่ได้เรื่อง พูดสักประโยคยังไม่รู้เรื่องเลย? ทำงานไม่สำเร็จแล้วยังอยากได้เงิน ฝันไปเถอะ! ไม่มีให้สักแดง!”
“ดี ดีมาก!” ซูเชี่ยนเชี่ยนโกรธจนตัวสั่น เธอชี้หน้าหลิวกุ้ยหลานแล้วพูดเน้นทีละคำ “หลิวกุ้ยหลาน คอยดูเถอะ! เรื่องนี้ยังไม่จบ!”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง มองหลิวกุ้ยหลานที่กำลังโมโหจนแทบคลั่ง ก่อนหัวเราะหยันขึ้นมา น้ำเสียงเจือความสะใจอยู่หลายส่วน
“ฉันจะพูดตรง ๆ ให้เธอฟังนะ เธอมันตาบอดแล้วยังใจบอดอีก! ในบรรดาลูกชายหลายคนของบ้านเธอ มีแค่ซูเจี้ยนเย่ที่ขยันและเก่งที่สุด แถมยังรับผิดชอบได้ ส่วนลูกชายคนโตคนรองที่เธอรักนักรักหนา คนหนึ่งขี้เกียจสุดขีด อีกคนเจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าผี พึ่งพาไม่ได้สักคน!