ในลานบ้านตระกูลซู หลินหว่านจือกำลังเลือกผัก ส่วนซูเจี้ยนเย่นั่งสานตะกร้าอยู่บนธรณีประตู
“พ่อ! แม่!”
หยาหยายังไม่ทันเข้าบ้าน เสียงร้องไห้ก็ดังเข้ามาก่อน “บนเขามีคนคนหนึ่ง เลือดไหลเต็มไปหมด ใกล้จะตายแล้ว! หยาหยาอยากช่วยเขา!”
เส้นไม้ไผ่ในมือซูเจี้ยนเย่ร่วงเพี๊ยะลงบนพื้น เขาผุดลุกขึ้นทันที แล้วรีบก้าวไปรับหยาหยาที่วิ่งจนหอบหายใจแทบไม่ทัน
“หยาหยา ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ เล่า คนอยู่ที่ไหน? ลูกไม่ได้บาดเจ็บใช่ไหม?” เขากวาดตามองลูกสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า พอเห็นว่าเธอแค่หน้าแดงเพราะวิ่งมา ก็โล่งใจขึ้น
“หยาหยาไม่เป็นไร”
หยาหยาส่ายหน้า พลางชี้ไปทางหลังเขา “อยู่ในป่าสนตรงนั้น เลือดไหลเยอะมาก เปาจื่อกับหมั่นโถวรู้ทาง พาไปหาเขาได้”
สีหน้าซูเจี้ยนเย่เคร่งขรึมขึ้นทันที จู่ ๆ ก็มีคนแปลกหน้าที่เลือดท่วมตัวโผล่มาในป่าลึกแบบนี้ คิดอย่างไรก็ดูไม่ใช่เรื่องธรรมดา แต่ชีวิตคนสำคัญกว่า จะมัวลังเลไม่ได้
“เมียจ๋า อยู่บ้านดูหยาหยาให้ดีนะ ฉันจะไปหาลุงรอง ขอให้พาคนขึ้นเขาไปช่วยเขา” เขาหยิบมีดพร้าจากผนังเหน็บเอว แล้วคว้าหมั่นโถวสองลูกยัดใส่กระเป๋า
“ระวังตัวด้วยนะ” หลินหว่านจือกำชับ “ถ้าสถานการณ์ไม่ดี ก็กลับมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
“รู้แล้ว”
ซูเจี้ยนเย่รีบออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปบ้านซูโส่วเถียนทันที
“ลุงรอง! ลุงรองอยู่บ้านไหม?”
ซูโส่วเถียนกำลังนั่งสูบกล้องยาอยู่ในลานบ้าน พอได้ยินเสียงเรียกก็รีบเดินออกมา “เจี้ยนเย่? มีอะไร ทำไมรีบร้อนขนาดนั้น?”
“ลุงรอง เกิดเรื่องแล้ว!” ซูเจี้ยนเย่พูดพลางหอบหายใจ
“หยาหยาที่บ้านผมเจอคนบาดเจ็บอยู่ในป่าสนหลังเขา เลือดท่วมตัว ดูท่าใกล้ไม่ไหวแล้ว ผมเลยมาหาลุงให้พาคนขึ้นไปช่วย”