อีกด้านหนึ่ง ซูเหยียนหิ้วถังปลาเดินหอบแฮก ๆ เข้ามาในลานบ้านตระกูลซู
หลินหว่านจือกำลังนั่งยอง ๆ คัดผักป่าอยู่ในลาน พอเห็นทั้งสามคนเข้ามา แล้วเหลือบเห็นปลาเต็มถังในมือซูเหยียน ดวงตาก็เบิกกว้างทันที “เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? พวกเธอไปจับปลาจนเกลี้ยงลำธารเลยหรือไง?”
“แม่! ปลา ๆ!”
หยาหยาวิ่งปรู๊ดไปหาหลินหว่านจือ นิ้วเล็ก ๆ ชี้ถังน้ำพลางสะบัดผมเปียอย่างภาคภูมิใจ “ปลาพวกนี้หยาหยาตกได้ทั้งหมดเลย! หยาหยาเก่งไหมล่ะ!”
ซูเหยียนวางถังลงกับพื้น หอบหายใจพลางเอ่ยด้วยสีหน้าทึ่งยอมใจ “น้าครับ ปลาเหล่านี้หยาหยาตกได้ทั้งหมดจริง ๆ น้าไม่เห็นกับตาหรอกว่าโชคมือของหยาหยาดีขนาดไหน หย่อนเบ็ดทีไรก็ติดปลาทุกที ใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงกว่า ๆ ก็ตกได้เต็มถังแล้ว ผมหิ้วกลับมาจนแขนแทบหักเลยครับ”
หลินหว่านจืออดหัวเราะไม่ได้ ยื่นมือไปลูบหัวเล็ก ๆ ของหยาหยา “หยาหยาของเรานี่เก่งจริง ๆ ถึงกับตกปลาให้คนในบ้านกินได้แล้ว”
เธอย่อตัวลง เลือกปลาคาร์ป crucian ขนาดกลางออกมาจากถัง 4 ตัว ส่วนที่เหลือเทใส่กะละมังอีกใบ แล้วยื่นให้ซูเหยียน
“เหยียนจื่อ บ้านเราเก็บปลาไว้กินแค่นี้ก็พอแล้ว ที่เหลือหิ้วกลับไปให้หมด เอาไปให้พ่อกินแกล้มเหล้า แล้วให้แม่ต้มซุปปลาให้พวกเธอบำรุงร่างกายกันหน่อย”
ซูเหยียนรีบโบกมือจนหน้าแดง “ไม่ได้ครับ ๆ น้า! ปลาพวกนี้หยาหยาตกได้ทั้งหมด ผมจะเอาไปได้ยังไง ผมแค่ช่วยนิดหน่อยเอง รับไว้ไม่ได้เด็ดขาดครับ”
“จะเกรงใจน้าทำไมล่ะ”
หลินหว่านจือยัดกะละมังใส่มือเขา “ถ้าไม่ได้เธอพาหยาหยากับเสี่ยวม่านไปที่ลำธาร คอยอยู่เป็นเพื่อนและดูแลพวกเธอ หยาหยาจะตกปลาได้ที่ไหนกัน
อีกอย่าง ปลามีตั้งเยอะ บ้านเราก็กินไม่หมด เก็บไว้นานก็ไม่สดแล้ว รีบหิ้วกลับไปเถอะ ไม่อย่างนั้นน้าจะโกรธแล้วนะ”
ซูเหยียนปฏิเสธไม่ไหว จึงได้แต่รับกะละมังมา หน้าแดงระเรื่อ “ถ้าอย่างนั้น... ขอบคุณนะครับน้า!”
เขาหิ้วปลากลับบ้านไป ในลานจึงเหลือเพียงหยาหยากับซูเสี่ยวม่าน
เด็กหญิงทั้งสองวิ่งไปถึงกรงกระต่ายตรงมุมลานตั้งนานแล้ว ต่างนั่งยอง ๆ เกาะกรงมองกระต่ายอยู่
หยาหยานั่งจ้องกระต่ายตาไม่กะพริบ มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะมีน้ำลายไหลออกมา ในหัวมีแต่กลิ่นหอมของกระต่ายตุ๋นซีอิ๊ว