หลินหม่านชางกระโดดลงจากรถเป็นคนแรก ก้าวไปข้างหน้าแล้วรวบรวมแรงทั้งหมดเตะประตูเรือนอย่างจัง!
เสียงดังโครมสนั่น ประตูไม้ถูกเตะเปิดออกทันที กลอนประตูหักเป็นสองท่อน กระแทกผนังอย่างแรงจนฝุ่นบนชายคาร่วงกราวลงมา
“หยางโส่วเถียน! ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!”
เสียงตะโกนของหลินหม่านชางดังสะเทือนไปทั่วลานบ้าน “วันนี้ฉันจะชำแหละแก ไอ้คนเนรคุณ!”
คนในบ้านตกใจจนขวัญหนี รีบร้อนวิ่งออกมาหลายคน
คนที่นำหน้าออกมาคือหยางต้าฟู่ พ่อของหยางโส่วเถียน ตามด้วยหวังกุ้ยหลานผู้เป็นแม่ และหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังประคองท้องที่นูนเด่นไว้ มืออีกข้างเกาะอยู่ด้านหลังหวังกุ้ยหลานอย่างหวาดกลัว เธอคือหูเจียวเจียว หญิงที่หยางต้าฟู่เลี้ยงไว้นอกบ้าน
หยางต้าฟู่เห็นคนตระกูลหลินยืนขวางเต็มลาน สีหน้าก็ซีดเผือดในพริบตา ฝืนยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก “ญาติฝ่ายหญิง? พวกคุณ...มาทำอะไรกัน?”
“ฉันมาทำอะไรน่ะหรือ?”
หลินหม่านชางก้าวไปข้างหน้า ชี้หน้าอีกฝ่ายแล้วด่า “แกยังกล้าถามอีกหรือ! ลูกชายแก หยางโส่วเถียน เลี้ยงผู้หญิงอื่นแล้วยังรังแกลูกสาวฉัน วันนี้แกจะส่งตัวมันออกมา หรือไม่ก็ไปคุยกันที่กองสังคม ดูสิว่าใครจะทนเสียหน้าไหว!”
ญาติร่วมตระกูลหลินที่อยู่ด้านหลังพากันตะโกนตาม “ใช่! ต้องให้คำอธิบายกับพวกเรา ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้ไม่จบแน่!”
หวังกุ้ยหลานเห็นท่าทางเอาจริงของทุกคนแล้ว ไม่เพียงไม่กลัว กลับเท้าเอวตวาดเสียงแหลม “พวกแกยังจะเอาคำอธิบายอีกหรือ? นังบ้าหลินหว่านเซี่ยนั่นทุบลูกชายฉันจนต้องนอนอยู่บนเตียง ขยับตัวไม่ได้เลย!
พวกเรายังไม่ได้เรียกค่าเสียหายค่ารักษาจากพวกแกก็นับว่าดีแค่ไหนแล้ว นี่กลับมาหาเรื่องถึงบ้านอีก!”