เธอคิดจะเก็บเห็ดกับผักป่ากลับบ้านไปเปลี่ยนรสชาติอาหารเสียหน่อย เรื่องกินนี่ หยาหยามีแรงฮึดเต็มเปี่ยมอยู่เสมอ
เห็ดกับผักป่าบนเนินเขาด้านหลังขึ้นดกงาม หยาหยาหิ้วตะกร้าไม้ไผ่ เดินลัดเลาะไปมาระหว่างป่า ไม่นานก็เก็บได้เกือบครึ่งตะกร้า
ตอนที่เธอย่อตัวอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ กำลังเก็บเห็ดเฮเซลลูกอวบ ก็มีเสียงประชดประชันดังขึ้นจากด้านหลังอย่างกะทันหัน
“อ้าว นั่นใครกันนะ? ไม่ใช่ซูหยวนเหอที่ชอบแยกตัวอยู่คนเดียวนั่นหรอกหรือ”
หยาหหยาลุกขึ้น ปัดดินบนมือ แล้วหันกลับไปมอง
เด็กโตห้าคนยืนอยู่ไม่ไกล คนที่ยืนอยู่หน้าสุดเป็นเด็กหญิงสวมเสื้อผ้าฝ้ายลายดอก มัดผมเปียสองข้าง เธอคือซูชุนหง ลูกพี่ลูกน้องที่มีศักดิ์เป็นพี่สาวของหยาหยา
เพราะครอบครัวของซูชุนหงเห็นผู้ชายสำคัญกว่าผู้หญิง จึงไม่ยอมให้เธอไปโรงเรียน เอาแต่ใช้ให้ทำงานบ้าน เธอเลยเอาแต่เที่ยวเล่นไปทั่วหมู่บ้าน พาเด็กอีกหลายคนก่อเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน
เธอไม่ชอบหน้าหยาหยามานานแล้ว ทำไมเด็กคนนั้นถึงได้อยู่บ้านหลังใหญ่ ได้ไปโรงเรียน ได้ใส่เสื้อผ้าใหม่ ส่วนตัวเธอกลับไม่มีอะไรเลย?
หยาหยากอดอก มองเธอแล้วเหยียดยิ้มเยาะ “อ้าว นั่นใครกันนะ? ไม่ใช่ซูชุนหง ผู้ไม่รู้หนังสือจนแม้แต่ชื่อตัวเองยังเขียนไม่ได้หรอกหรือ”
คำพูดนั้นจี้ใจดำซูชุนหงเข้าอย่างจัง
ครั้งก่อนตอนหมู่บ้านเปิดชั้นเรียนสอนหนังสือ ครูให้ทุกคนเขียนชื่อตัวเอง ซูชุนหงยืนอยู่หน้ากระดานดำ อ้ำอึ้งอยู่นาน แต่เขียนไม่ออกสักตัวเดียว ถูกคนทั้งหมู่บ้านหัวเราะเยาะอยู่หลายวัน
หน้าของซูชุนหงแดงก่ำในพริบตา เธอชี้หน้าหยาหยาแล้วด่าด้วยความโมโห “ซูหยวนเหอ! อย่ามาทำเป็นได้ใจไปหน่อยเลย! วันนี้เธอไม่ได้พาหมาสองตัวนั้นขึ้นเขามาด้วย พวกเรามีกันตั้งห้าคน!