บทที่ 47 ข่าวลือแพร่สะพัด
หยางซวี่ หัวหน้ากองผลิตลั่วเฟิง พาเจ้าหน้าที่หมู่บ้านอีกสองคนมาหาถึงบ้านตั้งแต่เช้าตรู่ พวกเขานั่งอยู่ในห้องโถง ไม่ยอมกลับไปไหน ยืนกรานให้หลินหว่านเซี่ยกลับไปทำงานที่กองผลิตลั่วเฟิง
“หว่านเซี่ย” หยางซวี่ยกถ้วยชาขึ้น จงใจเกลี้ยกล่อมอย่างอดทน
“ฉันรู้ว่าเธอหย่ากับหยางต้าฟู่แล้ว ในใจคงยังโกรธอยู่ แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องของเธอกับสามี ไม่เกี่ยวกับงานนะ
ทั้งกองผลิตมีหมอเท้าเปล่าอยู่แค่คนเดียวคือเธอ ถ้าเธอไปแล้ว คนแก่คนหนุ่มในหมู่บ้านเจ็บป่วยขึ้นมาจะทำยังไง? เธอทำแบบนี้ไม่รับผิดชอบเกินไปหน่อยหรือ?”
หลินหว่านเซี่ยนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สีหน้าเย็นชา พลางแกะถั่วลิสงโดยไม่เงยหน้า “ฉันจะรับผิดชอบหรือไม่ ไม่ต้องให้คุณมาตัดสิน ใบรับรองการหย่าของฉันออกเรียบร้อยแล้ว อีกไม่กี่วันนี้ฉันก็จะย้ายทะเบียนบ้านกลับไปกองผลิตพึ่งซาน
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับกองผลิตลั่วเฟิงอีก คนในกองผลิตของคุณจะรักษาโรค ก็ไปหาหมอคนอื่นกันเอง”
“เธอพูดแบบนี้ได้ยังไง!” หยางซวี่ขมวดคิ้ว
“เธอมีลูกติดมาด้วย ก็ต้องใช้ชีวิตต่อไปไม่ใช่หรือ? ถ้าไม่มีงานหมอเท้าเปล่าของกองผลิตแล้ว เธอจะเอาอะไรทำแต้มแรงงาน? จะเอาอะไรเลี้ยงลูก? คงไม่คิดจะให้บ้านเดิมเลี้ยงไปตลอดชีวิตหรอกนะ?”
“เรื่องนี้ไม่ต้องให้หัวหน้าหยางเป็นห่วง” หลินหม่านชางเดินเข้ามาจากข้างนอก พูดเสียงหนักแน่น
“ตระกูลหลินเลี้ยงลูกสาวกับหลานสาวของฉันไหว ไม่ปล่อยให้อดอยากหรอก เรื่องนี้ตัดสินใจแล้ว เชิญพวกคุณกลับไปได้”
เจ้าหน้าที่หมู่บ้านหนุ่มคนหนึ่งที่มากับหยางซวี่ทนไม่ไหว ลุกขึ้นชี้หน้าหลินหว่านเซี่ย
“หลินหว่านเซี่ย อย่าทำเป็นไม่รู้จักดีชั่วหน่อยเลย! ก็แค่ผู้ชายมีชู้ไม่ใช่หรือไง? เรื่องใหญ่ตรงไหน? ผู้ชายคนไหนไม่เคยทำผิดบ้าง? หยางต้าฟู่ก็รู้แล้วว่าตัวเองผิด แต่เธอยังไม่ยอมปล่อยวาง จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ไหม?