ตลอดทางนี้ หยาหยาไม่งอแงอีกแม้แต่คำเดียว
เกวียนวัวแล่นกระเทือนเอื่อย ๆ ไปตามถนนดินขรุขระ เด็กหญิงตัวน้อยซุกอยู่ในอ้อมแขนของหลินหว่านจือ ศีรษะเล็กแนบกับอกของเธอ หลับสนิทอย่างสงบ ลมหายใจสม่ำเสมอพัดผ่านสาบเสื้อของหลินหว่านจือ แผ่วเบานุ่มนวล
ไม่นาน เกวียนวัวก็เข้าสู่เขตของกองงานพึ่งซาน
บ้านเดิมของหลินหว่านจืออยู่ทางตะวันออกของกองงาน พอเดินมาถึงหน้าประตูบ้าน ป้าข้างบ้านที่กำลังเย็บพื้นรองเท้าก็พากันเข้ามาล้อม ใบหน้าเปื้อนยิ้มพลางทักว่า “หว่านจือกลับมาแล้วหรือ? ไม่เห็นกลับบ้านเดิมมาตั้งนานแล้วนะ!”
“ใช่แล้วค่ะ ป้า”
หลินหว่านจือยิ้มรับ พลางยกมือประคองหยาหยาในอ้อมแขน “คิดถึงพ่อกับแม่ เลยกลับมาเยี่ยมท่านทั้งสองค่ะ”
สายตาของพวกป้าพากันเหลือบมองห่อสัมภาระที่พูนอยู่บนเกวียน คำชมหลั่งไหลออกมาไม่ขาดปาก “โอ๊ย หอบของกลับมาตั้งเยอะ เป็นลูกสาวกตัญญูจริง ๆ!”
“หนุ่มบ้านซูเอาใจใส่เธอดีนะ เห็นชัดเลยว่าเขาใส่ใจเธอมาก!”
ระหว่างกำลังพูดคุยกัน ประตูบ้านตระกูลหลินก็เปิดเอี๊ยดขึ้น
จ้าวเฟิ่งเหลียนยังถือพื้นรองเท้าที่เย็บค้างไว้ครึ่งหนึ่ง พอเห็นลูกสาวยืนอยู่หน้าประตู ดวงตาก็สว่างวาบ ก่อนจะรีบวิ่งเข้ามาหา “ลูกสาวแม่! ทำไมจู่ ๆ ถึงกลับมาล่ะ ไม่ส่งข่าวมาบอกก่อนเลย!”
“คิดถึงพ่อกับแม่ ก็เลยกลับมาค่ะ” หลินหว่านจือยิ้ม ซูจิ่งเฉินกับซูจิ่งหยางที่ยืนอยู่ข้างเธอก็พากันเรียกพร้อมกันว่า “ยาย”
“จ้ะ หลานรักของยาย!”