เฉินเหล่าหู่พาหลี่เอ้อร์กับเหอซานเข้ามา โดยมีหลิวกุ้ยหลานถูกคุมตัวมาด้วย
“ซูเจี้ยนเย่! ไสหัวออกมา!” เฉินเหล่าหู่ตะโกนเสียงดัง “เอาเงินทั้งหมดของแกออกมา ไม่งั้นฉันจะเผาบ้านแกให้วอด!”
เขาตะโกนพลางเดินมาข้างหน้า
ขณะที่เขาเพิ่งเดินมาถึงกลางลานบ้าน เปาจื่อก็พุ่งออกมาจากความมืดราวสายฟ้าสีดำ กัดเข้าที่มือขวาซึ่งถือมีดของเขาอย่างแรง
“อ๊าก!”
เฉินเหล่าหู่กรีดร้องอย่างเจ็บปวด มีดสั้นในมือร่วงลงพื้นดังเคร้ง
หมั่นโถวก็พุ่งตามเข้าไป กัดขาของหลี่เอ้อร์เต็มแรง
“โฮ่ง ๆ ๆ! โฮ่ง ๆ ๆ!”
สุนัขตัวใหญ่เห่าอย่างบ้าคลั่ง เสียงดังก้องเป็นพิเศษในค่ำคืนอันเงียบสงัด
ไม่นาน สุนัขบ้านข้าง ๆ ก็เห่าตาม จากนั้นก็เป็นบ้านถัดไป แล้วก็บ้านถัดไปอีก
ชั่วพริบตาเดียว สุนัขทั่วทั้งกองผลิตหงฉีก็พากันเห่าเสียงระงม เสียงดังไล่กันไปมาจนก้องทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน
หลี่เอ้อร์กับเหอซานตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ หันหลังเตรียมวิ่งหนี
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าสับสนกับแสงไฟฉายก็ส่องมาจากนอกประตูรั้ว
“ห้ามขยับ! ยกมือขึ้นให้หมด!”
ซูเจี้ยนเย่พากองกำลังอาสาสมัครกว่าสิบคนบุกเข้ามา ทุกคนถือไม้หาบกับจอบ
หลี่เอ้อร์กับเหอซานยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกอาสาสมัครหลายคนกดลงกับพื้นและมัดแน่นหนา
มือของเฉินเหล่าหู่ถูกเปาจื่อกัดจนเนื้อเละ เลือดอาบ เขากลิ้งไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะถูกอาสาสมัครเข้ามากดตัวไว้เช่นกัน
หลิวกุ้ยหลานทรุดนั่งอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ
“หลิวกุ้ยหลาน!” ซูเจี้ยนเย่มองเธออย่างเย็นชา “ทำไมเธอถึงมาอยู่กับพวกมัน?”
หลิวกุ้ยหลานสะดุ้ง รีบพูดว่า “เจี้ยนเย่! ช่วยด้วย! พวกมันมัดพ่อกับพี่ชายของลูกไว้หมดแล้ว ยังทิ้งคนหนึ่งคนเฝ้าอยู่ที่บ้านเก่าด้วย! รีบไปช่วยพวกเขาเร็วเข้า!”