"ข้าต้องอาบน้ำให้พวกมัน แถมยังต้องเข้าไปทำความสะอาดอีกหรือ"
จี้ตี๋มองไปยังซุ้มคอกด้านซ้ายมือ เสือขนขาวปลอดที่ถูกล่ามด้วยโซ่เหล็กเบื้องใน ทำเอาตาแทบถลนหลุดออกมา
เดิมคิดว่าได้เลี้ยงสัตว์บ้านจำพวกปศุสัตว์ ที่ไหนได้กลับเป็นเสือ...
"โฮก!"
ทันใดนั้น เสียงหมาป่าคำรามก็ดังมาจากซุ้มคอกอีกฝั่งหนึ่ง
"ยังมีหมาป่าอีก! ไฉนหมาป่าตัวนี้ถึงใหญ่โตปานนี้!" จี้ตี๋มองดูหมาป่าที่สูงกว่าคนหนึ่งคน สีหน้าซีดเผือดลงในบัดดล
นึกถึงคำพูดของบุรุษหน้าโย่งก่อนหน้านี้ หัวใจพลันลอยขึ้นไปอยู่บนเส้นด้าย เงยหน้ามองป้ายหมายเลขของซุ้มคอก
หมายเลขสาม
"ยังดี! หาใช่ที่ข้าต้องดูแล!" สูดลมหายใจลึกระงับจิตใจให้สงบลง จี้ตี๋มุ่งตรงลึกเข้าไปในเพิงพัก ตามหาซุ้มคอกหมายเลขสิบเอ็ดที่ตนเป็นผู้ดูแล ใจก็ค่อยผ่อนคลายลง
มีบางซุ้มเป็นสัตว์ธรรมดา เช่นนกกระสาสีขาว เพียงแต่รูปลักษณ์ดูใหญ่น่าเกรงขาม ยิ่งใหญ่กว่าตัวเขาเสียด้วยซ้ำ
"หวังว่าอสูรเลี้ยงที่ข้าดูแลจะเป็นสัตว์ที่ปกติเถิด" จี้ตี๋สวดภาวนาอยู่ในใจ ไม่นานก็เห็นซุ้มคอกหมายเลขสิบเอ็ด
เขาเต็มไปด้วยความพรั่นพรึงมองเข้าไปภายในซุ้ม
ชั่วขณะต่อมา ก็ได้ยินเสียงตัวเองกลืนน้ำลาย
ภายในซุ้มคอก หาใช่หมาป่า หาใช่เสือ หากแต่เป็นอสรพิษลำใหญ่ปานถังน้ำขดตัวงออยู่
พญางูมีอย่างต่ำสองสามคนต่อเรียงกันถึงจะยาวเท่ามัน เนื้อตัวเป็นสีดำขลับ บนหน้าผากมีเกล็ดเรียงเป็นแนวสะท้อนแสงเยือกเย็น
……
"ทุกเจ็ดวันต้องทำความสะอาดซุ้มคอกหนึ่งครา และอาบน้ำให้อสรพิษยักษ์อีกหนหนึ่ง..."