ยืนยันว่าโอสถไม่มีปัญหา จี้ตี๋ก็นำโอสถส่งเข้าปาก
ชั่วพริบตา มีแสงสีขาวศักดิ์สิทธิ์กลุ่มหนึ่ง ลอยอยู่ในร่าง สาดส่องลงมายังแก่นทอง
ถูกแสงนี้ส่องกระทบ อสรพิษดำในร่าง ล้วนราวกับพบกับเทพพิฆาต หดตัวเข้าหากัน เริ่มสั่นเทา
ประหนึ่งตกอยู่ในห้วงนิทรา…
“ผลลัพธ์ไม่เลว เพียงแต่น่าเสียดายวัตถุดิบ ไม่อาจหลอมขึ้นใหม่ได้… อย่างไรก็ตาม ถึงคราวต้องจากแล้ว…” จี้ตี๋รู้สึกเสียดาย แต่ก็รู้จักพอใจในสิ่งที่มี แววตาค่อย ๆ แน่วแน่ ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
บัดนี้บรรลุขั้นแก่นทองช่วงกลางแล้ว ถึงเวลา มุ่งสู่ใจกลางเทียนหนาน!
ถึงคราวต้องจากเช่นกัน!
“ศิษย์พี่เจียง… ข้ามาแล้ว…”
น้ำเต้าสวรรค์และปฐพีในมือ บรรจุไอพิษไว้เต็ม จี้ตี๋มีประกายในดวงตา ลุกขึ้นก้าวออกจากหุบเขาพิษ
“หุบเขาพิษอยู่ทางตะวันตกของต้าจิ้น มุ่งหน้าไปใจกลางเทียนหนาน จำต้องมุ่งไปตะวันตกตลอดทาง ราวไม่กี่วันก็ออกจากต้าจิ้นได้ แต่ว่าหลังจากนี้ยังต้องทะลวงผ่านแคว้นบำเพ็ญเพียรใหญ่น้อยอีกร่วมยี่สิบกว่าแห่ง
ดินแดนต้าจิ้นห่างจากใจกลางเทียนหนานไม่ใกล้ ผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิด ยังต้องใช้เวลาเกือบหลายเดือน จึงจะไปถึง”
แน่นอน หากไม่คำนึงถึงราคาเร่งรุดบินหนี อาจย่นเวลาลงได้อีก
ทว่าเขาคาดว่าคงต้องใช้เวลานานกว่านั้น
นี่ก็จนปัญญา จี้ตี๋เตรียมการล่วงหน้า ขับรัศมีบิน ใช้เวลาครึ่งเดือนกว่า ออกจากต้าจิ้น มุ่งหน้าตะวันตกต่อไป
นี่คือเส้นทางที่ออกจะน่าเบื่อหน่าย มีเพียงเขาเพียงผู้เดียว แต่จี้ตี๋คุ้นเคยเช่นนี้มานานแล้ว
หนึ่งเดือน
สองเดือน…