คำพูดทิ้งท้ายไว้ พื้นที่สลัวลางเงียบสงัดราวกับความตาย กดดันจนหายใจไม่ออก
เหวินจ้านเบนสายตามองเธอ น้ำเสียงเย็นชากว่าเดิม "ดึกดื่นป่านนี้ เธอเป็นบ้าอะไร"
"ฉันจริงจังนะ" มู่หว่านฉิงตอบกลับอย่างใจเย็น ในหัวเต็มไปด้วยภาพที่เขาแอบไปพบกับลู่เข่อจวินจนดึกดื่น และนึกถึงที่ลู่เข่อจวินย่ามใจดูถูกเหยียดหยามเธอ
ชีวิตแต่งงานแบบนี้ จะทนต่อไปอีกทำไม
"คุณวางใจเถอะ เรื่องทางปู่ฉันจะไปบอกเอง บอกว่าฉันอยากหย่า ไม่เกี่ยวกับคุณ" เธอยังคงพูดเนิบนาบ พูดจบก็ปัดผ้าห่มผืนบางออก "คืนนี้ฉันไปนอนที่อื่น ไม่รบกวนคุณแล้ว"
ยังพูดไม่ทันขาดคำ เธอลุกขึ้นจะไป แต่เพิ่งจะยันตัวขึ้น ในความมืดก็มีแรงมหาศาลดึงเธอกลับไปอย่างรุนแรง กดเธอลงบนเตียงอย่างแรง
"อ๊ะ——"
มู่หว่านฉิงถูกเหวี่ยงจนมึน พอตั้งสติมองดู ก็เห็นเงาดำทะมึนลอยอยู่เหนือตัว เกรี้ยวกราดอย่างมาก
เธอใจสั่นวูบ หัวใจเต้นระทึกถึงขีดสุด "เหวินจ้าน คุณจะทำอะไร! ลูกอยู่ข้าง ๆ นะ!"
เธอกลัวว่าเขาจะอาละวาดเพราะฤทธิ์เหล้าแล้วทำร้ายลูก
ชายหนุ่มพูดเสียงเย็น "หย่าเหรอ ขนาดมีลูกแล้วก็ยังคิดจะใช้ลูกไต่เต้าไม่ใช่หรือไง ตอนนี้หย่าก็น่าเสียดายแย่"
"ฉันเปล่านะ! การตั้งครรภ์เป็นเรื่องไม่คาดฝัน! คุณนั่นแหละตัวการ แล้วยังจะมาโทษฉันอีก" เธอโมโหจึงกดเสียงต่ำถาม
"ไม่คาดฝันเหรอ ถ้าเธอไม่อยากท้องก็มีวิธีตั้งเยอะ"
"ฉันบอกแล้วว่าฉันกินยา!"
"หึ!" เหวินจ้านแค่นเสียงเยาะ เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่ออยู่ดี
ตอนนั้นเป็นเพราะเขาดูถูกผู้หญิงคนนี้น้อยไป ถึงได้พลาดพลั้งถูกเธอใช้ลูกผูกมัดไว้แน่นหนา
มู่หว่านฉิงรู้ดีว่าเขาก็ยังไม่เชื่อ และแน่นอนว่าเขาคิดว่าเธอจงใจใช้เล่ห์เหลี่ยม จงใจไม่กินยาจนท้อง เพื่อประคองตำแหน่งคุณนายน้อยตระกูลใหญ่
เธอขี้เกียจแก้ตัวแล้ว
ในความเงียบ เหวินจ้านกดเธอไว้ ดวงตาที่ปรับเข้ากับความมืดสลัวรอบ ๆ พอจะมองเห็นราง ๆ
หญิงสาวที่ถูกเขาขังอยู่ใต้ร่าง ดวงตาฉายแววโกรธแค้นเป็นประกาย อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างชัดเจน
ทั้งคู่อยู่ใกล้กันมาก ปลายจมูกของเขาได้กลิ่นหอมหวนรัญจวนจากร่างสตรี ในห้วงคิดพลันปรากฏภาพที่เธอให้นมลูกอีกครั้ง……
บรรยากาศคลุมเครือน่าอายปกคลุมขึ้นเงียบ ๆ
ถ้าเขาจำไม่ผิด วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่สองของพวกเขา ในฐานะสามี ก็ถึงเวลาที่เขาควรใช้สิทธิและหน้าที่ตามกฎหมายแล้ว
มู่หว่านฉิงรู้สึกถึงความผิดปกติของชายหนุ่ม หันหน้าจะพูด แต่ไม่คาดคิดว่าเขาจะโน้มลงมากะทันหัน กลิ่นอายบุรุษเข้มข้นโอบล้อมเธอในพริบตา
เธอเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว ไม่อยากเชื่อว่าชายที่เมื่อครู่ยังโกรธจัด จะจูบเธอในวินาทีต่อมา!
เหวินจ้านตั้งใจจะจูบเธอ แต่เธอแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้ ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
ปากที่เมื่อครู่ยังคมคายพูดไม่หยุด แต่ตอนนี้กลับแข็งราวกับน้ำแข็งไม่ไหวติง
ชายหนุ่มหมดความอดทน ไซร้จูบอยู่นานสองวินาทีเห็นว่าเธอไม่ตอบสนอง ก็ทำตามใจตัวเองต่อ ไล่จูบลงมาที่ซอกคอและไหปลาร้าของเธอ
ยิ่งเข้าใกล้ทรวงอกของเธอ กลิ่นหอมสดชื่นซาบซ่านนั้นก็ยิ่งเย้ายวนใจ ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ถูกสลายไปด้วยน้ำเย็นเมื่อครู่ ดูเหมือนจะกลับมาทำให้สมองมึนเมาในพริบตา——ในเวลานี้ เหวินจ้านไร้ซึ่งเหตุผล ซื่อสัตย์ต่อเสียงเรียกร้องและความปรารถนาของร่างกายแต่เพียงเท่านั้น
มู่หว่านฉิงได้สติ ผิวที่สัมผัสกับอากาศทำให้ใจทั้งดวงสั่นสะท้าน พูดจาติด ๆ ขัด ๆ "เหวิน……เหวินจ้าน คุณมองดี ๆ นะ ฉันคือมู่หว่านฉิง……ไม่ใช่ลู่เข่อจวินนะ……"
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ความเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นเข้ามา
เธอร้องด้วยความเจ็บ ต่อต้านด้วยสัญชาตญาณ แต่ชายหนุ่มกลับกดมือเธอไว้แน่น แล้วจูบลงมาอีกครั้ง "ก็ไม่ใช่ครั้งแรกซะหน่อย จะเสแสร้งทำไม"
ในความมืด หยาดน้ำตาไหลจากหางตาของหญิงสาว
ไม่ได้เสแสร้ง แต่เจ็บจริง ๆ
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกแล้วจริง ๆ ทว่ามันเป็นครั้งแรกหลังจากคลอดลูก
ที่ว่าเสียวเจียนแทบขาดใจ ก็คงประมาณนี้แหละ
เหวินจ้านประชดจบ วินาทีต่อมาก็จูบสัมผัสน้ำตาของเธอ พลันหัวคิ้วขมวดแน่น
ลูกกระเดือกขยับ ร่างกายเกร็งแน่น เขาหยุดนิ่งรอคอย
อยู่นาน เมื่อเขาลงมืออีกครั้ง การกระทำก็อ่อนโยนขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด……
————
เช้าวันต่อมา มู่หว่านฉิงตื่นเพราะแรงกดทับบริเวณทรวงอกจนเจ็บ
เป็นคุณแม่มือใหม่สามเดือนกว่า เธอคุ้นเคยกับความเจ็บจี๊ดแบบนี้ดีแล้ว
ดังนั้นพอตื่นขึ้นสิ่งแรกที่ทำก็คือมองหาลูก
แค่อุ้มลูกมาให้นมก็หาย
แต่วันนี้สายตากลับพบความว่างเปล่า
เธอตะลึงไปอึดใจ ทันใดนั้นสมองก็ปลอดโปร่ง แย่แล้ว!
สามเดือนพลิกหกเดือนนั่งเก้าเดือนคลาน วันก่อนพี่ชายเพิ่งหัดพลิกตัว จะตกเตียงไปแล้วใช่ไหม
ร่างของเธอแทบเด้งขึ้นจากเตียง หมอบลงมองข้างเตียง ดีหน่อย……พื้นไม่มีเด็ก!
วินาทีต่อมา อาการไม่สบายที่เอวอย่างชัดเจนทำให้สีหน้าตื่นตระหนกกลายเป็นความเจ็บปวด เธอประคองเอวด้วยจิตใต้สำนึก มืออีกข้างยันเตียง ความทรงจำเมื่อคืนพลันเอ่อล้นในใจ……
เมื่อคืน เธอถูกลู่เข่อจวินยั่วยุ หมดอาลัยเลยบอกหย่ากับเหวินจ้าน กระตุ้นให้เขาโกรธ
ไอ้เลวนั่นคลั่งจนทำอะไรไม่คิด ไปลงที่ตัวเธอจนเกือบสว่าง
ในสถานการณ์ปกติ เธอไม่ได้ต่อต้านความใกล้ชิดแบบนี้
เพราะยังไงนายนั่นก็หล่อสง่า รูปร่างมีเสน่ห์ แถมพละกำลังยังน่าทึ่ง มีความสัมพันธ์แบบหวานชื่นกับผู้ชายแบบนี้ ยังไงก็ไม่เสียหายอยู่แล้ว
แต่เพราะประสบการณ์น้อยแถมเป็นครั้งแรกหลังคลอด อีกทั้งไอ้เลวนั่นก็หยาบคายเอาแต่ใจ ทำให้สิ่งเริงรมย์ที่สุดระหว่างชายหญิงกลายเป็นอีกรสชาติไปเลย
เรื่องบนเตียงครั้งนั้นทำให้เธอทั้งอ่อนล้าทั้งเหน็ดเหนื่อยจนหลับเป็นตาย ไม่รู้แม้กระทั่งว่าตอนเช้าเขาลุกจากไป พี่เลี้ยงเข้ามาอุ้มเด็กออกไป
มู่หว่านฉิงเหม่อมองอย่างเลื่อนลอย นึกถึงเรื่องราวเมื่อคืน
หลังจากโกรธเกรี้ยว เธอก็อดไม่ได้ที่จะใจเต้นรัวหน้าแดง เขินอายอย่างที่สุด
ถ้าเธอจำไม่ผิด หลังจากที่เธอร้องเจ็บจนร้องไห้เมื่อคืน เหวินจ้านก็ลดความเร็วลงอย่างเห็นได้ชัด เหมือนตั้งใจให้เวลาเธอปรับตัว
แต่คนเย็นชาไร้ความรู้สึกอย่างเขา ตั้งแต่แต่งงานมาไม่เคยมีคำพูดดี ๆ ให้เธอสักคำ จะเกิดอ่อนโยนเห็นอกเห็นใจเธอขึ้นมากะทันหันได้อย่างไร
ไม่มีทางหรอก
คงเป็นอาการเข้าใจผิดของเธอ
แต่เธอเคยเห็นมุมอ่อนโยนลึกซึ้งของเขา ไม่ใช่กับภรรยาอย่างเธอ แต่กับคนรักแรกที่ไม่มีวันสมหวัง——ลู่เข่อจวิน
แม้กระทั่งครั้งแรกของพวกเขา ก็เพราะว่าลู่เข่อจวินแต่งงาน เขาจึงเสียใจจนเมามาย เข้าใจผิดว่าตัวเองเป็นคนในใจ ถึงได้ทำเรื่องเหลวไหลไป
ดังนั้นเมื่อคืนเธอเตือนด้วยความหวังดี แต่คำเตือนนั่นกลับไม่เกิดผล แถมยิ่งกระตุ้นให้เขาโกรธมากขึ้น
คง……เป็นเพราะว่าเธอไม่มีคุณสมบัติพอจะเอ่ยถึงคนในใจของเขากระมัง
มู่หว่านฉิงคิดจับใจความอยู่คนเดียว ทันใดนั้น เสียงดังขึ้นที่ประตูห้อง
เธอสะดุ้งเฮือก นอนแกล้งหลับตามสัญชาตญาณ นึกว่าเป็นเหวินจ้านเข้ามา——หลังจากเรื่องเมื่อคืน ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเขาอย่างไร
แต่ในหูกลับดังเสียงป้าโจว "คุณผู้หญิง คุณผู้หญิงคะ คุณตื่นหรือยังคะ"
มู่หว่านฉิงลืมตาทันที "ป้าโจว……"
เธอรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย ลุกขึ้นนั่งถามว่า "เสี่ยวเจ๋อกับเสี่ยวหย่าตื่นกันหรือยัง"
"ค่ะ เมื่อเช้าประมาณตีห้ากว่าให้นมไปรอบหนึ่ง ตอนนี้หิวอีกแล้ว" ป้าโจวตอบอย่างแผ่วเบา
หญิงสาวพยักหน้า "ค่ะ ฉันล้างหน้าล้างตาเดี๋ยวนี้แหละ"
ป้าโจวหันไปอุ้มเด็ก มู่หว่านฉิงรีบลุกไปเข้าห้องน้ำ
แต่ตอนเท้าสองข้างแตะพื้นเดิน ความขัดข้องเมื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัดทำให้เธอขมวดคิ้วอีกครั้ง ใบหน้าก็แดงระเรื่อไปหมด
เหวินจ้านนั่น ดูภายนอกเหมือนเย็นชา แต่เรื่องบนเตียงกลับเร่าร้อนเหลือเกิน
เธอเอามือกุมใบหน้าร้อนผ่าวมุดเข้าห้องน้ำ รู้สึกว่าตัวเองก็ "มัวหมอง" ไปด้วย ต้องสงบสติอารมณ์ดี ๆ
หลังจากให้นมลูกทั้งสอง จนเลยครึ่งชั่วโมงไปแล้ว ท้องของมู่หว่านฉิงก็ร้องโกรกกราก
ลงไปหาอะไรกินด้านล่าง ไม่คาดคิดว่าพอออกจากลิฟต์ กลับเห็นผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ในห้องอาหาร
หัวใจของหญิงสาวเต้นโครม สมองพลันอื้ออึงตึงตัง
นี่ก็เก้าโมงแล้ว ทำไมเหวินจ้านยังไม่ไปทำงานอีก