"พี่ตำรวจ นี่มันเรื่องเข้าใจผิดกันหมดเลย!" ถังซูหนิงรีบเข้าไปพร้อมรอยยิ้มพร้อมแก้ตัว
แต่ตำรวจไม่ได้คล้อยตามคำพูดของนางแม้แต่น้อย เขาชี้ไปทางหวังศรีนงฝั่งตรงข้ามแล้วพูดเสียงเข้ม "คุณถัง เรื่องนี้ดูไม่ใช่ความเข้าใจผิดเลยนะ!"
"พวกคุณทำอะไรกับเด็ก ๆ ถึงได้พากันถึงขนาดนี้!"
ถังซูหนิงพูดไม่ออกหน้าซีดเผือด ส่วนเซี่ยอีหมิงไม่แยแสว่าข่าวฉาวของตระกูลถังจะรั่วไหลออกไปหรือไม่ อยากเพียงช่วยลูกสาวให้ได้ "พี่ตำรวจ เร็วเข้า จับสัตว์เดรัจฉานนั่นหน่อย มันจะฆ่าลูกสาวผม ช่วยลูกสาวผมด้วย!"
ถังซูหนิงรู้ว่าเรื่องนี้ปิดไม่มิด เธอต้องลดผลกระทบของเหตุการณ์ลง เธอแอบไปข้าง ๆ เพื่อโทรหาฝ่ายกฎหมายของกลุ่มถังเฉา
นายตำรวจชายเหลือบมองเซี่ยอีหมิงแล้วหันไปทางหวังศรีนงด้วยสีหน้าอ่อนโยน "หนู อย่าทำลายอนาคตตัวเองเลย มีอะไรไม่พอใจก็บอกลุงได้ ปล่อยน้องสาวก่อนได้ไหม?"
หวังศรีนงไม่ได้ปฏิเสธน้ำดีของตำรวจ แต่ยกเงื่อนไขขึ้นมา "ลุงตำรวจครับ ผมเชื่อพวกพี่ ขอแจ้งความดำเนินคดีคุณแม่ถังซูหนิง ข้อหาให้ลูกสาวมือที่สามกลั่นแกล้งใส่ร้ายพวกผมเป็นประจำ และทรมานพี่น้องทั้งสองคนมานาน ขอให้พวกพี่รีบยึดกล้องวงจรปิดในบ้านเป็นหลักฐานด้วยครับ"
"ผมกับน้องสาวขอคุ้มครองความปลอดภัยส่วนบุคคล ห้ามถังซูหนิงและคนในตระกูลถังเข้าใกล้พวกผมเด็ดขาด!"
"ถ้าพวกพี่ตกลง ผมจะปล่อยเธอทันที!"
"พร้อมจะไปให้ปากคำที่โรงพักกับพวกพี่ด้วย!"
ตำรวจทั้งสี่ได้ยินก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง เด็กคนนี้นิ่งได้ใจเย็นปานนี้ ความคิดก็เป็นระบบชัดเจน
"สารเลว!" ถังซูหนิงได้ยินหวังศรีนงแจ้งความเธอ โกรธจนตวาดออกมา แล้วหันไปยิ้ม "พี่ตำรวจ อย่าไปฟังเด็กพูดเพ้อเจ้อ ไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอก"
"เด็กคนนี้ขโมยของ พวกเรากำลังสอนบทเรียนให้!" เธอส่งสายตาให้หวังจ้าว ฝ่ายหลังรีบกลบเกลื่อน "ใช่ ๆ พี่ตำรวจ เรากำลังอบรมสั่งสอนเด็กกันอยู่"
"คุณถัง ผมว่าเด็กไม่ได้พูดโกหกนะ!"
ตำรวจหญิงเห็นเด็กทั้งสองใส่เสื้อผ้าธรรมดา ๆ ไม่เหมือนลูกคนรวยใหญ่โตอะไร ยิ่งไปกว่านั้นบาดแผลที่ขาของเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างหลังหวังศรีนงนั้นไม่ใช่ของปลอมแน่นอน
"ลุงตำรวจครับ ผมอยากให้พวกพี่เข้ามาสืบสวน นี่ไม่ใช่การอบรมสั่งสอนในครอบครัวที่สมเหตุสมผล ถ้าพวกพี่ไม่ตรวจสอบแล้วเชื่อคำพูดข้างเดียวของคุณแม่ผม ผมก็ต้องหาทางปกป้องตัวเองกับน้องสาวเอง!"
หวังศรีนงเห็นอีกฝ่ายยังเจรจากันอยู่ก็เริ่มกดดันไม่หยุด ยัดอีกฝ่ายให้ร้อนตัว
ถังซูหนิงหรี่ตามองลูกชายที่เยือกเย็นคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า น่าประหลาดใจจริง ๆ เด็กคนนี้นิ่งเกินไป
หลายปีมานี้ เธอเพิ่งเคยเห็นลูกชายในสภาพนี้เป็นครั้งแรก เธอเริ่มสงสัยว่านี่ยังเป็นลูกชายที่เงียบ ๆ ผู้เงียบขรึมของเธอคนเดิมหรือเปล่า
นายตำรวจหัวหน้าชุดเห็นหวังศรีนงออกแรงเท้า รีบยกมือห้ามแล้วรับปาก "โอเค! หนู อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม ลุงรับปาก!"
เขาหันไปทางตำรวจชายอีกนาย "ไป ยึดกล้องวงจรปิดมา!"
"พี่ตำรวจ ไม่ต้องหรอก ไม่ต้องลำบากแค่นี้ เรื่องครอบครัวธรรมดา ๆ เอง!" ถังซูหนิงยังอยากขัดขวาง แต่นายตำรวจชายยกมือห้าม "คุณถัง อย่าขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่!"
"อีกอย่าง พวกคุณก็ต้องไปโรงพักกับพวกเราเพื่อให้ปากคำด้วย!"
"ผม..." ถังซูหนิงถูกสวนกลับจนแทบสำลัก หันไปมองหวังศรีนงที่แววตาระยิบระยับ กัดฟัน "เป็นลูกชายที่ดีของฉันจริง ๆ!"
ไม่นาน ตำรวจก็ยึดกล้องวงจรปิดเสร็จ ยิ้ม "เอาล่ะ หนู ยึดกล้องเสร็จแล้ว รีบปล่อยเธอได้แล้ว!"
"อื้ม!" หวังศรีนงพยักหน้า "ลุงตำรวจ พวกพี่เข้ามาเถอะครับ ผมไว้ใจพวกพี่เท่านั้น ถ้าพวกพี่ไม่อยู่ข้าง ๆ ผมกลัว!"
"ได้ ๆ!" ตำรวจหญิงกับตำรวจชายรีบเข้ามา หวังศรีนงเห็นพวกเขามาใกล้ก็คลายเท้าออก
เซี่ยอีหมิงรีบเข้าไปดึงลูกสาว เซี่ยเจียวหอบหายใจใหญ่ ๆ พอเห็นตัวเองรอดก็มองหวังศรีนงที่ตำรวจคุ้มกันอยู่ด้วยสายตาโหดเหี้ยม แล้วตวาดเสียงแหลม "ลุงตำรวจ จับไอ้เด็กเวรนี่ไป จับมันไป มันจะฆ่าฉัน ฆ่าฉัน!"
"หุบปาก!" ตำรวจเห็นเธอหยาบคายก้าวร้าวขนาดนั้นก็พอจะรู้ว่าเด็กสองคนนั้นคงโดนอะไรมาบ้างไม่น้อย
เซี่ยเจียวถูกดุจนเงียบไป ตำรวจมองถังซูหนิงกับคนอื่น ๆ "คุณถัง แล้วก็พวกคุณด้วย ไปโรงพักกับเราเพื่อช่วยสืบสวน!"
สุดท้าย ทุกคนถูกแยกขึ้นรถตำรวจสองคัน
บนรถตำรวจ ตำรวจหญิงมองศรีฝนที่หลับอยู่ในอ้อมแขนของหวังศรีนง เมื่อเห็นแผลเต็มแขนเต็มขาเธอก็รู้สึกเวทนา "แม่คนนี้ใจดำจริง ๆ!"
"ดูสิตีเด็กจนปานนี้!"
"หนูไม่ต้องกลัวนะ พี่แซ่หยาง ไว้มีอะไรไม่พอใจก็บอกลุงกับพี่ได้เลย!"
"ขอบคุณพี่หยางครับ!" หวังศรีนงยิ้มเขิน ๆ ขอบคุณ
ตำรวจหยางมองเด็กชายอายุสิบขวบคนนี้อย่างซับซ้อน ดีที่มาทัน ไม่งั้นเด็กโง่คนนี้คงทำลายตัวเองแน่ ๆ เธอตำหนิอย่างเอ็นดู "แกเนี่ย ทำไมถึงได้บ้าระห่ำขนาดนี้นะ!"
หวังศรีนงยิ้มกว้าง "เฮ้! พี่หยางครับ ไม่บ้าระห่ำไม่ได้หรอก ครอบครัวผมมีแต่คนบ้า ๆ แบบนั้น ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ จะไปจบกันเมื่อไหร่!"
"ฮ่า ๆ! ไอ้หนูแกเนี่ย ไม่เหมือนเด็กสิบขวบเลยจริง ๆ!" ตำรวจหยางเห็นท่าทางสบาย ๆ ของเขา นึกถึงตอนที่เขานิ่ง ๆ ต่อรองข้อกำหนดกับพวกเธอ ก็แซว
"จำเป็นไงครับ อยู่ในครอบครัวที่บิดเบี้ยวแบบนี้ ถ้าไม่โตไว ๆ ตายเอาดาบหน้าแน่!"
"แกว่าเรื่องมันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?" ตำรวจชายที่ขับรถก็แซวขำ ๆ
"เฮ้! ลุงครับ คุณแม่ผมเป็นคนแบบไหนในวงการ พวกพี่ก็คงเคยได้ยินกันมาบ้าง ยิ่งไปกว่านั้น พวกพี่ไม่รู้หรอกว่าบ้านผมมันแปลกแค่ไหน!" หวังศรีนงเริ่มออกรส เล่าเรื่องดราม่าครอบครัวสุดน้ำเน่าของเขาอย่างไม่ปิดบัง
ประธานหญิงเอาแต่ใจ, หนอน, รักแรก!
ลูกแท้ ๆ ไม่เอา กลับไปทะนุถนอมลูกคนอื่น?
ยังเปิดบ้านรับมือที่สามเข้ามาอยู่ต่อหน้าต่อตา!
ยังปล่อยให้ลูกมือที่สามรังแกลูกแท้ ๆ ของตัวเอง
นี่มันอะไรกัน? นิยายน้ำเน่ากลายเป็นจริงงั้นเหรอ?
เรื่องที่หวังศรีนงเล่า ทำให้ตำรวจบนรถอึ้ง "ตระกูลรวยมันวุ่นวายขนาดนี้เลยเหรอ?"
"แล้วก็แกอีก ใคร ๆ ก็ว่าเรื่องฉาวในบ้านไม่ควรแพร่งพราย แกกลับเทหมดอย่างไม่แคร์หน้า!"
"ถ้าผมไม่เทออก พวกพี่จะปกป้องผมยังไงล่ะ!"
"ถ้าพวกพี่ไม่ปกป้องผม ผมกับน้องสาวจะต้องทนทุกข์ทรมานแค่ไหน!"
"ผมอยากให้พวกพี่ยิงทั้งสี่คนนั้นทิ้งซะเลย!" คำพูดไร้ยางอายนี้ทำให้ตำรวจหยางหัวเราะคิกคัก เธอยกมือเขี่ยหน้าผากหวังศรีนง "ไอ้เจ้าเล่ห์!"
"แกเนี่ยใจดำจริง ๆ!"
แววตาเธออ่อนโยนลง เธอชอบเจ้าตัวเล็กที่เด็ดเดี่ยวปกป้องน้องสาวคนนี้จริง ๆ
อย่างน้อยก็เป็นพี่ชายที่มีความรับผิดชอบ
เธอมองบาดแผลบนตัวศรีฝน ถ้าไม่มีหวังศรีนงเป็นพี่ชายคอยปกป้อง เด็กคนนี้คงแย่กว่านี้
รถตำรวจคันนี้สี่คนพูดคุยหัวเราะ บรรยากาศสบาย ๆ
แต่รถตำรวจคันหลังบรรยากาศตึงเครียดสุดขีด
ในรถ ถังซูหนิงจ้องหวังจ้าวอย่างเย็นชา ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าโง่เขลาบัดซบนี้ ฝ่ายหลังถูกจ้องจนก้มหน้า ยังคงเงอะงะ
ข้าง ๆ เซี่ยอีหมิง แววตาแฝงความโหดเหี้ยม คิดว่าต่อไปจะแก้แค้นหวังศรีนงยังไง
วันนี้โดนให้คุกเข่าแบบนี้ ทำเอาหน้าตาของเขานักแสดงระดับพระเอกเสียหายหมด ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป เขาจะมีหน้ามีตาไปไหน
เป็นแบบนี้ รถสองคัน คันหนึ่งผ่อนคลาย อีกคันตึงเครียด ไปถึงโรงพักพร้อมกัน
ทุกคนลงจากรถทีละคน ก็มีรถออดี้คันหนึ่งแล่นเข้ามาในโรงพัก จากนั้นชายคล่องแคล่วสามคนลงจากรถ
คือทนายใหญ่สามคนจากฝ่ายกฎหมายของกลุ่มถังเฉา
ถังซูหนิงเห็นพวกเขามาก็โล่งอกทันที
"คุณถัง!" ทั้งสามเข้ามา ทักทายถังซูหนิงอย่างนอบน้อม
"อื้ม!" ถังซูหนิงขมวดคิ้วถามทนายหัวหน้า "ทนายโจว เรื่องนี้พวกคุณแก้ได้ไหม?"
จากนั้นถังซูหนิงก็เล่าเรื่องวันนี้ให้ทั้งสามฟังตามความจริง ทั้งสามฟังจบ สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง ในฐานะทนายฝีมือดี ไม่ได้สนใจเรื่องฉาวของตระกูลถัง และไม่คิดว่านี่เป็นเรื่องยากอะไร
สิ่งที่พวกเขาต้องแก้คือปัญหาของถังซูหนิง
ทนายโจวตอบเรียบ ๆ "เรื่องง่ายมาก ยังไงคุณก็เป็นแม่แท้ ๆ ของเด็กทั้งสอง อำนาจปกครองอยู่ในมือคุณ!"
"อย่างมากก็แค่กักตัวคุณกับเด็กทั้งสองไว้ 24 ชั่วโมง!"
...