"อ๊ะ!" ถังเจินเจินร้องลั่น คราวนี้เจ็บจนน้ำตาเล็ด ยกมือขึ้นผลักหนิงเยวียนอย่างแรง
เดิมทีหนิงเยวียนถูกตีที่ท้ายทอยจนมึนงงอ่อนแรง ถูกผลักทีเดียวแทบตกจากเตียงไม้
หรงเจาหนานไวราวกับสายฟ้า พุ่งเข้ามาพยุงหนิงเยวียนไว้ พร้อมช่วยดึงผ้าห่มเก่าๆ ที่เกือบหลุดมือเธอไว้ด้วย
ถังเจินเจินมองแผลที่เลือดซึมของตัวเอง แล้วมองหนิงเยวียนที่ซบอยู่กับหรงเจาหนาน ทั้งเจ็บทั้งโกรธ
หนิงเยวียนนังแพศยา กล้ากัดนาง!
นางหันไปตวาดใส่หนุ่มที่เพิ่งถีบประตูเข้ามาทันที: "สหายหวัง ยังมัวอึ้งอะไร!"
หวังเจี้ยนหัวมองหนิงเยวียนที่ท่าทางอ่อนแรงพิงอยู่ในอ้อมแขนหรงเจาหนาน
แม้เขาเป็นคนลงมือตีหนิงเยวียนให้สลบแล้วส่งเข้าไปในห้องหรงเจาหนานเอง เพื่อแย่งชิงโควตากลับเมือง
แต่พอเห็นภาพนี้ ไฟริษยาอาฆาตก็พลุ่งขึ้นในอก
หวังเจี้ยนหัวยกจอบชี้หน้าหรงเจาหนาน ตวาดด้วยความโกรธ: "ไอ้สัตว์ร้ายในคราบคน กล้าทำลายเกียรติเพื่อนหญิงของพวกเรา ตีมันให้ตาย!"
คนที่ตามเขามานอกจากบรรดาสหายหนุ่มสาวที่ไปใช้แรงงานในชนบทผู้เดือดดาลในศูนย์พักแล้ว ยังมีชาวบ้านอีกมากมาย
พวกเขามีอคติต่อ "คนชั่ว" อย่างหรงเจาหนานที่ถูกส่งลงมาดัดสันดานในคอกวัวอยู่แล้ว
ทางคอมมูนกำชับไว้ว่า ให้อบรมสั่งสอน "คนชั่ว" เหล่านี้ให้ดี ให้พวกเขาทำงานหนักเพื่อขัดเกลาความคิด
ไอ้คนชั่วที่ถูกส่งมาดัดสันดานแบบนี้ กล้าทำลายเกียรติสหายสาวผู้ใช้แรงงาน!
ตีให้ตายก็ไม่เกินไป!
ราวกับแตกรังผึ้ง ชาวบ้านล้วนฮึกเหิมด้วยความโกรธ คว้าจอบเสียมฟาดใส่หรงเจาหนานอย่างแรง!
แววตาเย็นเยือกของหรงเจาหนานวาบประกายสังหารน่าขนลุก กำหมัดที่เส้นเลือดปูดขึ้นแน่น
แต่เมื่อมองดูชาวบ้านและสหายหนุ่มสาวที่ใช้แรงงานในชนบทพวกนั้นที่ตรงเข้าใส่ตน จู่ๆ เขากลับคลายหมัดที่กำแน่น
ชายหนุ่มหลับตาอย่างอดทน ยิ้มเยาะตนเองแห้งๆ — เฮอะ
หลังจากปลดประจำการถูกส่งลงมา สภาพแบบนี้ เขาควรชินแล้วมิใช่หรือ ก็ไม่ใช่ครั้งสองครั้งเสียหน่อย
แต่ชั่วพริบตาต่อมา จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่ามีใครบางคนฉุดเขาออกไปข้างหลังอย่างสุดแรง
เด็กสาวที่เอนกายอยู่ในอ้อมอกเขาครึ่งตัวเมื่อครู่ เบี่ยงตัวมาขวางหน้า พลางตะโกนใส่คนที่กำลังกรูเข้ามา —
"หยุดนะ! เขาไม่ได้ทำลายเกียรติฉัน เรากำลังคบหากัน!"
เสียงตะโกนนี้ดังราวฟ้าผ่าลงกลางศีรษะของผู้คนในห้องที่กำลังเดือดดาล
ทุกคนนิ่งงัน จอบเสียมที่ยกขึ้นแข็งค้างกลางอากาศ
ถังเจินเจินแววตาฉายแววตะลึง ก่อนสมองจะคิดได้ไว ทำท่าไม่อยากเชื่อ —
"หนิงเยวียน เธอว่าอะไรนะ เธอกับไอ้คนชั่วนี่กำลังคบหากัน... เสื้อผ้าที่เธอใส่... เป็นของเขา!"
หึ หนิงเยวียน เจ้าคนโง่ แกเกิดใจอ่อนปกป้องหรงเจาหนานงั้นรึ?
งั้นก็ดีเลย โควตารับสมัครงานกลับเมืองยังไงก็ไม่มีทางตกถึงแก!
หนิงเยวียนมองนางด้วยแววตาเย็นชา: "ใช่ ฉันกำลังคบอยู่กับหรงเจาหนาน"
"เธอบ้าไปแล้วรึไง?!" หวังเจี้ยนหัวจ้องหนิงเยวียน เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ
เขาตามจีบหนิงเยวียนมาตั้งนาน แต่หนิงเยวียนกลับไม่ชายตามอง แถมยังส่งสายตาให้กับรองเลขาฯ อายุน้อยที่สุดของกองพลใหญ่นั่นอีก
โควตากลับเมืองรอบนี้หายากนัก มีแค่สองที่ หนิงเยวียนกลับได้หนึ่งที่ ก็เพราะนางเกาะรองเลขาฯ คนนั้นงั้นรึ?
เขาโมโห เลยร่วมมือกับถังเจินเจิน ทุบหนิงเยวียนให้สลบ ถอดเสื้อผ้าแล้วส่งเข้าไปในห้องของหรงเจาหนาน ไอ้คนชั่วที่กวาดคอกวัวนั่น แล้วจัดฉากแสดงละครเรื่องนี้ขึ้น
หนิงเยวียนเสียชื่อเสียงก็จะสอบผ่านการประเมินรับสมัครงานกลับเมืองครั้งนี้ไม่ได้
แต่รอไปสักสิบแปดปี เมื่อคนลืมเรื่องนี้ไปแล้ว หนิงเยวียนก็อาจไม่ได้หมดโอกาสกลับเมืองเสียทีเดียว
แต่ตอนนี้ หญิงโง่คนนี้ดันเห็นใจหรงเจาหนาน แล้วบอกว่ากำลังคบหากับไอ้คนชั่วนั่น นางบ้าไปแล้วหรือไง!
จดทะเบียนสมรสตั้งรกรากในหมู่บ้าน นางก็กลับเมืองไม่ได้ตลอดชีวิตนะ!
แต่หวังเจี้ยนหัวอ้าปากค้างอยู่ สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
เป็นหญิงวัยกลางคนปากบางแก้มตอบที่ตามมาด้วยคนหนึ่งที่หัวเราะเยาะขึ้นก่อน —
"ตายจริง ที่แท้ก็ทนเหงาไม่ได้ เล่นชู้เองนี่นา! หน้าไม่อายนะ กระล่อนถึงกับขึ้นเตียงไอ้คนชั่วได้!"
นางเป็นน้าสองของถังเจินเจิน รู้ดีว่าถังเจินเจินต้องการทำอะไร จึงซ้ำเติมทันที
สายตาที่ชาวบ้านมองหนิงเยวียนก็เต็มไปด้วยความดูถูกและรังเกียจทันที
ถ้าเป็นลูกสาวตัวเองนอนกับผู้ชายก่อนแต่งงาน สมัยก่อนช่วงปลดปล่อยต้องเอาไปถ่วงน้ำ! น่าอับอายขายหน้า!
หนิงเยวียนกัดฟันจ้องหญิงวัยกลางคนคนนั้น: "หนึ่ง ฉันกับหรงเจาหนานกำลังคบหากัน ชายโสดหญิงโสด เรียกว่าเล่นชู้ไม่ได้! ลูกสาวของเธอเสี่ยวฮวาก็กำลังคบกับไอ้ดำบ้านข้างๆ อย่างนั้นก็เล่นชู้ อย่างนั้นก็หน้าด้านเช่นกันงั้นรึ?!"
หญิงวัยกลางคนนั่นดีดเป็นเดือด กระโดดขึ้น: "แกพูดจาเหลวไหลอะไร!"
หนิงเยวียนไม่สนใจนาง หันไปหาผู้ใหญ่บ้านที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยท่าทีขมวดคิ้ว: "ท่านผู้ใหญ่บ้าน ฉันไม่รู้ว่าถังเจินเจินเห็นอะไร ฉันอยู่ริมลำธารกำลังเกี่ยวหญ้าหมูแล้วเผลอตกลงไปในน้ำ เขาช่วยฉันไว้ แล้วพามาเปลี่ยนเสื้อผ้าแค่นั้น!"
ข้างคอกวัวก็มีลำธารเล็กๆ อยู่ ใครๆ ก็รู้
"ฉันกับเขาตัดสินใจจะขอจดทะเบียนสมรสแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะไปที่ทำการกองพลเพื่อขอจดหมายแนะนำตัว!" หนิงเยวียนเอ่ยออกไปอีกครั้งอย่างเด็ดขาดฉับไว
คำพูดที่เฉียบขาดของเธอ ทำให้ทั้งชาวบ้านและสหายหนุ่มสาวที่ไปใช้แรงงานในชนบทงุนกันไปหมด
ใครๆ ก็ดูออกว่าเธอกำลังปกป้องหรงเจาหนาน
"หนิงเยวียน ความคิดจิตใจของเธอมันต่ำทรามเกินไปแล้ว ถึงได้มั่วสุมกับคนชั่วที่ถูกส่งมากวาดคอกวัว!" หวังเจี้ยนหัวโกรธจนหน้าเขียว
หนิงเยวียนเอาแต่ปฏิเสธการตามจีบของเขา ซึ่งเป็นเยาวชนดีเด่นห้าประการที่ทางกองพลเพิ่งประเมิน แต่กลับปกป้องผู้ชายที่เจอกันแค่สองครั้ง ใครๆ ก็หลบหลีกแบบนี้นัก?!
ในที่สุดผู้ใหญ่บ้านก็เคาะประตูด้วยกล้องยาสูบ แล้วเอ่ยปากขมวดคิ้ว —
"ในเมื่อเป็นเรื่องเข้าใจผิด สหายหนิงก็บอกว่าจะไปจดทะเบียนกับหมอหรง ไม่มีใครว่าใครถูกส่งลงมาแต่งงานไม่ได้ ต่างคนต่างแยกย้าย!"
เขาไม่อยากให้สหายหนุ่มสาวที่ไปใช้แรงงานในชนบท กับพวกถูกส่งมาดัดสันดานมีเรื่องเสื่อมเสียอะไรกัน
ถ้าเรื่องลามไปถึงสำนักงานสหายหนุ่มสาวที่ไปใช้แรงงานในชนบทกับคอมมูน ธงประจำหน่วยดีเด่นของพวกเขาก็จะหาย แล้วยังถูกตัดแต้มแรงงานของส่วนรวมอีก
ชาวบ้านคนอื่นๆ เมื่อเห็นผู้ใหญ่บ้านเอ่ยปากแล้ว ก็พากันกระอักกระอ่วนไม่อยากอยู่ต่อ
พวกเขามองหนิงเยวียนที่อยู่ตรงขอบเตียงด้วยสายตาดูถูก แล้วพากันหันหลังเดินจากไป
ถังเจินเจินรู้สึกปลอดโปร่งใจนัก จูงน้าสองของตนลากเอาหวังเจี้ยนหัวที่หน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้นออกไปด้วยอย่างฉับไว
นางจะปล่อยให้หวังเจี้ยนหัวอิจฉาจนเสียสติ มาทำลาย "วาสนา" ระหว่างหนิงเยวียนกับไอ้คนชั่วหรงเจาหนานไม่ได้
หรงเจาหนานปิดประตูใหญ่ที่มีลมรั่ว แล้วหันมามองหนิงเยวียน เห็นว่าเธอมีเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก ทั้งตัวกอดผ้าห่มนั่งบนเตียงไม้
หลังกรอบแว่นดำหนา แววตายาวเรียววาบประกายแสงที่ยากจะหยั่งรู้: "คุณ... ทำไมถึงช่วยผม?"
การมาทำดีโดยไร้เหตุผล ถ้าไม่ใช่มีแผนร้าย ก็ต้องมีเจตนาแอบแฝง
หนิงเยวียนฟังออกถึงความเย็นชาและระแวดระวังในน้ำเสียงของเขา จึงนิ่งไปครู่หนึ่ง: "เพราะว่าการช่วยคุณก็คือการช่วยตัวฉันเอง"
หรงเจาหนานขยับกรอบแว่นบนสันจมูก แววตาเยือกเย็นเฉียบคมราวกับเป็นผู้สอบสวน: "งั้นหรือ บอกมาสิ"
หนิงเยวียนไม่รู้ว่าเขามายืนตรงหน้าตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่ ชายหนุ่มยืนชิดมาก
ใกล้จนเธอได้กลิ่นอายเย็นเยียบของเขา
หนิงเยวียนลนลานอยากถอยหนี: "ถอยไปนะ"
หรงเจาหนานมองท่าที 'มีพิรุธ' ของเธอ ก็เอื้อมมือไปกดไหล่เธอไว้โดยไม่ทันคิด แล้วพูดเย็นชาว่า: "คุณหลบทำไม?"
หนิงเยวียนหดตัว กระดูกไหปลาร้าและหัวไหล่ใต้ปกเสื้อถูกมือใหญ่ของผู้ชายบีบไว้
สัมผัสที่แปลกถิ่นทำให้เธอหน้าแดงขึ้นมา อดดิ้นรนไม่ได้: "คุณ... ทำอะไร!"
ระหว่างดิ้นรน ผ้าห่มก็หล่นลงพื้นทันที
......