เลขาหวังมองไป๋ชีชีแล้วก็รู้ทันทีว่าเธอไม่ได้มาเพื่อทำงาน จึงหันไปถามไป๋หย่งฮุยอย่างลังเล
“ท่านประธาน จะจัดการเธอยังไงดีคะ?”
“ต่อไปนี้เธอเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของฉัน แต่ไม่ต้องไปยุ่งกับเธอหรอก ขอแค่อย่าก่อเรื่องก็ปล่อยตามสบาย”
ไป๋หย่งฮุยสั่งความสั้น ๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องทำงาน เขามาสายไปตั้งหนึ่งชั่วโมงแล้ว เอกสารบนโต๊ะทำงานจึงกองพะเนินเป็นตั้ง!
เลขาหวังพยักหน้าแล้วตามเข้าไป เริ่มรายงานตารางงานของท่านประธานในวันนี้
ไป๋ชีชีดูจนพอใจแล้วก็เดินเข้าห้องทำงานของไป๋หย่งฮุย พอฟังเลขาหวังรายงานงานด้วยน้ำเสียงเป็นทางการ เธอก็จุ๊ปาก
【โห ใช้งานตาแก่ไป๋เหมือนวัวเหมือนควายเลยนี่นา ตั้งแต่เช้าจรดเย็นมีแต่งาน จุ๊ ๆ ๆ สมแล้วที่เงินคนรวยไม่ได้หากันง่าย ๆ!!】
ไป๋หย่งฮุย: …?
ทำไมฟังแล้วมันแปลก ๆ ชอบกล?? เขาถลึงตามองไป๋ชีชีอย่างไม่พอใจ เห็นเธอนอนเอกเขนกเล่นมือถืออยู่บนโซฟาแล้วก็ยิ่งหงุดหงิด!
ฉันหาเงินหัวหมุนอยู่ตรงนี้ แต่เธอกลับสบายใจเฉิบแบบนี้ได้ยังไง? ไม่ได้การแล้ว!
“ชีชี ไปชงกาแฟมาให้ฉันแก้วหนึ่ง!”
ไป๋หย่งฮุยออกคำสั่ง!
“ฉันไปเหรอ?”
ไป๋ชีชีชี้ตัวเอง ถามอย่างไม่อยากเชื่อ!
“เธอเป็นผู้ช่วยฉัน ถ้าเธอไม่ไป แล้วใครจะไป? รีบไปสิ!”
ไป๋หย่งฮุยขมวดคิ้วเร่ง
“ก็ได้ ฉันไปก็ได้!”
ไป๋ชีชีนั่งจนเมื่อยแล้วเหมือนกัน เธอลุกขึ้นบิดขี้เกียจ สะบัดหัวสองสามที ก่อนเดินออกไปอย่างวางท่าราวกับเป็นเจ้าของบริษัท!
ดูยังไงก็ไม่เหมือนมาทำงาน เหมือนมาเป็นคุณนายมากกว่า!