“พวกเราก็ประท้วงเหมือนกัน! ให้ไปหาชาวบ้านในหมู่บ้านที่เกิดปีขาล แล้วให้เขาสอนทำอาหารทะเลชุดใหญ่ วัตถุดิบต้องหาเองอีกต่างหาก! ผู้กำกับ ปัญหาคือผมทำอาหารไม่เป็นครับ!!! ยังจะให้เตรียมวัตถุดิบเองอีก ไม่ให้เงินสักแดง แล้วจะไปเอาวัตถุดิบมาจากไหนล่ะครับ!!”
มู่หลิงพอรู้ว่าต้องทำอาหาร ก็ไม่สนภาพลักษณ์แล้ว รีบปฏิเสธทันที เขาอายุสามสิบกว่าแล้ว ยังไม่เคยทำอาหารสักครั้ง ให้มาทำอาหารทะเลชุดใหญ่เนี่ยนะ! ไม่กลัวเขาทำครัวระเบิดหรือไง?
“อืม! อาเล็กของผมทำอาหารไม่เป็นจริง ๆ ครับ! ผู้กำกับ คิดให้รอบคอบก่อนนะครับ!”
มู่หยางพยักหน้าหงึก ๆ อย่างหวาดหวั่นอยู่ข้าง ๆ อาเล็กของเขาทำอาหารไม่เป็นจริง ๆ แถมยังเป็นระเบิดเวลาในครัวอีกต่างหาก เขาไม่กินอาหารฝีมืออาเล็กหรอก! ได้เข้าโรงพยาบาลกันพอดี!
“ภารกิจของพวกเราก็ประหลาดเหมือนกัน ให้ไปหาคนที่มีรอยสักรูปเสือบนหลัง แล้วช่วยเขาขายอาหารทะเล ต้องขายให้ได้ยอดรวมตามที่เถ้าแก่กำหนดถึงจะผ่าน! แต่ไม่เห็นเขียนเลยว่ายอดที่กำหนดเท่าไร!! นี่มันกับดักชัด ๆ!!”
ตู้เหิงถอนหายใจแล้วพูดขึ้น ฟู่เยี่ยนโจวไม่ได้พูดอะไร แต่สีหน้าก็ดูแข็งทื่อไปบ้าง!
ขายอาหารทะเล! เขาเองก็ทำใจขายไม่ค่อยได้จริง ๆ!
ตอนเด็ก ๆ ชีวิตเขาลำบากอยู่บ้างเพราะปัญหาครอบครัว แต่หลังจากเข้าวงการตั้งแต่อายุยังน้อย ทุกอย่างก็ราบรื่นดี หลังจากนั้นก็ไม่เคยต้องกังวลเรื่องเงินอีกเลย!
ตอนนี้ต้องไปขายอาหารทะเลงั้นเหรอ? เฮ้อ! ทำไมถึงรับรายการอะไรแบบนี้มานะ?