ผู้อาวุโสเจิ้งได้ยินไป๋ชีชีตอบตกลง ในที่สุดก็ถอนหายใจโล่งอก!
ในเมื่อเด็กคนนี้ไม่อยากยอมรับ ขอแค่รั้งตัวไว้ได้ ก็ยังมีวิธีหยั่งเชิงภูมิหลังของเธออีกตั้งเยอะ!
“งั้นตอนนี้มีใครยืนยันได้บ้างว่าข้อมูลที่ฉันให้ไปเมื่อกี้ถูกหรือเปล่า พนันกันรอบนี้ฉันชนะแล้วใช่ไหม?”
ไป๋ชีชีเห็นว่าพูดเรื่องไร้สาระจบแล้ว แต่ก็ไม่อยากให้พวกเขาลืมเรื่องพนัน จึงอุตส่าห์เตือนด้วยความหวังดี!
เธอยังรอให้ตาแก่พวกนี้เรียกเธอว่าอาจารย์อยู่นะ! ฮิ ๆ ๆ!
ผู้อาวุโสเฉียนกับผู้อาวุโสหลิวเห็นว่าเรื่องนี้ยังไม่ผ่านไปเสียที ก็หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันใด เด็กคนนี้ทำไมได้คืบจะเอาศอกขนาดนี้นะ?
แต่พอคิดอีกที พวกเขาก็ไม่มีทางแพ้หรอก!
ถ้าแพ้เด็กสาวตัวน้อยคนนี้จริง ๆ ต่อไปจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
ตอนนั้นเอง ผู้อาวุโสหวังก็ถือข้อมูลที่เพิ่งคำนวณเสร็จเดินออกมา สายตาที่มองไป๋ชีชีเต็มไปด้วยความสงสัยและตกตะลึง!
คำตอบที่เขาคำนวณเมื่อครู่นี้กลับเหมือนกับที่ไป๋ชีชีพูดทุกประการ ค่าความคลาดเคลื่อนอยู่ที่ 0.5 พอดี
ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ทันสังเกต เพราะไม่เคยคิดไปถึงทางนั้น ต่อให้คำนวณอย่างไรก็ไม่มีใครพบเลยว่าปัญหากลับอยู่ตรงจุดพื้นฐานที่สุด!
เป็นเพราะพวกเขามั่นใจในตัวเองเกินไป ทำงานมาหลายปี วิธีคำนวณพื้นฐานพวกนั้นก็ทำมาไม่รู้กี่ครั้ง จึงคิดว่าตัวเองไม่มีทางผิดพลาด
แต่พวกเขากลับลืมไปว่า ยิ่งเป็นสิ่งที่คุ้นเคยหรือเรียบง่าย ก็ยิ่งผิดพลาดได้ง่าย!!
“รอบแรกถือว่าเธอชนะก็ได้ แต่เรื่องปัญหาในห้องทดลองที่เธอพูดถึงเมื่อกี้ ไม่มีใครตัดสินได้ว่าถูกหรือผิด พวกเรายังอยู่ในขั้นทดลองค้นคว้าอยู่เลย หนูคนเก่ง เธอมั่นใจได้ยังไงว่าคราวนี้นักวิจัยของเราใส่ปริมาณยาผิด?”