ไป๋ชีชีจัดการอาหารตรงหน้าอย่างรวดเร็ว คว้ากระเป๋านักเรียนแล้วลุกขึ้น เดินไปสวมรองเท้าที่หน้าประตู พลางตะโกนว่า:
“พี่รอง หนูพร้อมแล้ว!! เร็วเข้า เร็ว ๆ!!!”
“มาแล้ว!!!”
ไป๋เซิ่งรีบซดโจ๊กในชามจนหมด จากนั้นคว้าปาท่องโก๋ขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วเดินพรวดไปที่ประตู!!
หลังจากไป๋เซิ่งมาส่งเธอถึงโรงเรียน กำลังจะขับรถกลับ ก็เจอคนคุ้นหน้าเข้า คนคุ้นหน้าที่ไม่ได้เจอกันมานาน!!
“พี่รอง…! พี่ไม่ได้มาหาเวยเวยตั้งนานแล้วนะ! เวยเวยทำอะไรให้พี่ไม่พอใจหรือเปล่าคะ?? พี่ไม่กลับบ้าน แถมยังไม่มาหาหนูด้วย ฮือ ๆ ๆ!! ตอนนี้พี่รองชอบแต่น้องชีชี ไม่อยากยอมรับหนูเป็นน้องแล้วเหรอคะ?”
ไป๋เวยเวยยืนอยู่ข้างหน้าต่างรถ ร้องไห้สะอึกสะอื้นใส่ไป๋เซิ่งที่นั่งอยู่ข้างในอย่างน่าสงสาร!
ช่วงนี้บรรยากาศในบ้านแปลกไปนิด ไม่ใช่แค่ไป๋เซิ่งที่ไม่กลับบ้านมาหาเธอ แม้แต่พ่อกับแม่ก็ยังเย็นชากับเธอขึ้นมาก!
แม่ก็เป็นคนเฉย ๆ แบบนี้มาตลอด ไป๋เวยเวยเลยไม่ค่อยรู้สึกอะไร!
แต่ท่าทีของพ่อกับพี่รองทำให้ไป๋เวยเวยเริ่มระแวง หรือพวกเขาไม่ชอบเธอแล้ว?!!
ไป๋เวยเวยเริ่มร้อนใจ เธอยังต้องอาศัยความไว้วางใจจากคนตระกูลไป๋ ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเอาใจพวกเขา วันนี้ถึงได้มาดักรออยู่ตรงนี้เพื่อหยั่งเชิงท่าทีของพี่รอง!
ไป๋เซิ่งทำหน้าเรียบเฉย ไม่แม้แต่จะมองเธอ แค่พูดเสียงราบเรียบว่า:
“ช่วงนี้พี่รองยุ่งนิดหน่อย ไว้ว่างแล้วจะไปหา พี่ไปก่อนนะ รีบกลับเข้าโรงเรียนเถอะ!!”
พูดจบไป๋เซิ่งก็กดคันเร่ง รถพุ่งออกไปทันที!
ทิ้งไป๋เวยเวยให้ยืนอยู่ที่เดิม ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ!