“ไป๋ชีชี เงินห้าล้านนี่เป็นค่าชดเชยให้เธอ รับเงินไปแล้วออกจากบ้านไป๋ซะ!”
ไป๋ชีชีรู้สึกปวดแปลบขึ้นมาในหัวกะทันหัน เธอค่อย ๆ เงยหน้ามองผู้ชายที่นั่งตรงข้ามอย่างงุนงง
【นี่มันอะไรกัน? ฉันทะลุมิติมาแล้วเหรอ?? ผู้ชายคนนี้ยัดเงินให้ฉันทำไม? หรือฉันเป็นเด็กที่เขาเลี้ยงไว้? เขาเลยเอาเงินมาไล่ฉันงั้นเหรอ? โอ้โห มีเรื่องดี ๆ แบบนี้ด้วยเหรอ?】
ไป๋หย่งฮุยที่นั่งอยู่ตรงข้ามชะงัก เขาก้มมองเช็คในมือ เสียงอะไรน่ะ? เลี้ยงไว้เหรอ?
พูดอะไรมั่วซั่วเนี่ย??
เขายังคิดไม่ตก เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【ให้ตายเถอะ ฉันทะลุเข้ามาในนิยายจริง ๆ ด้วย! ไป๋ชีชี! นี่คือตัวประกอบหญิงในนิยายประธานจอมเผด็จการน้ำเน่าเรื่อง “ประธานฟู่ ภรรยาของคุณคือลูกสาวตัวปลอม” ที่ฉันอ่านนี่นา!】
【ตอนนี้มันเป็นยังไงนะ? ถึงฉากที่บ้านไป๋ให้เงินแล้วไล่ฉันไปแล้วเหรอ?? จุ๊ ๆ ๆ! ทำยังไงดี เงินนี่ฉันอยากได้จริง ๆ นะ!!!】
ไป๋ชีชีจ้องเช็คตรงหน้า ดวงตาทั้งสองข้างแทบจะเปล่งแสงสีเขียวออกมาแล้ว!!
ตอนนี้ไป๋หย่งฮุยเข้าใจแล้วว่าเสียงที่ได้ยินคือเสียงในใจของไป๋ชีชี เพราะเมื่อครู่เธอไม่ได้พูดออกมาเลย!
แต่เด็กคนนี้สมองมีปัญหาหรือเปล่า? ความคิดโลดแล่นไปไกลขนาดนี้เชียว?
อะไรนะ เลี้ยงดู? ตัวประกอบ? ทะลุเข้ามาในนิยาย? แล้วยังนิยายประธานจอมเผด็จการอีก?
อ่านนิยายมากไปจนสมองเพี้ยนแล้วหรือไง??
“เอาเงินนี่ไป อีกเดี๋ยวก็เก็บกระเป๋าแล้วออกไปซะ! ต่อไปก็อย่ากลับมาบ้านไป๋อีก!”
ไป๋หย่งฮุยไม่อยากเสียเวลากับเธออีก จึงวางเงินลงบนโต๊ะตรงหน้าแล้วเริ่มไล่เธอทันที
แต่ถึงอย่างไรเธอก็เป็นลูกสาวแท้ ๆ เขาทำใจทอดทิ้งเธอจริง ๆ ไม่ลง คิดไปคิดมา เขาจึงพูดขึ้นว่า
“ถ้าต่อไปมีปัญหา ก็มาหาฉันได้”
ไป๋ชีชีเข้าใจแล้ว วันนี้เขาตั้งใจจะไล่เธอไปให้ได้
เธอมองเงินห้าล้านบนโต๊ะ กลืนน้ำลายแล้วค่อย ๆ ยื่นมือสั่น ๆ ออกไป
【ว้าว! ตั้งห้าล้านเชียวนะ!! แต่จะไล่ฉันออกไปเหรอ?? แบบนั้นไม่ได้สิ! ถ้าฉันออกไปตอนนี้ พรุ่งนี้ก็โดนไป๋เวยเวยหาคนมาลักพาตัวไปข่มขืน แล้วสุดท้ายก็ตายอยู่ใต้สะพาน!】
【เอ๊ะ! ผู้หญิงใจอำมหิตอย่างไป๋เวยเวยเขียนให้เป็นนางเอกได้ยังไงกันนะ?? แต่ตอนนี้ฉันเพิ่งเข้ามา ยังไม่รู้สถานการณ์ดี ถ้าออกไปวันนี้แล้วพรุ่งนี้ตายแหง ๆ ไม่ขาดทุนแย่เหรอ?】
【ดูท่าจะยังออกจากบ้านไป๋ไม่ได้ ต้องหลบอยู่ที่นี่ก่อนแล้วค่อยสืบสถานการณ์ให้ชัด! แต่ปัญหาคือจะหาทางอยู่ต่อยังไงดีล่ะ?】
ไป๋ชีชีตบหลังมือตัวเองดังเพียะ เตือนสติไม่ให้หลงเงินห้าล้านจนหน้ามืด แล้วเริ่มกลุ้มว่าจะอยู่ต่อยังไง!
หัวใจของไป๋หย่งฮุยสั่นวูบ ไป๋เวยเวยจะหาคนมาลักพาตัวไปข่มขืนชีชีงั้นเหรอ? เป็นไปได้ยังไงกัน??
เวยเวยเป็นเด็กที่พวกเขาเลี้ยงมา โตขึ้นมาอย่างน่ารักเรียบร้อย จะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง?
“เธอ...!”
ไป๋หย่งฮุยกำลังจะเถียง แต่กลับได้ยินเสียงในใจของไป๋ชีชีอีกครั้ง!
【คราวนี้ไป๋เวยเวยฉวยโอกาสที่คนบ้านไป๋ไม่อยู่ แล้วจงใจยั่วโมโหไป๋ชีชีจนเธอผลักตัวเองตกบันได! ทั้งที่ตรงนั้นไม่มีทางกลิ้งตกลงไปได้แท้ ๆ ไป๋เวยเวยกลับบิดตัวแล้วล้มพุ่งไปทางบันไดตรง ๆ!】
【ไม่รู้ว่าบ้านนี้มีกล้องวงจรปิดหรือเปล่า ถ้ามี ฉันก็อาจยังไม่ต้องออกจากบ้านไป๋ตอนนี้ใช่ไหม?】
ไป๋ชีชีลูบคาง เงยหน้าขึ้นช้า ๆ กะพริบตาปริบ ๆ แล้วมองไป๋หย่งฮุยด้วยสีหน้าแสนคับข้องใจ
“พ่อ! หนูเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของพ่อนะ พ่อใจร้ายไล่หนูไปจริง ๆ เหรอ? หนูบอกว่าหนูไม่ได้ผลักเธอตกลงไป พ่อจะเชื่อไหม?”
【พ่อไม่เชื่ออยู่แล้ว! ถ้าเชื่อจะไล่ฉันไปทำไมล่ะ?? แต่ทั้งบ้านไป๋เป็นแค่ตัวประกอบ สุดท้ายก็โดนไป๋เวยเวยสูบเลือดจนหมด ชะตากรรมของทุกคนก็ไม่ดีทั้งนั้น!】
【ฉันควรฉวยโอกาสกอบโกยผลประโยชน์อีกหน่อยแล้วค่อยไปดีไหม?? ถึงตอนนั้นหาที่ชนบทที่ไม่มีคนอยู่สักแห่ง เลี้ยงไก่ ตกปลา ไป๋เวยเวยก็หาไม่เจอแน่!!】
ไป๋ชีชีเริ่มวาดฝันถึงชีวิตในอนาคตแล้ว โดยไม่ทันสังเกตว่าสีหน้าของไป๋หย่งฮุยเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา!!
ตอนนี้เขาพูดไล่ชีชีออกไปไม่ลงแล้ว กลัวว่าจะได้ยินข่าวฉาวสะเทือนฟ้าเรื่องอื่นอีก!
แต่เมื่อกี้เธอบอกว่าทั้งบ้านเป็นตัวประกอบ ชะตากรรมไม่ดี? ไม่ดียังไงก็พูดให้ชัดสิ??
“แค่ก ๆ เอ่อ... ถ้าไม่อยากไปก็ได้ อีกเดี๋ยวไปขอโทษเวยเวยที่โรงพยาบาล ถ้าเธอยกโทษให้แล้ว เธอก็ไม่ต้องไป”
ไป๋หย่งฮุยคิดดูแล้วก็ตัดสินใจให้เธออยู่ต่อก่อน เพราะเขาพบว่าสมองของไป๋ชีชีดูจะไม่ค่อยปกติ แถมยังหวาดระแวงว่าจะมีคนทำร้ายอีกหรือเปล่า?
เขาคิดว่าจะพาเธอไปตรวจสมองตอนพาไปโรงพยาบาลพรุ่งนี้ด้วย!
ไป๋ชีชีกะพริบตา มองพ่อของเธอราวกับมองคนปัญญาอ่อน
【ให้ฉันไปขอโทษเธอเหรอ? ตาแก่ไป๋ สมองพ่อไม่ได้มีน้ำเข้าไปใช่ไหม? สงสัยจะเป็นแป้งเปียกแทนแล้วล่ะ! เธอเป็นตัวการที่ทำร้ายฉันนะ! ฉันไปขอโทษแล้วเธอจะยกโทษให้ได้ยังไง คงหาเรื่องเหน็บแนมฉันอีกยก แล้วค่อยทำท่าทางเสแสร้งยกโทษให้สินะ! ฉันไม่ไป!! ให้ตายก็ไม่ไป!】
“หนูไม่ไปได้ไหม?”
แม้ในใจไป๋ชีชีจะต่อต้านสุดขีด แต่คำพูดที่ออกจากปากกลับอ่อนลงไปไม่น้อย เธอลองหยั่งเชิงถาม
“ถ้าไม่ไปก็ออกจากบ้านไปตอนนี้เลย หลายปีมานี้พวกเราไม่ได้เลี้ยงดูเธอ เป็นพวกเราที่ผิด เงินห้าล้านบวกกับบ้านที่คฤหาสน์ซูเฮ่อทางใต้ของเมือง ถือว่าเป็นค่าชดเชยให้เธอแล้วกัน!”
คราวนี้ไป๋หย่งฮุยไม่ยอมให้คำพูดในใจของเธอเปลี่ยนการตัดสินใจ ไม่ยอมขอโทษก็ออกไปซะ แต่เขายังแถมบ้านให้อีกหลัง!
เขาอยากรู้ว่าเธอจะเลือกยังไง
ไป๋ชีชีกัดฟัน
【สมกับเป็นประธานจอมเผด็จการที่สร้างตัวมาด้วยมือเปล่าเลยนะ ใจดำชะมัด! ฉันอยากได้เงินกับบ้านนี่นา! ใครอยากไปเจอผู้หญิงใจงูพิษคนนั้นกันล่ะ? ยังต้องไปขอโทษอีก? ฉันว่างมากหรือไง?】
【แต่... ปัญหาตอนนี้คือถ้าฉันไม่ไป ก็ต้องออกจากบ้านไป๋! ฉันยังไม่รู้ฝีมือของไป๋เวยเวยดีเลย ถ้าไม่มีบ้านไป๋คุ้มครอง ไป๋เวยเวยจะบีบฉันให้ตายก็ง่ายเหมือนบี้มดตัวหนึ่งไม่ใช่หรือไง?】
【บ้าจริง เพื่อรักษาชีวิตไว้ ฉันคงต้องกลืนความแค้นนี้ลงไปแล้วล่ะ!】
พอคิดได้ ไป๋ชีชีก็เงยหน้าขึ้นแล้วพูดอย่างกับเตรียมใจสละชีพ
“ไป! ไปก็ได้!”
【ฮึ! สรุปแล้วลูกแท้ ๆ อย่างฉันก็สู้ลูกปลอมไม่ได้สินะ!!】
ไป๋ชีชีกัดฟัน ไม่สนใจไป๋หย่งฮุยอีก แล้วหันไปจ้องเช็คใบนั้น
อยากได้! อยากได้เหลือเกิน!!
ไม่รู้ทำไม พอเห็นท่าทางของเธอ ไป๋หย่งฮุยกลับอารมณ์ดีขึ้นมาก เด็กคนนี้ก็น่ารักใช้ได้เลย!
ส่วนคำพูดในใจของเธอ เขาไม่ได้เก็บมาใส่ใจ!
เวยเวยก็แค่เด็กสาวอายุสิบแปด จะมีเส้นสายและเล่ห์เหลี่ยมแบบนั้นได้ยังไง? บางทีเธอคงพูดมั่วไปเอง!
แต่เรื่องที่เวยเวยบาดเจ็บคราวนี้ เขาก็ต้องตรวจสอบให้ชัด!
เขาจะไม่ใส่ร้ายเด็กที่บริสุทธิ์เด็ดขาด!!
วันรุ่งขึ้น ไป๋หย่งฮุยก็พาไป๋ชีชีไปโรงพยาบาลจริง ๆ!
ตอนที่ไป๋ชีชีเข้าไปในห้องผู้ป่วย เธอก็เห็นว่าไป๋เวยเวยนอนอยู่ในห้องพักฟื้นวีไอพีสุดหรู มีพี่เลี้ยงคอยดูแล ข้างเตียงยังมีหมอหน้าตาหล่อเหลาอีกคนยืนอยู่!
【จุ๊ ๆ ๆ ชีวิตของนางเอกตัวร้ายนี่สุขสบายจริง ๆ! นอนห้องพักฟื้นหรูหรา แถมมีหนุ่มหล่อให้มองเพลินอีก อิจฉา! อิจฉาจริง ๆ! ทำไมฉันไม่มีหนุ่มหล่อบ้างนะ? ลืมตาปุ๊บก็เจอหน้าบูด ๆ ของตาแก่ไป๋เลย!】
【อ๊าก! ลำเอียงกันเกินไปแล้ว! คนเขียนเฮงซวย! ไม่ยุติธรรมเลย!!!】
ไป๋หย่งฮุยหน้าเขียวคล้ำ! ยัยเด็กนี่พูดอะไรของเธอ? ถึงกับหาว่าเขาหน้าตาขี้เหร่อีกเหรอ?? อย่างน้อยเมื่อสิบกว่าปีก่อนเขาก็เป็นหนุ่มหล่อประจำโรงเรียนนะเว้ย?