หลังจากเมื่อคืนให้เลขาไปสืบดู ก็พบจริง ๆ ว่าบาดแผลของเวยเวยมีเบื้องหลัง!
แต่เขาไม่อยากคิดร้ายกับเด็กที่เลี้ยงมากับมือขนาดนั้น เขาคิดแค่ว่าพอชีชีกลับมา เวยเวยคงหึงหวงและไม่มั่นใจ ถึงได้ทำอะไรเกินกว่าเหตุ!
วันนี้เขาจึงตั้งใจพาชีชีมา ให้ทั้งสองคนคืนดีกัน!
คุณหมอข้างเตียงชะงักไป อะไรน่ะ?
เขามองคนสองคนที่เดินเข้ามา ก่อนลุกขึ้นทักไป๋หย่งฮุยเป็นคนแรก
“พ่อ! มาแล้วเหรอครับ!”
จากนั้นก็หันไปมองไป๋ชีชีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าพลันบึ้งตึง
“พ่อพาเธอมาทำไมครับ? เธอทำให้เวยเวยต้องเข้าโรงพยาบาลยังไม่พออีกเหรอ? พามาแบบนี้แล้วเวยเวยจะคิดยังไง?”
ไป๋ชีชีได้ยินแล้วถึงนึกออกว่าหมอคนนี้เป็นใคร ใจที่เมื่อครู่กำลังปลื้มหนุ่มหล่อพลันหายวับ มุมปากยื่นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
【นี่คือพี่ชายรองสมองกลวง ไป๋เซิ่งนั่นเอง? ทั้งที่เป็นเด็กเรียนหัวกะทิ ได้ที่หนึ่งทุกปี แถมตอนนั้นยังสอบติดมหาวิทยาลัยในฝัน ด้วยความสามารถของเขา เรียนจบไปต้องเป็นกัปตันเครื่องบินแถวหน้า ได้โบยบินอยู่บนท้องฟ้าแน่ ๆ】
【แต่กลับเปลี่ยนไปเรียนแพทย์เพราะคำพูดประโยคเดียวของไป๋เวยเวย นี่ไม่เรียกสมองกลวงแล้วจะเรียกว่าอะไรล่ะ?】
ไป๋ชีชีไม่ค่อยถูกชะตากับคนที่เอาความฝันของตัวเองมาล้อเล่นแบบนี้ ต่อให้มีสายเลือดเดียวกันก็เถอะ!
ไป๋เซิ่งชะงัก นี่คือเสียงในใจของไป๋ชีชีเหรอ? ทำไมเธอถึงรู้ว่าเขาเปลี่ยนสาขาเพราะเวยเวย? เรื่องนี้มีแค่เขาคนเดียวที่รู้ แม้แต่เวยเวยก็ยังไม่รู้!
ตอนนั้นเขาอยากเป็นนักบินจริง ๆ และทุ่มเทความพยายามไปไม่น้อย แต่...ทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่หวัง!
ตอนที่ไป๋หย่งฮุยรู้ว่าลูกชายเปลี่ยนสาขากะทันหัน เขาโกรธจนแทบคลั่ง เถียงกับลูกชายคนรองไม่รู้กี่ครั้ง แต่เจ้าหมอนี่ก็ไม่ยอมเปลี่ยนใจ!
ที่แท้ก็ทำเพื่อเวยเวยเหรอ?
เฮ้อ! ช่างเถอะ ลูกใครก็มีวาสนาของตัวเอง!
“ชีชีมาขอโทษเวยเวยน่ะ! เวยเวยเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง?”
ไป๋หย่งฮุยถอนหายใจ ไม่สนใจคำซักไซ้ของไป๋เซิ่ง แล้วหันไปถามไป๋เวยเวยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ลูกสาวแสนว่านอนสอนง่ายคนนี้ ต่างจากคนในภาพกล้องวงจรปิดราวกับเป็นคนละคน!
ไป๋เวยเวยยิ้มหวานอย่างเข้าอกเข้าใจ แล้วพูดขึ้นว่า
“พ่อ หนูดีขึ้นมากแล้วค่ะ แค่ต้องพักฟื้นขาอีกสักระยะ ชีชีไม่ต้องขอโทษหนูหรอกค่ะ ไม่เป็นไรเลย หนูยืนไม่ดีเอง ชีชีไม่ต้องโทษตัวเองนะคะ!”
“ฮ่า ๆ ๆ เวยเวยนี่รู้ความจริง ๆ ไป๋ชีชี ไม่ใช่ว่าจะมาขอโทษเหรอ? รีบสิ!”
ไป๋หย่งฮุยยิ้มพลางลูบหัวไป๋เวยเวยอย่างพอใจ ดูสิ ลูกสาวที่เขาเลี้ยงมาสิบกว่าปีจะเป็นคนไม่ดีได้ยังไง จากนั้นก็หันไปเร่งไป๋ชีชี
ไป๋ชีชียู่ปาก กลอกตาแล้วก้มหน้า ก่อนค่อย ๆ ขยับเท้าไปทางเตียง
【รู้ความงั้นเหรอ? ถ้าพ่อไม่ได้ไล่ฉันออกไป ป่านนี้มือที่ซ่อนใต้ผ้าห่มคงกำจนแทบแหลกแล้วมั้ง? ก็แค่เสแสร้งเก่งเท่านั้นแหละ มีแต่สองคนสมองทึบอย่างพวกคุณที่ดูไม่ออก!】
【ให้ฉันขอโทษเธอเหรอ? คอยดูเถอะ เดี๋ยวมีเรื่องให้วุ่นอีกแน่! แต่...ไป๋เวยเวย ในเมื่ออยากให้ฉันขอโทษ งั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้วนะ!】
ในที่สุดไป๋ชีชีก็ขยับมาถึงข้างเตียง เธอเผยรอยยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบสิบแปดซี่ แล้วกล่าวขอโทษไป๋เวยเวยอย่างจริงใจ
“เวยเวย ฉันผิดเอง ฉันไม่ควรโกรธที่ได้ยินเธอบอกว่าพ่อไม่ชอบฉัน บอกว่าฉันเป็นตัวไร้ประโยชน์ของบ้านไป๋ ฉันไม่ควรโกรธที่เห็นเธอใส่สร้อยมรดกตกทอดของแม่มาเดินอวดตรงหน้าฉัน แล้วยังบอกว่าเธอต่างหากที่เป็นลูกรักของบ้านไป๋ ทั้งบ้านรักแต่เธอ!”
“ฉันผิดไปแล้ว! ฉันไม่ควรกลับมาบ้านไป๋เพื่อแย่งความรักที่บ้านไป๋มีให้เธอ เสื้อผ้าเก่า ๆ ที่เธอยกให้ฉัน ถึงจะเป็นชุดที่เธอใส่ตอนสิบขวบ ฉันก็ควรทะนุถนอมเหมือนสมบัติล้ำค่า จุดธูปสามดอกไหว้ทุกวัน ห้ามขาดแม้แต่ครั้งเดียว”
“ฉันผิดไปแล้ว! กระเป๋าที่เธอให้ฉัน ถึงเธอจะตัดสายจนขาดหมดแล้ว ฉันก็ควรเก็บรักษาไว้ให้ดีเหมือนสมบัติล้ำค่า”
“ต่อไปฉันจะไม่ทำผิดอีกแล้ว ขอแค่ให้ฉันอยู่บ้านไป๋ต่อก็พอ! ต่อไปเธอเป็นใหญ่ที่สุดในบ้านไป๋ ฉันจะบูชาเธอเหมือนบรรพบุรุษ เอารูปเธอไปตั้งไว้ในห้อง จุดธูปสวดมนต์ให้ทุกวัน สั่งสมบุญกุศลให้เธอ!”
“ต่อไปเธอให้ฉันซดน้ำแกง ฉันจะกินเนื้อ เธอให้ฉันไปทางซ้าย ฉันจะพุ่งขึ้นฟ้า! เวยเวย ครั้งนี้ฉันผิดเองที่ทำให้เธอขาเจ็บ ยกโทษให้ฉันเถอะนะ!”
ไป๋ชีชีรัวคำพูดพรั่งพรูออกมาราวกับปืนกล ไป๋หย่งฮุยกับไป๋เซิ่งถึงกับอึ้งไปทั้งคู่ ไม่มีใครห้ามได้ทันตั้งแต่แรก
แถมยังต้องฟังจนจบทั้งชุด!
พอไป๋ชีชีพูดจบ สีหน้าของทั้งสามคนก็เหมือนจานสี สารพัดสีสันเต็มไปหมด!
แววตาของไป๋หย่งฮุยมืดลง สิ่งที่ชีชีพูดเป็นเรื่องจริงทั้งหมดหรือ? เวยเวยพูดกับชีชีแบบนี้ลับหลังจริง ๆ เหรอ? มิน่าชีชีถึงได้โกรธ
ช่วงหลายเดือนที่ชีชีกลับมา ทุกครั้งที่ก่อเรื่อง เหมือนเวยเวยจะอยู่ตรงนั้นด้วยทุกที...!
เห็นทีเขาคงต้องกลับมาทบทวนเรื่องนี้ให้ดีแล้ว!
แต่ไป๋เซิ่งไม่ค่อยเชื่อ เวยเวยจะพูดอะไรแบบนั้นได้ยังไง? ไป๋ชีชีต้องพูดมั่วแน่ ๆ!
“ไป๋ชีชีพูดอะไรของเธอ? เวยเวยทั้งสวยทั้งเรียบร้อย จะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง? เธอกุเรื่องขึ้นมาใส่ร้ายเวยเวยชัด ๆ!”
ไป๋เซิ่งขมวดคิ้วแล้วตวาดใส่ไป๋ชีชี!
“ชีชี ฉันรู้ว่าเธอไม่พอใจฉัน แต่ก็พูดถึงฉันแบบนี้ไม่ได้นะ ฉัน...ฮือ ๆ ๆ! งั้นฉันออกจากบ้านไป๋ดีกว่า! พ่อคะ พี่รอง หนูควรไปค่ะ ชีชีไม่ชอบหนู ถ้าหนูอยู่บ้าน บ้านก็ไม่มีวันสงบ ฮือ ๆ ๆ! ทั้งหมดเป็นความผิดของหนูเอง!”
ไป๋เวยเวยมีจิตใจแข็งแกร่งใช้ได้เลย พอได้ยินว่าพี่รองยังเข้าข้างตัวเอง สีหน้าก็เปลี่ยนทันที เธอทำท่าราวกับเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แล้วเริ่มคร่ำครวญ!
ไป๋ชีชีกลอกตาจนแทบจะพลิกกลับไปหมดแล้ว!
【ฝีมือการแสดงนี่สมกับเป็นนางเอกจริง ๆ แหม ๆ! จะไปก็ทำไมไม่ไปตั้งนานแล้วล่ะ? ตอนนี้จะมาสวมบทสำนึกผิดทำไม? แต่ก็ใช่ เธอไม่มีทางออกจากบ้านไป๋หรอก บ้านไป๋มีของที่เธอต้องการอยู่นี่นา!】
【ของสิ่งนั้นจะทำให้บ้านไป๋ถูกลบชื่อออกจากเมืองไป๋อวิ๋น แต่กลับช่วยให้ไป๋เวยเวยก้าวขึ้นไปอีกขั้น แหม ๆ สมกับเป็นนางเอกใจอำมหิตที่ผู้เขียนสร้างมาจริง ๆ แม้แต่พ่อบุญธรรมก็ยังไม่เว้น!】
พอคิดถึงตรงนี้ ไป๋ชีชีก็อดนับถือไป๋เวยเวยไม่ได้ ถ้าจะพูดถึงความโหดเหี้ยม ก็ต้องยกให้ไป๋เวยเวยจริง ๆ!
ไป๋หย่งฮุยได้ยินถึงตรงนี้ก็นั่งไม่ติดอีกต่อไป สายตาที่มองไป๋เวยเวยเต็มไปด้วยการพินิจ หรือเวยเวยหมายตาของของบ้านไป๋อยู่?
หรือว่า...!
ไป๋เซิ่งกลับงุนงง ของของบ้านไป๋? ของอะไร? เงินเหรอ? บ้านไป๋มีถมเถ เวยเวยอยากได้ก็ให้เธอไปสิ!
ไป๋เวยเวยไม่รู้ว่าสายตาของไป๋หย่งฮุยเปลี่ยนไปแล้ว ตอนนี้ยังแสดงได้เต็มที่
ไป๋เซิ่งได้ยินเสียงร้องไห้ของไป๋เวยเวยก็รู้สึกสงสาร เขายื่นมือโอบเธอไว้ แล้วปลอบด้วยเสียงอ่อนโยน
“เวยเวย อย่าร้องนะ เธอเป็นน้องสาวของพี่ เป็นคุณหนูบ้านไป๋ ใครกล้าไล่เธอไป? ถ้าจะมีใครไป ก็ต้องเป็นไป๋ชีชี!”
ท้ายที่สุดก็ยังไม่วายไล่ไป๋ชีชีอีก!
ตอนนี้ไป๋ชีชีไม่อยากสนใจพี่ชายรองสมองกลวงคนนี้แล้ว เธอหันไปมองไป๋หย่งฮุย แล้วพูดอย่างเต็มเสียงเต็มคำ
“คุณพ่อไป๋! ฉันมาขอโทษแล้ว โรงพยาบาลก็มาแล้ว เงื่อนไขของคุณฉันทำครบแล้วใช่ไหม? ฉันไม่ต้องไปแล้วใช่ไหม?”
ไป๋หย่งฮุยขมวดคิ้ว... วันนี้เด็กคนนี้เป็นอะไรไปนะ ทำไมไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่เลย? ไม่เรียกพ่อแล้วด้วยซ้ำ?