แต่ทำไมวันนี้ผู้กำกับพูดจานุ่มนวลขึ้นขนาดนี้ล่ะ?? วินาทีถัดมาไป๋ชีชีก็รู้คำตอบ เสียงผู้กำกับหูที่กำลังเดือดดาลดังมาจากปลายสายว่า:
“ห้ามจับปลาแล้ว! รีบกลับมาเดี๋ยวนี้! แล้วก็ของที่พวกเธอเพิ่งงมขึ้นมา ห้ามแตะอีกเด็ดขาด อย่าเล่น อย่าไปจับมั่วซั่วนะ! โธ่เอ๊ย ฉันขอร้องละ กลับมากันเถอะ!!!”
ผู้กำกับหูตะโกนใส่พวกเธอเสร็จ ก็เริ่มอ้อนวอนต่อ! ขอแค่ให้รีบกลับมา! ถ้ายังไม่กลับมา เดี๋ยวก็กลับมาไม่ได้แล้ว!!
ตอนนี้เขาอยากตายจริง ๆ!! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!!
ตอนนี้ไป๋ชีชียังตรวจดูท่อเหล็กอยู่ ไป๋จิ่นดูออกว่ามันคืออะไร เขาคว้าแขนเธอไว้ทันที ไม่ยอมให้เธอเข้าไปแตะอีก!
“เป็นอะไรไป?”
ไป๋ชีชีเงยหน้าถามอย่างสงสัย!
“ของนี่อาจเป็นขีปนาวุธนะ ชีชี เรารีบกลับกันเถอะ เอาไปให้ตำรวจ!”
ตั้งแต่ไป๋จิ่นรู้ว่าของนี่คืออะไร ตัวเขาก็เกร็งไปหมดแล้ว ตอนนี้พอประหม่าเกินขีดจำกัด กลับหายประหม่าเสียอย่างนั้น แถมพูดคล่องขึ้นเยอะ!
นี่เป็นครั้งแรกเลย!
“รู้อยู่แล้วนี่?”
ไป๋ชีชียื่นมือไปจับท่อเหล็กบนเรือเล่นอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนตอบเสียงเรียบ!
“รู้แล้วยังไปจับอีกเหรอ??”
ไป๋จิ่นขมวดคิ้ว ใบหน้าอ่อนโยนปรากฏความไม่เข้าใจและความกังวลเป็นครั้งแรก!
“พี่สี่ ไม่ต้องห่วง นี่เป็นแค่ขีปนาวุธเปล่า ของข้างในแช่น้ำมานานขนาดนี้ ใช้การไม่ได้แล้ว ไม่มีอันตรายหรอก แต่ปัญหาตอนนี้คือเรางมเจอของนี่ในทะเลแถบนี้ แถวนี้อาจจะยังมีอีกก็ได้ เรื่องนี้ต้องรายงานแล้วล่ะ!!”