ไป๋เวยเวยมองแก้วนมของไป๋ชีชีที่ว่างเปล่าแล้ว มุมปากก็ยกขึ้น!
ไป๋ชีชี คืนนี้เราจะสะสางทั้งแค้นเก่าและแค้นใหม่พร้อมกัน!!
กลางดึก ประตูห้องของไป๋เวยเวยเปิดออก เธอก้าวออกมาจากข้างใน เหลือบมองห้องของไป๋ชีชีแวบหนึ่ง ตั้งใจว่าจะจัดการธุระให้เสร็จก่อนแล้วค่อยกลับมาสั่งสอนอีกฝ่าย!
จากนั้นเธอก็หันหลังเดินตรงไปยังห้องหนังสือของไป๋หย่งฮุย!
ไป๋ชีชีรอมาทั้งคืน ในที่สุดก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว จึงรีบโผล่หน้าออกมาจากห้องตัวเอง พอเห็นว่าเป็นไป๋เวยเวยจริง ๆ ก็ถูมืออย่างตื่นเต้น ก่อนจะย่องตามไปอย่างเงียบเชียบ!
[ฮ่า ๆ ๆ รู้อยู่แล้วว่าไป๋เวยเวยคืนนี้ต้องมีเรื่องให้ทำ นี่กำลังมุ่งหน้าไปห้องหนังสือของตาแก่ไป๋ใช่ไหมนะ? จริงสิ ที่ไป๋เวยเวยมาบ้านตระกูลไป๋ก็เพราะสมบัติของตระกูล ส่วนสมบัตินั่นคืออะไร ในหนังสือก็ไม่ได้เขียนไว้ เหมือนจะเป็นของที่หลงเหลือจากสงครามครั้งใหญ่!]
[แต่สุดท้ายไป๋เวยเวยก่อเรื่องจนบ้านตระกูลไป๋แทบพังยับ ก็ยังไม่ได้ของชิ้นนั้นมาเลย หรือว่ามันไม่มีอยู่จริง?]
ไป๋ชีชีลูบคาง มองแผ่นหลังของไป๋เวยเวยแล้วอดสงสัยไม่ได้ว่าสมบัตินั่นมีอยู่จริงหรือเปล่า เพราะในหนังสือพูดถึงแค่แวบเดียว แต่ของชิ้นนั้นกลับไม่เคยปรากฏออกมาเลย!
คนอื่น ๆ ในตระกูลไป๋ก็ค่อย ๆ โผล่หน้าออกมาจากตรงบันได มองไปทางทั้งคู่ด้วยสีหน้าซับซ้อน!
ไป๋หย่งฮุยกับหลินอวี่หลานมีสีหน้าเคร่งขรึม หัวใจเย็นวาบ ที่แท้ก็มาเพราะของชิ้นนั้นจริง ๆ!
ส่วนไป๋เซิ่งกลับงุนงง บ้านเรามีสมบัติด้วยเหรอ? ทำไมเขาไม่เห็นรู้เรื่องเลยล่ะ??