ไป๋เซิ่งได้ยินคำว่า “สมองมีปัญหา” ที่ห่างหายไปนานอีกครั้ง เขาพยายามข่มความเป็นห่วงกับไฟโกรธในใจ ก่อนกัดฟันพูดกับไป๋ชีชีว่า:
“พอแล้ว ให้หมอตรวจดูหน่อยว่าเจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่า!”
“ฉันตรวจที่โรงพยาบาลแล้ว ไม่เป็นไรสักหน่อย จะตรวจอะไรอีกล่ะ? ง่วงแล้ว ฉันไปนอนก่อนนะ!”
ไป๋ชีชีไม่ยอม เธอไม่ได้นอนมาทั้งคืน ตอนนี้อยากนอนเต็มที!!
พูดจบก็ยกเท้ากลับเข้าห้องตัวเองทันที!
ไป๋เซิ่งทำได้แค่มองตามแผ่นหลังของเธอ จะจัดการอะไรเธอก็ไม่ได้ ความรู้สึกหมดหนทางแบบนี้ เขาเพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรก!
อยากตีก็ไม่กล้า อยากด่าก็ไม่กล้า! พูดดี ๆ เธอก็ไม่ฟังอีก!
เขารู้สึกว่าเมื่อก่อนไป๋เวยเวยยังไม่เอาใจยากขนาดนี้เลย!
แต่ตัวปัญหาคนนี้ดันเป็นน้องสาวของเขา! น้องสาวที่เขาอยากดูแลให้ดีเสียด้วย!!
เขาถอนหายใจ แล้วหันไปพูดกับฟู่เยี่ยนโจวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ:
“พี่เยี่ยนโจว ขอบคุณที่อุตส่าห์มาส่งเธอกลับดึกขนาดนี้นะครับ คราวหน้าถ้าไปตระกูลไป๋ ผมกับพ่อจะขอบคุณพี่ดี ๆ เลย!”
“ไม่เป็นไร แค่ช่วยนิดหน่อยเอง ฉันกลับก่อนนะ เธอให้น้ำเกลือที่โรงพยาบาลแล้ว อาการอื่นไม่มีอะไรน่าห่วง มีแค่แผลถลอก พรุ่งนี้คงปวดไปทั้งตัว นายคอยดูหน่อยก็พอ!”
ฟู่เยี่ยนโจวตอบด้วยรอยยิ้มบาง ๆ คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ยังกำชับอีกสองสามประโยค!
“...ครับ เข้าใจแล้ว!”
ไป๋เซิ่งมองฟู่เยี่ยนโจวอย่างสงสัยอยู่หลายครั้ง พี่เยี่ยนโจวใส่ใจชีชีขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
ตั้งแต่เด็กพี่เยี่ยนโจวก็เย็นชา พูดน้อย นี่เป็นครั้งแรกเลยที่คุยกับเขายาวขนาดนี้ แถมยังเป็นเรื่องชีชีอีกต่างหาก??