ฟู่เยี่ยนโจวพักอยู่ต่ออีกสองสามวันก็จากไป บอกว่ามีภารกิจ ต้องออกจากเมืองไป๋อวิ๋นไประยะหนึ่ง
ก่อนออกเดินทาง เขาบอกไป๋ชีชีว่าฉินเซินถูกจับแล้ว แต่ไม่ได้ซัดทอดคนที่อยู่เบื้องหลัง สุดท้ายความผิดทั้งหมดจึงตกอยู่ที่เขาคนเดียว
ส่วนไป๋เวยเวยกลับมีคนลึกลับมาประกันตัวออกไป!
ได้ยินว่าภูมิหลังไม่ธรรมดาเลย!!
ตำแหน่งของฟู่เยี่ยนโจวตอนนี้ ทำได้แค่ปล่อยตัวเท่านั้น!
ไป๋ชีชีฟังแล้วไม่แปลกใจสักนิด ไป๋เวยเวยเป็นนางเอกนี่นา ถ้าเธอตายง่าย ๆ แบบนี้ก็คงเสียแรงที่นักเขียนงี่เง่าอุตส่าห์เขียนเธอขึ้นมาแล้ว!!
แต่พอเธอออกมา ก็เหมือนมีเรื่องเดือดร้อนตามมาอีกหม้อ ดูท่าคงต้องเตือนคุณปู่ไป๋ให้ระวังหน่อยแล้ว!!
ฟู่เยี่ยนโจวมองไป๋ชีชีที่ตั้งใจฟังเรื่องไป๋เวยเวย แต่กลับไม่ใส่ใจเลยสักนิดว่าเขากำลังจะจากไป
แววตาของเขาซับซ้อนอยู่บ้าง แถมยัง...น้อยใจด้วย!
เธอไม่คิดอะไรกับเขาเลยจริง ๆ เหรอ?
แต่ก่อนเธอก็ชอบรูปร่างของเขาไม่น้อยนี่นา ช่วงนี้เขาไม่ได้ยินเธอชมรูปร่างตัวเองมาพักใหญ่แล้ว!
“ชีชี ผมต้องไปแล้วนะ!”
ฟู่เยี่ยนโจวไม่ยอมแพ้ จึงเอ่ยย้ำอีกครั้ง สายตาเปี่ยมความคาดหวังจับจ้องเธอ
“อ้อ รู้แล้วน่า”
ไป๋ชีชีพยักหน้าส่ง ๆ ในหัวกำลังคิดอยู่ว่าไป๋เวยเวยจะทำอะไรต่อ
เธอไม่คิดหรอกว่าอีกฝ่ายจะยอมปล่อยตระกูลไป๋ไปง่าย ๆ!!
“คุณจะคิดถึงผมไหม?”
ฟู่เยี่ยนโจวเม้มปากถามเสียงเบา
“คิดถึงสิ!”
ไป๋ชีชีไม่ได้ฟังด้วยซ้ำว่าเขาถามอะไร จึงพยักหน้าตอบไปตามสัญชาตญาณ
“จริงเหรอ? ชีชี คุณชอบผมใช่ไหม?”