เมื่อก่อนเขาก็ยอมรับเธอในฐานะน้องสาวอยู่หรอก แต่เขาเป็นคนเย็นชา ไม่ค่อยแสดงออกกับอะไร และไม่พูดมาก! ยกเว้นเรื่องงานวิจัย!
เพราะอย่างนั้น เขาจึงไม่ได้สนิทกับไป๋เวยเวยที่เป็นน้องสาวเท่าไร ทุกครั้งที่กลับบ้าน ไป๋เวยเวยจะยิ้มแย้มเรียกเขาว่าพี่ใหญ่ ส่วนเขาก็พยักหน้ารับอย่างไว้หน้าอยู่บ้าง!
บางครั้งก็ซื้อของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ มาฝากเธอ! ในเมื่อไป๋เวยเวยเป็นลูกสาวของตระกูลไป๋แล้ว แถมเขายังเป็นพี่ใหญ่ของบ้าน อย่างน้อยก็ต้องดูแลกันสักหน่อย!
ตอนนี้พอได้ยินว่าน้องสาวคนนี้คิดไม่ซื่อ นอกจากจะผิดหวังอยู่บ้างแล้ว เขาก็ไม่ได้เสียใจมากนัก! แค่รู้สึกว่าตัวเองก็มีวันที่มองคนพลาดเหมือนกัน!
ไป๋เซิ่งเงียบไม่พูดอะไร เขาไม่ได้เสียใจมาก เพราะช่วงเวลาที่ควรเสียใจมันผ่านไปแล้ว ตั้งแต่ตอนที่ไป๋เวยเวยวางแผนทำลายอาชีพการงานกับชื่อเสียงของเขา เขาก็เลิกคาดหวังกับเธอไปแล้ว!
ความรักความเอ็นดูที่มีให้มาตั้งหลายปี ก็เหมือนเอาไปให้หมากินหมดแล้ว!!
ตอนนี้พอเห็นเรื่องพวกนี้ เขาก็ไม่รู้สึกอะไรแล้ว! แค่กำลังคิดว่าพ่อจู่ ๆ บอกเรื่องพวกนี้กับพวกเขาทำไม?
หรือไป๋เวยเวยกำลังจะลงมือทำอะไรอีกแล้ว?
ไป๋จิ่นแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย สำหรับเขาแล้ว ไป๋เวยเวยก็เป็นแค่ตัวน่ารำคาญคนหนึ่ง!
เมื่อก่อนตอนเขาชอบอยู่คนเดียว พวกผู้ใหญ่ก็บอกว่าเขาเป็นออทิสติก ส่วนเธอก็มักเอาคำพูดทำนองว่าทำเพื่อเขามากวนใจเขา ทั้งที่เขากลัวคนนอกอยู่แล้ว เธอยังไม่สนใจความสมัครใจของเขา ลากเขาออกไปข้างนอกอยู่เรื่อย!