ไป๋ชีชี: ……!
[ให้ตายสิ ยัยขี้แยคนนี้เป็นอะไรอีกแล้วเนี่ย?? ร้องไห้มานานแค่ไหนแล้ว? ตาบวมหมดแล้วเนี่ย?? ใครรังแกเขาอีกล่ะ?? คราวก่อนฉันปลอบตั้งนาน วันนี้ต้องปลอบอีกนานแค่ไหนกัน?? จบเห่แล้ว!! คืนนี้คงไม่ต้องหลับต้องนอนกันพอดี!!]
ไป๋ชีชียกมือขึ้นคลึงหน้าผาก ก่อนหน้านี้เธอเคยเห็นฝีมือการร้องไห้ของพี่ชายคนที่สี่มาแล้ว ตอนแรกที่พี่ชายคนนี้เพิ่งกลับมาแล้วคอยเกาะติดเธอ เธอยังไม่ค่อยชิน คิดว่าเขาคงมีแผนอะไรบางอย่าง
เธอเลยคิดจะหลบหน้าเขาสักหน่อย จะได้ไม่โดนหลอกใช้ ครั้งนั้นเพื่อไม่ให้เขามาตามติด เธอออกจากบ้านแต่เช้ากลับดึกทุกวัน หลบอยู่สองวันเต็ม ๆ
พี่ชายคนที่สองถึงกับโทรมาถามว่าใครในบ้านทำให้เธอไม่พอใจหรือเปล่า จะให้ไปอยู่ที่บ้านเขาไหม!
เธอคิดว่าหลบหน้าไปก็คงไม่มีอะไรแล้ว ถึงพี่ชายคนที่สี่จะขี้อ้อน แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรเธอสักหน่อย เลยปฏิเสธไป!
แต่พอถึงคืนวันที่สาม กลับบ้านมาก็เห็นไป๋จิ่นนั่งร้องไห้อยู่บนโซฟา ตาแดงก่ำไปหมด!
ดูจากสภาพแล้ว คงร้องมาทั้งบ่าย!
พอไป๋จิ่นเห็นเธอกลับมา คำแรกที่พูดก็คือ
“น้องสาวไม่ชอบพี่ชายคนที่สี่ใช่ไหม? ตั้งใจหลบหน้าพี่อยู่หรือเปล่า? ฮือ ๆ ๆ!”
พูดจบก็ร้องไห้ต่อทันที!
คุณปู่ไป๋ แม่คนสวย แล้วก็พี่ชายคนที่สองหายตัวไปกันหมดแล้ว!
ในห้องนั่งเล่นไม่มีใครสักคน มีแค่เขาคนเดียว ถ้าปิดไฟล่ะก็ คนคงนึกว่าบ้านตระกูลไป๋มีผีสิงแน่ ๆ
เห็นเขาเสียใจขนาดนั้น ไม่รู้ทำไมไป๋ชีชีถึงรู้สึกผิดขึ้นมานิด ๆ เธอจะบอกได้ยังไงว่าเธอตั้งใจหลบหน้าเขาจริง ๆ ล่ะ??