เธอรู้ดีว่าเพราะตัวเอง ลูก ๆ หลายคนถึงมีนิสัยแปลก ๆ กันอยู่บ้าง
ลูกชายคนโตเงียบขรึม ลูกคนที่สองหยิ่งยโส ลูกคนที่สามดื้อรั้นหัวชนฝา ส่วนลูกคนที่สี่ก็อ่อนแอเป็นลูกแหง่ เมื่อก่อนตอนเรียนยังถูกเพื่อนรังแกอยู่บ่อย ๆ!
หลายปีมานี้ ไป๋หย่งฮุยกลัวว่าเธอจะล้มป่วย จึงเอาใจใส่เธอแทบทุกฝีก้าว พอทั้งคู่รู้สึกตัวอีกที นิสัยของลูก ๆ ก็กลายเป็นแบบนี้ไปเสียแล้ว
ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย พวกเขาก็แทบไม่กลับบ้านกันเลย ลูกชายคนโตทุ่มเทให้กับงานวิจัย ปีหนึ่งกลับมาได้สักครั้งก็ถือว่าบุญแล้ว เว้นแต่บริษัทต้องการตัว หากเขาพอมีเวลา เขาก็ยังยอมช่วยอยู่!
ลูกคนที่สองทำงานอยู่โรงพยาบาล บ้านก็อยู่ใกล้ แต่เขางานยุ่งมาก เดือนหนึ่งยังกลับมาได้ไม่ถึงสองวันด้วยซ้ำ!!
ลูกคนที่สามเรียนต่อปริญญาโทที่เมืองหลวงและพักอยู่กับคุณปู่ มีแค่ช่วงปิดเทอมเท่านั้นถึงจะกลับมา!
ส่วนลูกคนที่สี่ถูกแมวมองเจอตั้งแต่เรียนมัธยมปลายปีหนึ่ง แล้วก็ไปเป็นดารา ยิ่งกลับบ้านน้อยเข้าไปใหญ่ ปีหนึ่งกลับมาไม่กี่ครั้ง พอกลับมาเพราะขี้กลัว ก็แทบคุยกับพวกเขาไม่กี่คำ เอาแต่หลบไปนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ!
ไป๋เวยเวยดูเหมือนว่านอนสอนง่ายและรู้ความ แต่ตอนนี้พวกเขาถึงได้รู้ว่าเธอคิดทรยศตระกูลไป๋! ความรู้สึกที่มีต่อพวกเขาก็ล้วนเป็นของปลอม
ส่วนไป๋ชีชีไม่เคยได้รับการเลี้ยงดูจากพวกเขาแม้แต่วันเดียว ย่อมไม่ได้มีความผูกพันกับพวกเขามากนัก หากไม่ใช่เพราะเด็กคนนั้นจิตใจดี ป่านนี้คงออกจากตระกูลไป๋ไปนานแล้วกระมัง?
หลินอวี่หลานหัวเราะเยาะตัวเอง เธอนี่ล้มเหลวจริง ๆ! มีลูกตั้งมากมาย แต่กลับเลี้ยงดูได้ไม่ดีสักคน!