โชคดีที่ลูกทั้งสี่คนของเขาไม่มีใครแยกแยะผิดถูกไม่ออก เขายังกลัวว่าพวกนั้นจะเห็นแก่ความผูกพันหลายปีที่มีกับไป๋เวยเวย จนลงมือไม่ลง!
ถ้าเป็นอย่างนั้น เขาคงต้องใช้วิธีพิเศษแล้วล่ะ!
สี่พี่น้องได้ยินคำพูดของพ่อ จู่ ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง ไป๋ฉียกมือขึ้นลูบหลังตัวเอง หรือว่าอากาศหนาวแล้ว เขากำลังจะเป็นหวัดกันนะ??
ไฟในห้องหนังสือของตระกูลไป๋สว่างอยู่แบบนั้นตลอดทั้งคืน!
วันรุ่งขึ้นเป็นวันส่งท้ายปีเก่าพอดี ตอนที่ไป๋ชีชีตื่นขึ้นมา ก็เห็นคนในตระกูลไป๋นั่งห่อเกี๊ยวกันอยู่ในห้องรับแขก แต่ละคนมีขอบตาคล้ำเป็นหมีแพนด้า!
ไป๋ชีชี: …?
[พี่ชายทั้งสี่อดนอนพร้อมกันเมื่อคืนเหรอ? ไม่น่าใช่นะ! เมื่อคืนฉันก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย หรือว่าฉันหลับลึกเกินไป?]
“พี่รอง พี่สี่ เมื่อคืนพวกพี่แอบไปขโมยวัวกันมาเหรอ? ขอบตาคล้ำขนาดนี้เลย?”
ไป๋ชีชีสงสัยสุด ๆ เลยเดินเข้าไปถามไป๋เซิ่งที่อยู่ใกล้ ๆ
“ก็ใกล้ปีใหม่แล้วน่ะ เมื่อคืนที่โรงพยาบาลมีเคสผ่าตัดด่วน พี่เลยรีบกลับไปผ่าตัดทั้งคืน เพิ่งกลับมาเมื่อเช้าเอง!”
ไป๋เซิ่งตอบหน้าตาเฉย ไม่แม้แต่จะกะพริบตา
“เหนื่อยขนาดนั้นเลยเหรอ? งั้นพี่รองไปนอนพักสักหน่อยไหม? เดี๋ยวฉันช่วยเอง!”
ไป๋ชีชีสนิทกับพี่รองมากกว่าคนอื่น เพราะหลังจากเธอกลับมาตระกูลไป๋ คนแรกที่เธอเปิดใจด้วยก็คือพี่รอง!
พอรู้ว่าเขาเรียนแพทย์ แถมทำงานหนักที่สุด เธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เรียกคนกลับไปกลางดึกแบบนี้ เหนื่อยแย่เลยนะ!!
“ไม่เป็นไร วันนี้วันส่งท้ายปีเก่า ถ้าทุกคนเอาแต่นอนก็น่าเสียดายออก อีกอย่าง นี่เป็นปีแรกที่ชีชีกลับมาอยู่บ้านเรา พี่รองอยากอยู่เป็นเพื่อนเธอ พรุ่งนี้ค่อยนอนชดเชยก็ได้เหมือนกัน!”