“เอ่อ! เมื่อคืน...ฉันไปเที่ยวกับพี่ฟู่มาไง พี่ก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ส่วนที่ไม่ได้โทรหา ฉันลืมน่ะ!”
ไป๋ชีชีอธิบายตะกุกตะกัก แล้วหันไปทักทายคุณนายไป๋ หลินอวี่หลาน ผู้มีใบหน้างดงามแฝงความห้าวหาญเล็กน้อย
“คุณแม่สวัสดีค่ะ! หนูเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของคุณแม่ ชื่อไป๋ชีชีค่ะ ยินดีที่ได้เจอคุณแม่นะคะ!”
สุภาพซะจนเหมือนกำลังสัมภาษณ์งานอยู่เลย!
เพราะวันรุ่งขึ้นหลังจากไป๋ชีชีถูกพากลับมา หลินอวี่หลานก็บินไปนครเซี่ยงไฮ้แล้ว
ไป๋ชีชีค้นความทรงจำดู เหมือนตอนนั้นหลินอวี่หลานจะมองเธอด้วยท่าทีเย็นชาอยู่สองสามครั้ง ไม่พูดสักคำแล้วก็เดินจากไป!
ไป๋ชีชีก็เดาไม่ออกเหมือนกันว่าหลินอวี่หลานคิดยังไงกับเจ้าของร่างเดิม แต่คงไม่ต่างจากไป๋เวยเวยมากนักหรอก!
เพราะงั้นเธอเลยไม่ได้คิดจะตีสนิทเป็นพิเศษ ต่างคนต่างอยู่แบบนี้ก็ดีแล้ว!
“อืม! พ่อบอกว่าช่วงนี้ลูกไปช่วยงานที่บริษัทใช่ไหม เดี๋ยวไปด้วยกันนะ!”
หลินอวี่หลานพยักหน้า ไม่เอ่ยถึงเรื่องเมื่อคืนของเธอแม้แต่คำเดียว เพียงพูดเรียบ ๆ ถือว่าเป็นการพยายามปรับความสัมพันธ์แล้ว
“วันนี้หนูไม่ไปค่ะ ขอลางาน! ไม่ได้นอนทั้งคืน หนูต้องกลับไปนอนชดเชยแล้ว!”
พอไป๋ชีชีได้ยินว่ายังต้องไปเป็นวัวเป็นควายทำงาน ก็ปฏิเสธทันควัน!
【วัวควายก็ต้องได้กินหญ้าบ้างสิ เมื่อคืนฉันเหนื่อยแทบตาย ยังจะไม่ให้พักสักวันหรือไงเนี่ย?? สมกับเป็นคนตระกูลไป๋จริง ๆ เป็นนายทุนหน้าเลือดทั้งบ้าน นอกจากอายัดบัตรฉันแล้ว ยังจะลากฉันไปใช้แรงงานอีก!! ฮือ ๆๆ!!】