ฟู่เยี่ยนโจวรู้ว่าเธอกำลังโกหก แต่ชั่วขณะกลับไม่รู้ว่าควรโกรธหรือกระอักกระอ่วนใจดี!
ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้ง่าย ๆ ได้ยังไงกันเนี่ย??
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ จ้องเธออย่างพินิจ สีหน้าเคร่งขรึมก่อนเอ่ยถามว่า
“เธอเป็นคนวางเพลิงเหรอ??”
“เปล่า ฟู่เยี่ยนโจว เพิ่งเจอกันก็กล่าวหาว่าฉันวางเพลิงแล้ว มีหลักฐานไหมล่ะ? ไม่มีหลักฐานแล้วยังมากุข่าวใส่ร้ายฉันแบบนี้ ฉันฟ้องข้อหาหมิ่นประมาทได้นะ! ทนายของตาแก่ไป๋ก็ไม่ใช่ไก่กา!!”
พอไป๋ชีชีได้ยินว่าคำแรกที่ผู้ชายคนนี้พูดคือสงสัยเธอ ก็ไม่ยอมอยู่เฉยทันที!
【ผู้ชายเฮงซวย หล่อแล้วมันยิ่งใหญ่นักหรือไง? ก็จริงแหละว่าไฟนี่ฉันวางเอง แต่ไม่สืบอะไรสักอย่างก็ฟันธงว่าเป็นฉัน แบบนี้ทำร้ายจิตใจกันเกินไปแล้ว! ฉันไม่มีศักดิ์ศรีหรือไง?! แล้วยังจะมาซักไซ้ฉันทั้งที่ไม่มีหลักฐานอีก ฉันจะจ้างทนายที่เก่งที่สุดมาฟ้องให้ยับเลย!!!】
【เดี๋ยวนะ ผู้ชายคนนี้สงสัยฉันได้ยังไง?? ฉันไม่น่าทิ้งร่องรอยอะไรไว้นี่นา??】
ตอนนี้ไป๋ชีชีโมโหขึ้นมาจริง ๆ ผู้ชายคนนี้อย่างน้อยก็เป็นคนคุ้นเคยของตระกูลไป๋ ทั้งคู่เจอกันมาแล้วสองครั้งไม่ใช่เหรอ?
ไม่สิ ตอนนี้เป็นครั้งที่สามแล้ว ทำไมถึงจ้องเล่นงานเธอคนเดียว พวกเขาไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกันสักหน่อยนี่นา??
ฟู่เยี่ยนโจวรู้สึกเหมือนมีไฟสุมอยู่ในอก เพราะ...
ฟู่เยี่ยนโจวพลันพูดไม่ออก ไม่มีหลักฐานก็จริง แต่เขาได้ยินเสียงในใจเธอนี่นา!! เสียงในใจดังขนาดนั้น แถมยังดังรอบทิศทาง อยากไม่ได้ยินก็ยังไม่ได้เลย!!!