[พี่รองสมองทึบยิ่งทำตัวแปลกขึ้นทุกที ที่โกรธขนาดนี้เพราะฉันเบี้ยวนัดเขาเหรอ? แต่เขาก็ไม่ได้บอกว่าจะมารับฉันนี่นา? ฉันยังนึกว่าช่วงหลายวันมานี้เขาสำนึกได้ ถึงได้ทำอาหารเช้าให้ฉัน แล้วก็ไปส่งที่โรงเรียน ใครจะไปรู้ว่าความเอาใจใส่แบบนี้จะหายไปเมื่อไหร่?]
[อีกอย่าง คืนนี้ฉันก็แค่ไปส่งเพื่อนกลับบ้าน ไม่ได้ไปทำเรื่องเสียหายสักหน่อย ต้องจริงจังขนาดนั้นเลยเหรอ?]
ไป๋ชีชีไม่มีทางคิดว่าไป๋เซิ่งโกรธเพราะเป็นห่วง เธอคิดแค่ว่าพี่รองกำเริบอีกแล้ว!
ไป๋เซิ่งสูดหายใจลึก รู้ว่าตัวเองทำให้ชีชีตกใจไม่ได้ จึงมองไป๋ชีชีแล้วพูดอย่างจริงจังว่า
“ไป๋ชีชี เธอเป็นน้องสาวของพี่ ถ้าเธอไม่กลับมา แถมไม่ส่งข้อความมาบอก พี่ก็ต้องเป็นห่วงสิ!”
นี่เป็นครั้งแรกที่ไป๋เซิ่งแสดงความรู้สึกของตัวเองให้ไป๋ชีชีรู้!
ไป๋ชีชีเบิกตากว้างมองไป๋เซิ่ง แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความระแวง ไม่ได้ตอบอะไร
[เอาจริงดิ! เขาเป็นห่วงฉันด้วยเหรอ?? วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง?? หรือไป๋เวยเวยทำให้เขาหงุดหงิดอีกแล้ว เลยมาเรียกร้องความสนใจจากฉัน? เป็นห่วง? เขาเนี่ยนะจะเป็นห่วงฉัน? ทำไมฉันถึงไม่เชื่อเลยสักนิด???]
ไป๋ชีชีไม่เชื่อจริง ๆ ต่อให้เขาผิดหวังในตัวไป๋เวยเวย แล้วจะมาห่วงใยน้องสาวที่เกลียดมาตลอดได้ยังไง ภายในเวลาแค่ไม่กี่วันเนี่ยนะ?
เป็นห่วงเหรอ? ฟังยังไงก็ปลอมชัด ๆ??
ไป๋เซิ่งเริ่มเหนื่อยใจ เขารู้ว่าชีชียังระแวงตัวเอง ช่างเถอะ ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปแล้วกัน!