หลินจวิ้นอิงกะพริบตาปริบ ๆ ไอ้หนุ่มนี่ลงมือไวใช้ได้เลย!!
จากนั้นเขาก็ขับรถออกไปตามหาคนเช่นกัน!!
ส่วนไป๋ชีชีตอนนี้ถูกตีจนสลบ พอฟื้นขึ้นมาก็พบว่าถูกปิดตา ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน ปลายจมูกยังได้กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง!
รอบตัวยังมีคนอยู่ด้วย!
ไป๋ชีชีขมวดคิ้วน้อย ๆ แอบถอนหายใจ นี่เธอถูกลักพาตัวอีกแล้วเหรอ? ทำไมดวงซวยขนาดนี้เนี่ย?
กลับไปคงต้องไปไหว้พระที่วัดสักหน่อยแล้ว ไม่อย่างนั้นเจ้าแม่กวนอิมคงคิดว่าเธอไม่จริงใจ เลยไม่คุ้มครองความปลอดภัยให้!
“ถอดผ้าปิดตาเธอออก!”
เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น วินาทีถัดมาผ้าปิดตาก็ถูกดึงออก แสงไฟจ้าทำให้ไป๋ชีชีลืมตาไม่ขึ้นอยู่ชั่วขณะ!
เธอหลับตาพักอยู่ครู่หนึ่ง ถึงค่อยดีขึ้น!
พอสบายตาขึ้นแล้ว เธอจึงเงยหน้าสำรวจสถานการณ์รอบตัว!
ที่นี่น่าจะเป็นห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง ชายวัยกลางคนในชุดสูทตัดพิเศษนั่งอยู่บนโซฟา มือหนึ่งถือแก้วเหล้า อีกมือคีบบุหรี่ มองลงมาที่เธออย่างคนเหนือกว่า แววตาเย็นชา ราวกับกำลังมองสิ่งของไร้ชีวิต!
ด้านหลังเขามีตู้เก็บเหล้าที่เต็มไปด้วยขวด รอบ ๆ ยืนชายชุดดำสี่คน ดูเหมือนบอดี้การ์ด แต่ละคนหน้าตาย แถมยังทำหน้าดุเหมือนพร้อมขย้ำคน เห็นแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ควรไปแหย่!
แถมตรงเอวขวาของพวกเขายังนูนขึ้นมานิด ๆ ไม่ใช่ดาบก็คงเป็นปืน!
ไป๋ชีชี: …?
[ฉันก็แค่เด็กสาวตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง มีคุณงามความดีอะไรถึงต้องใช้ผู้ชายตัวโตตั้งหลายคนมาเฝ้า แถมยังพกอาวุธอีก? กลัวฉันหนีขนาดนั้นเลยเหรอ? แต่ผู้ชายที่นั่งอยู่นั่นดูท่าจะไม่ใช่คนที่ควรไปแหย่จริง ๆ อืม! ต้องระวังตัวแล้ว!]