ไป๋ชีชีถอดผ้าปิดตาออก แล้วพบว่าตัวเองอยู่ในห้องปิดมิดชิด ภายในมีเตียงหนึ่งเตียง โต๊ะหนึ่งตัว และเก้าอี้หนึ่งตัว นอกนั้นไม่มีอะไรอีก ห้องไม่ใหญ่ แต่คราวนี้มีไฟด้วย!
อย่างน้อยก็ไม่ต้องคลำทางในความมืดแล้ว! เธอลูบตัวเองไปทั่ว แต่ก็ไม่เจออะไรเลย!
เธอเบ้ปาก พวกโจรลักพาตัวนี่ก็ช่างระแวดระวังจริง ๆ ไม่เหลือโทรศัพท์ไว้ให้เธอสักเครื่อง!
แต่…ฮิ ๆ ๆ! แค่นี้ทำอะไรเธอไม่ได้หรอก!
ไป๋ชีชีทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง ก่อนถอดนาฬิกาข้อมือสำหรับเด็กสีขาวออกมา แล้วงัดหน้าปัดขึ้น ข้างใต้มีสลักลับอยู่ แค่กดลงไป หน้าปัดก็เปิดออกทันที!
ไป๋ชีชีพลิกหน้าปัดขึ้นมา มันกลายเป็นจอขนาดจิ๋วทันควัน!
เธอยกมุมปากขึ้น นี่เป็นเงินก้อนแรกที่เธอหาได้จากตาแก่ไป๋หลังกลับมาตระกูลไป๋ เธอตั้งใจซื้อนาฬิกาสำหรับเด็กมาเรือนหนึ่ง แล้วไปหาซื้อชิ้นส่วนอีกหลายอย่างมาประกอบใหม่เอง!
เพียงแต่เพราะต้องไปเรียน เธอเลยค่อย ๆ ทำอยู่นาน ครั้งก่อนที่ไป๋เวยเวยลักพาตัวเธอไปก็เพราะยังทำไม่เสร็จ จนพี่ใหญ่กลับมาคราวนั้น เกือบจะจับได้เข้า เธอถึงรีบเร่งทำจนเสร็จทันเวลา!
ถึงอย่างไรนาฬิกาเด็กเรือนหนึ่ง ใครจะไปสงสัยกันล่ะ!
คราวนี้ออกมาถ่ายรายการ เธอก็เลยพกติดตัวมาด้วย!
ใครจะรู้ว่าจะโดนลักพาตัวอีกพอดี แต่วันนี้ได้ลองของพอดีเลย!
นิ้วมือของเธอพิมพ์รัวบนหน้าจอ ใบหน้าไร้อารมณ์ สีหน้าเคร่งขรึม!
เธอติดต่อคนข้างนอกก่อน คิดไปคิดมาแล้วก็ส่งข้อความหาฟู่เยี่ยนโจว คราวนี้เขามาหาเธอ แม้ไม่ได้บอกว่ามาเพราะอะไร แต่ดูจากท่าทางสบายอกสบายใจแล้ว คงกำลังพักร้อนอยู่ล่ะมั้ง!