หลังจากหลิ่วเหยียนตั้งสติได้ เธอก็นึกออกจริง ๆ ว่าคนคนนั้นเป็นใคร
“นึกออกแล้ว! คนนั้นเหมือนจะแซ่ฉิน เป็นมือขวาของเย่หมิง หัวหน้าใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังสมาคมฉีหลิน ครั้งหนึ่งพ่อฉันเคยร่วมงานกับพวกเขา ฉันแอบหลบอยู่ตรงมุมแล้วเห็นเขาแวบหนึ่ง!”
“พ่อเคยบอกว่าหมอนั่นดูเป็นคนดี แต่ถ้าใครไปล่วงเกินข้อห้ามของเขา เขาสั่งคนข้างกายฆ่าไม่ยั้งเลย! เป็นคนที่หาเรื่องด้วยยากสุด ๆ!”
“ปกติเขาคอยจัดการธุรกิจสีเทาให้เย่หมิง มีเอี่ยวทั้งพนัน อบายมุข แล้วก็ยาเสพติด! แต่ตัวเขาเองเหมือนจะไม่ยุ่งนะ! ชีชี คืนนี้เธออยากเล่นงานเขาคงยากหน่อย!”
พอหลิ่วเหยียนจำอีกฝ่ายได้ เธอก็เริ่มเป็นห่วงไป๋ชีชีขึ้นมา! ไปมีเรื่องกับคนแบบนี้ แล้วต่อไปชีชีจะทำยังไงดีล่ะ!
แต่ไป๋ชีชีกลับทำเหมือนไม่ได้ยิน เธอลูบคางพลางมองฉินเซิน!
[สมาคมฉีหลินเหรอ? นั่นไม่ใช่บริษัทต้นกำเนิดของไป๋เวยเวยในภายหลังหรอกเหรอ? ในหนังสือเหมือนว่าไป๋เวยเวยช่วยหัวหน้าสมาคมฉีหลินไว้ หมอนั่นเลยยกสมาคมฉีหลินให้เธอก่อนตาย! แล้วไป๋เวยเวยก็อาศัยพระเอกช่วยฟอกภาพลักษณ์ของสมาคมฉีหลินจนสะอาด เปลี่ยนชื่อเป็นเครือไป๋เวย จากนั้นก็รวมกิจการกับไป๋ซิงของตาแก่ไป๋!]
[ที่แท้… พวกเขารู้จักกันตั้งแต่ตอนนี้แล้วสินะ! หรืออาจจะรู้จักกันก่อนหน้านี้อีก?!]
รู้แล้วว่าเป็นคนของใครก็พอ!
แต่คนเยอะขนาดนี้ จะใช้วิธีไหนไม่ให้พวกนั้นหนีไปได้ดีนะ?
ไหน ๆ ก็มาแล้ว จะปล่อยให้หนีไปก็น่าเสียดายแย่!!