เสียงตะโกนของไป๋ชีชีดังกลบเสียงโหวกเหวกของฝูงชนไปทันที เจ้าหน้าที่ดับเพลิงเป็นกลุ่มแรกที่ได้สติ นอกจากคนที่กำลังฉีดน้ำดับไฟแล้ว คนที่ว่างมือก็รีบพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว!
ชายฉกรรจ์หลายคนในฝูงชนเห็นเจ้าหน้าที่ดับเพลิงลงมือช่วยแล้ว ก็รีบเข้าไปช่วยทันที!
ทหารกับประชาชนเป็นครอบครัวเดียวกันนี่นา! มีเรื่องให้ช่วยก็ต้องช่วยสิ!
ตั้งแต่ได้ยินเสียงตะโกนครั้งแรกของไป๋ชีชี ฉินเซินก็จำได้แล้วว่าเธอคือคนที่พวกเขาจับมัดไว้! แถมยังเดาได้ด้วยว่าไฟนี่พวกเขาเป็นคนวาง!
เขารู้ทันทีว่าแย่แล้ว จึงหันไปตะโกนเสียงเบากับพวกพ้องว่า
“ช่างของไว้ก่อน รีบหนี!”
น่าเสียดายที่สายไปแล้ว พอพวกเขาหันหลัง ฝูงชนก็ล้อมอยู่ด้านหลังเรียบร้อย!!
“จะหนีไปไหน? เมื่อกี้ก็เห็นแล้วว่าพวกแกดูไม่ใช่คนดี ที่ไหนได้เป็นพวกแกวางเพลิงจริง ๆ ด้วย!”
“ใช่ อย่าปล่อยให้พวกมันหนีไปได้ ต้องให้ชดใช้ค่าเสียหาย ไฟลามไปถึงโรงงานข้าง ๆ แล้ว พวกมันต้องจ่าย!”
ฉินเซินเห็นคนจำนวนมากขวางทาง สีหน้าก็มืดครึ้มลงทันที เขาตะคอกใส่ฝูงชนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“หลีกไป ถ้าไม่หลีกก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”
ฝูงชนไม่กลัวเขาสักนิด ยังไงพวกเขาก็มีฝันอยากเป็นฮีโร่เหมือนกันนี่นา!!
“ให้หลีกเหรอ? คนวางเพลิงอย่างแกยังคิดจะหนีอีก รีบจับพวกมันไว้!”
ชายฉกรรจ์คนหนึ่งตะโกนอย่างฮึกเหิม ชายฉกรรจ์อีกหลายคนข้าง ๆ ก็พุ่งออกไปทันที เจ้าหน้าที่ดับเพลิงสามคนที่วิ่งมาถึงก็เข้าช่วยอย่างรวดเร็ว กดตัวคนร้ายลักพาตัวอีกหลายคนไว้ได้