“อืม ให้เธอแล้ว จะจัดการยังไงก็แล้วแต่เธอเลย! แต่ต้องรีบหน่อยนะ ตาแก่นั่นท่าทางจะมาหาฉันอีก!”
ไป๋ชีชีสังหรณ์ใจว่าถ้าตาแก่นั่นยังไม่ตาย เขาต้องมาหาเธออีกแน่!
เพราะสายตาที่เขามองเธอมันแปลก ๆ!
ถ้าตาแก่นั่นไม่ได้ดูเป็นคนหม่นหมอง แถมเธอยังกลัวว่าเขาจะอารมณ์เสียแล้วฆ่าเธอทิ้งล่ะก็...
เธออยากเข้าไปตีสนิทแล้วถามข่าวซุบซิบเรื่องนี้ให้รู้กันไปเลย!
ในที่สุดไป๋ชีชีก็เดินออกจากใต้ดินที่มืดมิดไร้แสงตะวัน โดยมีฟู่เยี่ยนโจวคอยคุ้มกัน ตอนนั้นเป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว!
เธอถูกจับตัวไปตั้งเจ็ดแปดชั่วโมง!
แต่พอเดินออกมา ภาพที่เห็นด้านนอกตึกก็ทำเอาเธอตกใจ!
“นี่... ฉันดังแล้วเหรอ???”
หน้าทางเข้าตึกเต็มไปด้วยกล้องถ่ายรูป แถมยังมีผู้ดำเนินรายการถือไมค์อยู่ด้วย ดูท่ากำลังรายงานข่าวใหญ่โตอะไรสักอย่าง!
“ไม่ใช่เธอดังหรอก ทั้งตึกต่างหากที่ดัง!”
ฟู่เยี่ยนโจวกลั้นขำพลางเฉลยให้เธอ
ไป๋ชีชียังไม่ทันเข้าใจ วินาทีถัดมาก็ถูกนักข่าวรุมล้อมเสียแล้ว!
นักข่าวยื่นไมค์มาจ่อเธอแล้วถามกันไม่หยุด
“คุณเป็นคนสุดท้ายที่ออกมาหรือเปล่า? ไฟข้างในลุกหนักไหม? ตอนนี้ข้างในเป็นยังไงบ้าง?”
“รู้ไหมว่าใครเป็นคนวางเพลิง? ไหม้มาตั้งนาน เห็นแต่ควันไม่เห็นไฟ หรือว่าไฟนี่เป็นของปลอม?”
“รู้ไหมว่าอะไรเป็นต้นเหตุให้เกิดไฟไหม้?”
คำถามถาโถมเข้ามาติด ๆ กัน จนไป๋ชีชีหดคอแทบไม่ทัน!
ฟู่เยี่ยนโจวเห็นอย่างนั้นก็รีบโอบเธอไว้ ไป๋ชีชีไม่ได้โดนเบียดก็จริง แต่ก็ยังหาทางฝ่าวงล้อมออกไปไม่ได้อยู่ดี!