ถ้าเขารู้ว่าใครเป็นคนก่อไฟปลอม ๆ ต่อหน้าต่อตา จนทำให้เขาต้องหนีหัวซุกหัวซุน...
เขาจะจับมันโยนเข้าไปในสวนเหมย แล้วค่อย ๆ แล่หนังมันออกมาทีละมีด เอาไปทำโคมหนังคนซะเลย!!
แววตาของหงฉีหลินพลันดุดันขึ้นมาทันที!
เขาฆ่าฟันเอาชีวิตรอดอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นกับความตายมาหลายปี ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาเชือดเฉือนตามใจ วันนี้กลับโดนใครก็ไม่รู้หลอกเข้าให้ ถ้าเขาไม่สืบให้รู้เรื่อง ไม่ล้างแค้นครั้งนี้ เขาก็ไม่ใช่หงฉีหลินแล้ว!!
บรรดาบอดี้การ์ดค้นห้องแล้วห้องเล่า พอมาถึงห้องของไป๋ชีชี เธอก็กำลังหลบอยู่ตรงมุมห้องด้วยความหวาดกลัว พอได้ยินเสียงเปิดประตู น้ำตาก็ไหลพรากทันที ก่อนจะคว้าขากางเกงบอดี้การ์ดไว้แน่น พลางร้องไห้ขอความช่วยเหลือไปด้วย
“ฮือ ๆ ๆ! ช่วยฉันด้วย แค่ก ๆ ๆ! เมื่อกี้ไฟไหม้ พวกคุณต้องพาฉันออกไปด้วยสิ! พวกคุณหนีไปกันหมด แต่ไม่พาฉันไปด้วย! ฮือ ๆ ๆ! ทำแบบนี้ได้ยังไง? ทำไมไม่พาฉันไปด้วยล่ะ? ฉันยังไม่อยากตายนะ!”
“ในเมื่อจับฉันมาแล้ว ก็ต้องรับผิดชอบความปลอดภัยของฉันสิ! ไม่ว่าจะไปไหนก็ต้องพาฉันไปด้วย! ฮือ ๆ ๆ! อย่าทิ้งฉันไว้นะ!!! ฮือ ๆ ๆ ๆ!!”
บอดี้การ์ด: …?
นี่มันคำพูดที่ตัวประกันควรพูดหรือไง? เธอไม่กลัวบ้างเลยเหรอ?! ยังจะให้พาไปด้วยอีก? ถึงตอนนั้นพวกเขาเอาตัวรอดเองยังแทบไม่ไหว ใครจะไปสนใจเธอกันล่ะ?
“ลุกขึ้น พวกเราไม่มีเวลามาสนใจเธอ!”
บอดี้การ์ดเห็นเธอขี้ขลาดขนาดนี้ จึงมองสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง ฟังเธอร้องไห้อยู่ตั้งนานจนปวดหู สุดท้ายก็เลยตัดเธอออกจากผู้ต้องสงสัย!