หลังจากถูกพวกค้ามนุษย์ลักพาตัวไป เธอก็ถูกขายให้ครอบครัวหนึ่งที่ไม่มีลูก ตอนแรกครอบครัวนั้นดีกับเธอไม่น้อย แต่ผ่านไปหนึ่งปี ฝ่ายหญิงก็ตั้งท้องและคลอดลูกชายออกมา เลี้ยงชีชีไม่ไหวอีกต่อไป
พวกเขาจึงหาเหตุผลสักข้อ แล้วขายเธอให้ครอบครัวอื่น ครอบครัวนั้นมีพ่อที่พอดื่มเหล้าก็ชอบลงไม้ลงมือ ชีชีโดนซ้อมอยู่ห้าปี ในที่สุดก็ทนไม่ไหว หนีออกมา!
แต่ตอนนั้นเธอเพิ่งอายุสิบขวบ หนีไปได้ไม่ไกลก็ถูกจับกลับมา หลังจากโดนซ้อมหนักรอบหนึ่ง เธอก็ไม่หนีอีก!
ทว่าเธอเรียนรู้ที่จะตอบโต้ นิสัยก็ยิ่งเพี้ยนขึ้นทุกวัน พ่อบุญธรรมแค่ดื่มเหล้าแล้วทำท่าจะหาเรื่องตีคน ไป๋ชีชีก็ฟาดขวดเหล้าใส่หัวเขาทันที
ถ้าเขาไม่ให้เงินไปเรียน เธอก็ตรงดิ่งไปร้องเรียนเขาที่สำนักงานการศึกษาและสหพันธ์สตรี
หรือไม่ก็แกล้งเป็นผีหลอกเขาทุกคืน!
นานวันเข้า พ่อบุญธรรมก็กลัวขึ้นมา เลยเลิกก่อเรื่อง ต่างคนต่างอยู่กับชีชีเรื่อยมาจนกระทั่งตระกูลไป๋ตามหาเธอจนเจอ!
ไป๋หย่งฮุยมองรายงานในมือแล้วรู้สึกสารพัด พวกเขาติดค้างชีชีมากจริง ๆ!!
เขาจึงอยากชดเชยให้เธอ เลยสมัครเรียนซ้ำชั้นให้
ใครจะไปรู้ว่าความรู้สึกผิดนั้นจะสลายวับไปทันทีที่กลับถึงบ้าน จะรู้สึกผิดอะไรกัน เด็กเวรนี่ ตีให้หายแค้นก่อนค่อยว่ากัน!!
“ไม่ไป! ต่อให้หมาไปก็ไม่ไป!! ใครอยากเรียนก็ไปเรียนเอง!!”
ไป๋ชีชีเชิดหน้าปฏิเสธทันควัน!
【กว่าจะได้ใช้ชีวิตสุขสบายอย่างที่ฝันไว้ ใครจะกลับไปโรงเรียนให้ลำบากอีกล่ะ? ชาติก่อนก็ทุกข์กับการเรียนมาพอแล้ว ชาตินี้ไม่กลับไปเรียนซ้ำรอบสองหรอก! ฉันจะใช้ชีวิตในแบบของตัวเอง!! กวาดเรียบทุกคนให้หมด! แล้วค่อยใช้ชีวิตสุขสบายเหมือนคนเกษียณ!】
ไป๋หย่งฮุยเห็นไป๋ชีชีต่อต้านการเรียนขนาดนี้ก็พูดไม่ออกอยู่บ้าง แต่เขามีวิธีตั้งเยอะ:
“ไปเรียนซะ สอบแต่ละครั้งได้เพิ่มหนึ่งคะแนน ฉันให้รางวัลหนึ่งล้าน! ถ้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยระดับสองได้ จะให้บ้านสองหลัง รถหนึ่งคัน! แถมอีกสิบล้าน!”
“คะแนนละหนึ่งล้าน? จริงเหรอ??”
พอได้ยินว่าได้คะแนนละหนึ่งล้าน ไป๋ชีชีก็ตื่นเต้นจนถามเสียงดัง!
“จริงสิ! ขอแค่ตั้งใจสอบ คะแนนละหนึ่งล้าน! เงินน่ะ พ่อมีอยู่แล้ว แต่เมื่อกี้ไม่ได้บอกว่าไม่ไปเหรอ? งั้นพ่อเก็บเงินไว้เองก็แล้วกัน!”
ไป๋หย่งฮุยพยักหน้ารับปาก!
“ไป หนูไป! หมาไม่ไป แต่หนูไป!! ฮิ ๆ แต่เราต้องทำสัญญากันนะ พ่อลูกแท้ ๆ ก็ต้องคิดบัญชีให้ชัด เขียนเป็นลายลักษณ์อักษรให้เรียบร้อย!”
ไป๋ชีชีเปลี่ยนท่าทีทันที เงินนะ! ใครจะไม่เอา? พอถึงเวลาที่ออกจากตระกูลไป๋ เธอก็จะกลายเป็นเศรษฐีนี
แล้วก็เอาเงินไปขายบ้าน ใช้ชีวิตเสเพลให้เต็มที่ สบายจะตาย?
ไป๋หย่งฮุยมองเธออย่างขบขัน เด็กคนนี้ฉลาดแกมโกงไม่เบา!
“ไป ห้องหนังสือ!”
ทั้งสองคนเขียนไปเถียงไปอยู่ในห้องหนังสือ เถียงกันเงื่อนไขละตั้งนาน ในที่สุดก็เติมข้อกำหนดจนครบ เซ็นชื่อประทับตรา ทำไว้สองฉบับ!
ทั้งคู่มองสัญญาในมืออย่างพอใจ แล้วเผยรอยยิ้มคล้ายกัน!
……
วันต่อมา ไป๋ชีชียังนอนหลับสนิทอยู่ ก็ถูกไป๋หย่งฮุยกระชากให้ลุกขึ้น!
“ไป๋ชีชี ลุกเดี๋ยวนี้! อีกเดี๋ยวก็ไปทำงานสายแล้ว อย่าลืมที่รับปากพ่อไว้!”
ไป๋หย่งฮุยกัดฟัน พี่หวังขึ้นมาเรียกตั้งแปดรอบก็ปลุกเจ้าตัวแสบไม่ตื่น พอเห็นว่าใกล้เก้าโมงแล้ว เขาจึงต้องมาลากเธอเอง!
ผลคือเขาตะโกนจนแทบเสียงแหบ ยัยเด็กตายด้านนี่ก็ไม่ขยับสักนิด!
ไป๋ชีชีพลิกขาไปข้างหนึ่ง แล้วหลับต่อ!
ไป๋หย่งฮุย:…?
หมูยังนอนไม่เก่งเท่าเธอเลย!!
เขากัดฟันเดินเข้าห้องน้ำ ตักน้ำมาเต็มกะละมัง แล้วเดินไปริมหน้าต่าง สาดลงไปอย่างไม่เกรงใจ!
“อ๊าก!! ฝนตกแล้ว!!”
ไป๋ชีชีสะดุ้งตื่นพรวด กระโดดเด้งขึ้นมา หมัดที่ยกขึ้นโดยสัญชาตญาณพุ่งใส่คนตรงหน้า! ซัดเข้าเบ้าตาซ้ายของไป๋หย่งฮุยเต็ม ๆ!
“ปัง!”
“อ๊าก!! ไป๋ชีชี!!!”
ไป๋หย่งฮุยเจ็บจนยกมือกุมตาซ้าย โกรธจนหน้าเขียว จ้องไป๋ชีชีที่เปียกโชกไปทั้งตัว!
“อ๊ะ! ตาแก่ไป๋ ฝนตกนี่นา! เมื่อกี้...เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้เป็นฝีมือลุงเหรอ?”
ไป๋ชีชีกำลังจะฟ้อง แต่เห็นไป๋หย่งฮุยมือหนึ่งกุมตา อีกมือถือตะละมังอยู่ ก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เธอถามอย่างไม่อยากเชื่อ!
【โอ๊ย นี่พ่อแท้ ๆ เหรอเนี่ย ศัตรูชัด ๆ! พ่อแท้ ๆ บ้านไหนสาดน้ำใส่ลูกสาวตัวเองกัน? ฉันจะไปร้องเรียนที่สหพันธ์สตรี! โมโหจะตายอยู่แล้ว!!!】
ไป๋ชีชีแยกเขี้ยว จ้องไป๋หย่งฮุยอย่างดุร้าย!
“ยังมีหน้ามาพูดอีก เมื่อวานรับปากพ่อไว้แล้วลืมหรือไง? พ่อปลุกตั้งชั่วโมง ลุกไหมล่ะ? แล้วดูตาพ่อสิ นี่ฝีมือใครกันแน่! ยังกล้าพูดอีกเหรอ? ทำร้ายพ่อตัวเอง ถ้าเป็นสมัยโบราณต้องลากไปตัดหัวแล้ว!!!”
ไป๋หย่งฮุยก็โมโหจนอกแทบระเบิด ยัยเด็กบ้าคนนี้คงดวงชงกับเขาแน่ ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกลูกตัวเองต่อย!
ไป๋ชีชีกะพริบตาปริบ ๆ มองตาซ้ายของเขาที่เริ่มช้ำให้เห็นชัดแล้ว แค่ไม่กี่นาทีก็ช้ำขนาดนี้ พอนึกภาพออกเลยว่าเธอต่อยแรงแค่ไหน!
เธอเริ่มรู้สึกผิดนิด ๆ:
“ก็ลุงสาดน้ำใส่หนูก่อนนี่ หนูเลยตอบโต้ไปโดยอัตโนมัติ!”
【จะโทษฉันได้ยังไง? คนกำลังนอนหลับสบาย ๆ อยู่ดี ๆ โดนสาดน้ำเย็นใส่ ใครจะไม่ตอบโต้ล่ะ? อีกอย่าง เมื่อกี้ฉันนึกว่ามีคนอยู่ตรงหน้า คิดว่าเป็นคนร้ายถึงได้ต่อยออกไป ตาแก่ไป๋นี่ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย!!】
ไป๋หย่งฮุยรู้สึกเหมือนมีอะไรจุกอยู่กลางอก หายใจก็ติดขัด!
ชาติก่อนเขาไปทำกรรมอะไรไว้ ถึงได้มีลูกแบบนี้?
แต่...พอนึกถึงชีวิตที่เธอเคยผ่านมา ปฏิกิริยาตอบโต้แบบนี้อาจเป็นนิสัยที่ติดมาจากพ่อบุญธรรม หัวใจเขาก็เจ็บแปลบขึ้นมา!
ความโกรธเมื่อครู่หายไปอย่างไร้สาเหตุ เขาถอนหายใจในใจ ก่อนมองไป๋ชีชีแล้วพูดอย่างสงบว่า:
“มีเวลาสิบนาที ล้างหน้าแปรงฟันแล้วไปบริษัทกับพ่อ!”
พูดจบก็เดินออกจากห้องไป๋ชีชี ทิ้งให้เธอยืนงงอยู่กับที่
【ตาแก่ไป๋ไม่โกรธแล้วเหรอ? ช่างเถอะ ยังไงคนโดนต่อยก็ไม่ใช่ฉัน!】
ไป๋หย่งฮุยที่เดินมาถึงหน้าประตูอยากหันกลับไปตีเธอสักป้าบ! แต่สุดท้ายก็อดทนไว้!! พร้อมท่องในใจว่า:
“ลูกแท้ ๆ ลูกแท้ ๆ!”
ตอนที่ไป๋หย่งฮุยพาไป๋ชีชีเข้าบริษัท ทั้งคู่ก็ยังไปสายอยู่ดี!
เลขาหวังเห็นประธานบริษัทเดินเข้าห้องทำงานตอนสิบโมง คางแทบร่วงถึงพื้น
ตั้งแต่ทำงานกับท่านประธานมาสี่ปี นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาสาย! แถมตาของท่านประธานยังเหมือนโดนใครต่อยมาอีกด้วย???
“พี่ชาย คางพี่ร่วงไปถึงพื้นแล้วนะ!”
สาวน้อยหน้าตาน่ารัก ดวงตาแฝงความซุกซนคนหนึ่งโผล่ออกมาจากด้านหลังท่านประธาน เผยยิ้มกว้างโชว์ฟันให้เขา!
“อ๊ะ! อ้อ!”
เลขาหวังได้สติ รีบยกมือประคองคาง แล้วจ้องไป๋ชีชีอย่างเหม่อลอย!
“ฮ่า ๆ ๆ พี่ชายตลกจัง! ตาแก่ไป๋ คนของลุงนี่สนุกดีนะ!”
ไป๋ชีชีมองเลขาหวังที่ทำหน้าเอ๋อ ๆ แล้วหัวเราะจนหยุดไม่ได้!
“หุบปาก เลขาหวังไม่ใช่ของเล่นของเธอ! ทำตัวดี ๆ หน่อย ถ้าก่อเรื่องขึ้นมา ระวังพ่อจับเธออยู่บริษัทไปตลอดชีวิต!”
ไป๋หย่งฮุยขมวดคิ้วตวัดตามองเธอ แล้วเตือนเสียงเข้ม!
“ชิ! ขี้เหนียว!”
ไป๋ชีชีไม่สนใจเขา กลอกตาใส่แล้วเริ่มมองซ้ายมองขวา สำรวจบริษัทแห่งนี้!
นี่แหละคลังเงินในอนาคตของเธอ! เงินที่เธอได้ก็ออกมาจากบริษัทนี้ทั้งนั้น!!
พอนึกถึงเรื่องนี้ เธอก็เริ่มเดินตรวจตราอย่างกระตือรือร้น!
ใช่แล้ว เดินตรวจเหมือนผู้นำลงมาตรวจงานไม่มีผิด! ก้าวย่างอย่างกับไม่เห็นหัวใครทั้งนั้น!