หลังจากด่าคนจบ เขาก็เช็ดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผาก สีหน้าเจือแววประจบเล็กน้อย ก่อนหันไปพูดกับไป๋ชีชีและไป๋จิ่นว่า
“ไป๋จิ่น นายก็เห็นว่าเธอรู้ตัวแล้วว่าทำผิด ในเมื่อเราเซ็นสัญญากันแล้ว จะให้การถ่ายทำต้องล่าช้าเพราะเธอคนเดียวได้ยังไง เอาอย่างนี้ ให้เธอขอโทษน้องสาวนายดีไหม? เห็นแก่หน้าฉัน อย่าถือสาเรื่องนี้เลยนะ!”
ผู้กำกับเฉียนเองก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เมื่อครู่ตอนกำลังยุ่ง ๆ เขาได้รับโทรศัพท์จากผู้กำกับหู บอกว่าทางไป๋จิ่นเกิดเรื่องขึ้น เจ้าตัวบอกว่าจะถอนตัว ไม่ถ่ายแล้ว!
อีกฝ่ายให้เขามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น เขาถึงกับตกใจจนวางสายแล้วรีบวิ่งออกมาทันที!
ไม่ถ่ายแล้วจะได้ยังไง? เวทีก็จัดเตรียมไว้เรียบร้อย อีกไม่นานก็จะเริ่มถ่ายแล้ว ถ้าไม่ถ่ายขึ้นมา กองถ่ายต้องเสียเวลาไปเท่าไร?
แถมปุบปับแบบนี้เขาจะไปหาดาราจากไหนมาแทน? นี่มันหาเรื่องให้เขาชัด ๆ!
เขาจึงรีบร้อนวิ่งมา ผลสุดท้ายกลับกลายเป็นคนของตัวเองก่อเรื่องเสียเอง!
ถึงไป๋จิ่นจะไม่ค่อยดัง แต่เขาก็ให้เกียรติกันนะ จะให้ไล่ไป๋จิ่นกลับเพราะพนักงานคนเดียวได้ยังไง?
ไป๋จิ่นได้ยินผู้กำกับเฉียนพูดเช่นนั้น ก็หันไปมองชีชีเป็นเชิงบอกว่า จะถ่ายต่อหรือไม่ให้เธอเป็นคนตัดสินใจ
ไป๋ชีชีมองผู้กำกับคนนี้ที มองพนักงานที่ยังขวัญเสียอยู่อีกที เธอไม่ใช่คนไม่มีเหตุผลสักหน่อย จึงยักไหล่แล้วเอ่ยว่า
“ก็ได้ งั้นจ่ายค่าเสียหายทางจิตใจมาหนึ่งหมื่นหยวนแล้วกัน เห็นแก่หน้าผู้กำกับเฉียนกับพี่สี่ของฉัน ฉันลดให้ตั้งเก้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้วนะ ลดกว่านี้ไม่ได้แล้ว!”